Diary About Myself Novels & Stories

"Still no friends at school, anak?" I am having breakfast with Papa right now. It's one of the things he makes sure of every day. Na dapat magsimula ang araw na magkaharap kami sa hapagkainan at sabay na kumakain. I was fifteen when he started doing it, at nalaman ko rin kalaunan na kaya pala ay dahil nabasa niya noon ang laman ng diary ko. Laman kasi doon ang mga bagay na nakapagpapasaya sa akin at sa likod ay mga bagay naman na nais ko na maranasan.

Hanggang sa biglang may itinulak si Iya sa harap ko — isang maliit na notebook. “Ano ‘to?” tanong ko. “Gift ko. Journal mo na rin. Pero basahin mo muna ‘yung front page.” Binuksan ko. Nakalagay: > “Note to Self: You’re already becoming the woman you’re meant to be. Keep going.” Hindi ko na napigilan. Tumulo ang luha ko. Tahimik. Walang drama. Pero damang-dama. Yumakap si Iya sa akin mula sa likod, habang si Mommy at si Papa ay parehong tahimik pero ramdam kong masaya. Buo.

Sa unang pahina ng diary, may nakasulat: ‘Anak, kung nababasa mo ito, tandaan mong kahit wala na ako, mahal na mahal kita. Hindi ako mawawala hangga't nasa puso mo ako. Maging matatag ka, para sa sarili mo, at sa pamilya mo.’

Kahit may mga araw na ayaw kong bumangon, kahit may tanghali na umiiyak ako sa gitna ng dining hall, kahit may mga gabing gusto kong magtago ulit pero pinili kong harapin ang sarili ko. And the once blank paper? I still kept it in my drawer. Araw-araw ko pa ring tinitingnan, kasi baka bukas, baka may maisip akong isulat. Baka may mahanap akong piraso ng sarili kong matagal nang nawala pero pwedeng buuin muli.

Gusto kong mabasa ang unang page niyon para kahit pa paano ay makilala ko na siya, baka may malaman ako na tungkol sa totoo niyang pagkatao. Dear Diary, Sad. Nasunog ang bahay namin, may cancer pa si lola, hindi ko na alam ang gagawin ko. Wala rin akong makausap kaya naisipan kong magsulat ng diary ko. Mukha ngang hindi bagay kasi parang pambabae lang ang ganito, pero wapakels na. Gusto kong gawin ito, para kahit pa paano, parang may kausap ako.

Hindi ako tanga para pahiyain ang sarili ko. Mga lumang notebooks, at sa kalumaan, parang mapupunit na kapag di iningatan. May mga maliliit din na box na may kanya-kanyang laman. Ngunit ang nakuha ng pansin ko, yung diary niya. Ibig sabihin hetong mga lumang notebooks, diary niya? May oras ba ako para basahin ang mga ‘to. Meron kung gugustuhin ko, lalo na kailangan ko makilala kung sino ba talaga si Angie. I don’t need to rely to other words para lang makumpirma ang ugali ni Angie.

"Wala siya dito, umalis na siya at hindi ko alam kung saan nagpunta. And please bro, alamin mo nga muna kung anak mo talaga 'yan. Baka mamaya niloloko kana naman. Pinatira mo pa diyan, hindi mo alam kung gaano 'yan kasakit para kay Cherry." Sa sinabi ng kaibigan ko ay doon ako nahimasmasan. Tama siya napaka-tanga ko at hindi ko ginagamit ang utak ko. Umiyak ako na nagsisi sa ginawa ko. May nakita akong notebook sa may ilalim ng unan niya. "My daily diary." Basa ko sa unang pahina.

" Oh siya umakyat kana at magpahinga tandaan mo bawal magpuyat" " Yes Mom, Tito,Tita aakyat na po ako" iniwan ko sila sa sala. Pagpasok ko sa room kinuha ko agad ang diary ko. Sinulat ko kung anong mga nangyari ngayong araw at kung ano ba ang nararamdaman ko. I am happy and I wish he would accept me. Kring.. kring.. Agad kong dinampot ang phone ko. " Sino to?"

Isang linggo ang lumipas, at nagsimula akong gumawa ng bagong routine. Pagkatapos ng café shift, nag-eenroll ako sa short writing workshop sa local university. Matagal ko nang gustong magsulat, pero noon, lagi akong nauuna ng takot. Ngayon, parang kailangan ko na talagang sabihin lahat ng nasa loob ko — kahit sa papel lang. Unang araw ng klase, mahigit sampung estudyante lang kami. Pinag-assign kami ng instructor ng essay tungkol sa “The Person Who Changed Me.”

Kasalukayang nasa kwrto ako ngayon habang may hinahanap sa loob ng drawer nito. "Shit!!" Murang sabi ko. Naalala ko kasi laging my diary ang kakambal ko mula noong mga bata pa kami, kaya nagbabasakali akong baka meron siyang naiwan dito. Pinahalughog ko na kasi ang mansion namin. Subalit walang makita ang mga katulong doon. Either dito or sa mansion lang naman namin umuuwi si Ciela kaya possibling may naiwan ito rito.