Diary Of Psychopath の小説・ストーリー

Nakakalat sa ibabaw ng mahogany desk ang iba't ibang makakapal na libro tungkol sa advanced sexology, mga case studies ng psychogenic erectile dysfunction, at ilang psychology journals. Sa gitna ng lahat ng ito ay ang manipis na cream-colored folder. Ang medical record ng lalaking sumira sa katinuan ko. Vladefiero. Binuklat ko ulit ang bawat pahina. Paulit-ulit. Umaasang may makikita akong bagong detalye, may maliit na clue na makakapagpaliwanag sa napakaimposibleng kondisyon niya na nalaktawan ko noong unang basa ko.

Sa ikalawang pagkakataon, simoy mula sa bukas na pinto ang nagpaginaw sa kanyang nanlalambot na mga tuhod. Dahan-dahan siyang napaupo at pinulot ang papel sa sahig. Iniharap niya iyon sa kanya at sinipat. Medical records iyon ng isa sa kanyang pasyente. Napatayo siya. Akma na sana siyang hahakbang palapit sa kabinet upang itabi iyon nang tila’y yelo ang umakap sa kanyang nababagabag na isipan.

“Eh paano mong nalaman?” Napahalakhak si Annie. “Ay naku, ang loko kasi napaka-jologs. Imagine, kalalaking tao may diary. As in legit diary ha, hindi notebook na pang-class. At minsan nung pumunta ako sa bahay nila, dumiretso ako sa kwarto niya. Ayun, nakita ko yung pinakaiingatan niyang diary. At doon ko nabasa lahat tungkol sa kanila ng second girlfriend niya.”

Baliw ang nanay ko dahil imbes na sa orphanage niya ako dalhin ay dinala niya ako sa isang mental facility, that annoying twat. Dahil nga lumaki ako sa lugar na iyon ay sinasabi ng mga tao sa labas na nahawa ako sa kabaliwan ng mga taong nakapaligid sa akin. Nakaranas ako ng pambubully at maraming uri ng pananakit, hanggang sa isang araw ay natagpuan ko na lang ang sarili ko na duguan at may nag-aagaw-buhay na sa harapan ko, katawan ng taong kinaiinisan ko. Simula nu'n ay sinunod ko na lang ang mga sinasabi nila, na baliw na rin ako, ang kaso ay mukhang sumobra 'yung sa akin. I'm not a psychopath. I'm a sociopath.

"No. Nasa bahay. Why?" Suminghap siya at binuksan niya ang kaniyang bag at may kinuha mula roon. May nilapag siyang itim na notebook at lumaki ang mata ko nang makita kug ano ang notebook na iyon. Tumikhim ako at hindi nagpahalata sa kaniya. "This is Riza's Diary. Hindi ko alam kung may iba pa siyang diary o nagsisinungaling ka lang talaga na nasayo ang diary ni Riza."

Kahit na binuksan na niya ang mga ilaw ng study room, pakiramdam pa rin ni Fabian ay ang kanyang paningin at puso ay napakadilim. Umupos iya sa harapan ng kanyang lamesa at binuksan ang kanyang laptop. Pagkatapos, binuksan niya ang isang folder, at sa loob ng folder ay may mga note na mukhang isang diary. Ang taong sumulat ng mga note na ito ay ang kanyang kuya, si Yorick.

Manonood sana siya ng TV habang hinihintay sina Manang Lita at Cami subalit, muling napasulyap ang dalagsa sa diary. With much hesitation, she picked it up and flipped through the pages once again. Ang una at huling beses niyang hinawakan at binasa ang laman niyon ay apat na taon na ang nakakaraan, Nakadetalye roon ang pagkupkop sa kanya ni Linda nang ihatid siya ng ale na nakapulot sa kanya. Maging ang paglilibing nito sa mag-inang Melissa at Lara Veronica. She stopped reading there four years ago. She felt she’s invading someone else's privacy if she keeps reading the diary. Lalo pa at para kay Coco ang karamihan na naroon.

Nanginginig ang kamay nito habang hawak ang baso ng juice. “Anong problema, Luigi?” aniya na may pagtataka sa tuno. Ngayon niya lang nakitang ganito si Luigi. Dati ay palangiti ito, extrovert at sobrang madaling pakisamahan. Parati niyang nakikitang kampante at kalmado si Luigi. Ibang iba sa Luigi na nasa harapan niya ngayon na animo nakakita ng multo sa sobrang pamumutla.

Kita ko sa mata niyang natakot siya kahit konti. “S-sino ka ba sa tingin mo?” nanginginig niyang tanong. “Diane Fernandez. Sigurado akong narinig mo na ’yang apelyido na ’yan,” madiin kong sagot. “At kung gusto mo, kaya ko ring burahin ka dito sa mundo. Gusto mo bang subukan?” “Baliw ka,” bulong niya. “Totally. Kaka-labas ko lang sa mental hospital last week,” sagot ko. “Kaya mas mainam na huwag mo talaga akong biruin. Alam mong kaya kang durugin ng mga Fernandez na parang ipis.”

He had been her friend for a long time. But the one she truly wanted was Calix. She was just afraid of him… afraid of everything she’d knew. The way she saw him shifted after uncovering the truth, that Calix wasn’t just dangerous—he was psychopath. He was ruthless. He followed her everywhere. And he was part of a mafia..