Novel & Cerita Distress In Tagalog

Naramdaman ko ang marahang paghaplos sa aking pisngi. "Hey! What's wrong, heart? Bakit bigla ka nalang nalungkot? May problema ba? Gusto mo bang umatras? Ayos lang sakin naiintindihan ko." Aniya pero kitang-kita ko ang sakit sa kaniyang mga mata. Umiling ako. Sinalubong ko ang kaniyang mga titig.

Maya maya ay biglang minulat nito ang mata na para bang may naalala. "Naalala ko. Mga bandang 11 iyon. Gising pa ako kasi nanonood ako ng Kdrama. Then narinig ko ang ilang mga tahol ng aso sa kapitbahay. Sinilip ko pa sa bintana kasi ang ingay nila sobra. Naiistorbo ako sa pinapanood ko, tapos napansin kong umilaw iyong emergency light niyo sa harap pero wala naman akong nakitang tao. Mga bandang 2 na ako nakatulog at matutulog na sana ako ng may maamoy akong usok. Sinilip ko ang labas at nakita kong galing iyon sa loob ng bahay niyo. Hindi ko rin narinig sila tita at tito na sumigaw at baka mahimbing pa ang tulog. Ginising ko sila mama at papa para doon pero nahuli na kami at nagsibasag na

“Papa!” “Damon!” Umalingawngaw sa kanyang pandinig ang mga masasayang k'wentuhan at tawanan nila noong mga bata sa kanila dahilan para maging malinaw ang lahat sa kanyang alaala. Ipinikit ni Stefan ang kanyang mga mata sabay takip sa kanyang mga mata. “This is causing me a great deal of distress,” mahina niyang saad sa kanyang sarili sabay nilagok ang alak ng buo.

sagot niya sa akin kaya bigla akong kinabahan. Madidiligan na ba ang pechay ko? Jusko po, ready na ba ako? Wala sa sariling dumako ang mga mata ko sa bukol ba nasa gitna niya. Naging makasalanan na talaga ang mga mata ko. Parang gusto ko tawagin ang lahat ng puwede kong tawagin para lang humingi ng tulong. Parang 'di ko kaya. I want to backing in or backing out. Tama naman siguro ang englishing ko. "Chemmary nasa delikadong sitwasyon kana pero napapa-englishing ka pa." Saway ko sa sarili ko.

Agad kong tinapos ang pagligo at nagmadaling magbihis, pagkalabas ko ng paliguan ay hindi ko na naabutan si aling Imelda ngunit nakahanda na ang mga gasa at benda, maging ang mga gamot at kagamitang gagamitin sa paglilinis ng sugat ay nasa kama na rin. Ngunit hindi ko na iyon pinansin pa at tuloy-tuloy na lumabas mula sa silid tungo sa kaliwa kung saan ko narinig ang nagmamakaawang tinig. Habang papalapit nang papalapit ako sa pinto ay ang pagbilis ng tibok ng aking puso, kinakabahan sa kung anong maaabutan ko sa loob ng silid na iyon. “¡Aléjate de mí también! (Lumayo kayo mula sa akin, ngayundin!)”

Thank goodness! Sobrang nakakahiya! Ba’t kasi kumain ako ng ginataan! Sa dami-dami ba naming dessert na available ‘yon pa! At bakit naman ang shunga-shunga ko at hindi ko naalala na lactose intolerant ako! Buang jud ko! [Note: Buang means crazy; translation= I’m so crazy!]

Shit! Na-in love na ba ito sa pinsan niya? Nakaramdam siya ng takot. Paano kung na-in love na ito kay Maria at ngayon ay dinala sila sa Villa para makapagsolo ang mga ito? Hindi siya papayag. "Please, don't stress yourself?" masuyong anito. "Baka mag-bleed ka na naman," nag-aalalang anito. Gusto niyang itanong kung 'Gago' ba ito? Pagkatapos sabihing maghihiwalay sila ng bahay sasabihin nitong wag i-stress-in ang sarili niya?

Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin. "Gusto kong mag sorry kasi ang tanga mo." Hindi ko maiwasang mapangisi. "Oh, nagsisisi ka na? Wow naman, the ever wonderful Sayuri De Chavez has come to apologize to the pitiful little me. I feel so blessed and honored. Sa wakas nagising ka rin sa katotohanan. Ang hirap siguro ano?" She anxiously tap her foot repeatedly, sign na nagsisimula na siyang magalburoto.

Nang nakaalis na ito ay umupo naman kami sa iisang tabi, "Kumusta ka na?" "Not good. You see, pars, sobrang hirap na iiwan ko ang buhay ko sa Davao. Lalong-lalo na, sobrang hirap iiwan ang mga taong mahal ko. All my life, sa Davao na ako tumira, but I don't have a choice."

Ngumiti siya, pero puro ngipin lang. "Masyado kang distracted," sabi niya habang sumasandal paharap. Ang pabango niya ay mabigat, parang mga bulaklak sa libing. "Stressed. May problema ba sa bahay? O may mas... malapit?" "Okay lang ako," pagsisinungaling ko. Ang puso ko ay parang martilyo sa dibdib ko.