Novel & Cerita Distress In Tagalog

d*****g ako, may naramdaman akong mabigat sa paa ko na dumagan. Nasaktan ako, kaya napalingon ako at tiningnan ko kung sino ang tumapak sa paa ko ng biglaan habang ang mata ko nakatingin sa dami ng mga tao sa paligid. Nagkakagulo kasi ang mga iyon at iisa ang pangalan na sinisigaw. “Sorry, nasaktan ka ba?" “Obvious naman di 'ba?" pagtataray ko.

Nathan Bakas na bakas sa mukha ni Ysla ang pinaghalong sakit at galit, isang ekspresyong tila sumisigaw ng pagkadismaya at pagkabigo. Hindi ko siya masisi. Sino ba naman ang hindi magwawala kung mismong taong itinuring mong pamilya, ang tiyuhin mong pinagkatiwalaan mo, ay siya palang mismong dahilan ng pagkaguho ng tiwala mo sa buong mundo?

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Nag-angat siya ng tingin sa akin “I was r*ped,” biglang lumabas iyon sa kanyang bibig. Nagulat ako ng marinig ang kanyang sinabi. Napatitig ako ng mariin sa mga mata niya upang matukoy kung nagsasabi ba siya ng totoo o isang kasinungalingan ulit. “And I’m sorry if I couldn’t tell you kung sino ang ama mo for I can’t recognize them all,” muling bumagsak isa-isa ang mga luha sa mga mata niya. I saw the pain and the anguish in those gloomy eyes of her. Napaawang ang mga labi ko sa biglaang rebelasyon niya. “It was a gang r*pe. Sobrang inggit na inggit ko noon kay Chezka dahil umaangat ang buhay niya sa Maynila habang ako’y nasa probinsya at kuntento na lamang sa pagtulong sa Lola Belen mo sa pa

pang aasr nito "Just shut up kuya! Huwag mo na nga ipaalala, nakakainis!" Napasandal naman si Jewel sa upuan ng sasakyan. Mabuti na lang at tumahimik na ang kanyang pinsan sa pang aasar. Napahilot siya sa kanyang sentido dahil sa sobrang stress.

Parehong nakahiga. Magkatabi, pero parang may pagitan na hindi nakikita. Hindi kami magkaharap. Hindi rin magkalayo. Pero ramdam ko yung distansya. Hindi physical. Emotional. Humihinga lang kami. Tahimik. Mabagal. Mabigat. Hanggang sa— Siya ang unang nagsalita. “Ysa…” Mahina. Pagod. May lambing. May lungkot.

Im in distress. Ang hirap isipin dahil sa dami ng pera ko at liit nitong Pilipinas ay hindi ko pa rin mahanap ang mag-ina ko. Gustong-gusto ko ng wakasan ang buhay ko kesa naman sa araw-araw akong pinapatay ng matinding kalungkutan. pakiramdam ko ay hindi sapat ang buhay ko para maging kabayaran para mapatawad ako ni Hailey.

Kabanata 16 Murderer Kumakalabog ang puso ko habang tinatahak namin ng estranghero'ng 'to ang daan papunta sa San Isidro. I don't know if I'm going to be excited or scared. What if they're mad at me and they don't want me back? "Saan ka ba galing, miss?" Saka ko lang pinasadahan ang lalaking nasa tabi ko

I just want to breath from this pain. "Baka po may alam kayo na magandang lugar kung saan pwedeng makapagrelax sa sobrang stress at sakit Manong. Dalhin niyo nalang po ako doon." Pakiusap ko sa garalgal na boses at kita ko ang marahang pagtango nito.

We grew up together when we're still at Canada Umalis ako doon sa Lugar na iyon, I sighed before leaving the mansion "Fuck" I whispered and massage the back of my neck Ng maka-alis ako doon agad ko g marinig ang iyak I stopped and saw my Wife crying while kneeling Infront of our daughter "Dy is gone anak" she whispered but I still hear it Tumaas ang dalawa kong kilay What the fuck? "Dy" ani ng anak ko at sumulyap sa gawi ko