Novel & Cerita Distress In Tagalog

"Talaga ba? Mukhang madalas ka rin doon ha?" "Excuse me, hindi ako nagpupunta sa ganoong lugar kasi may delikadesa ako!" "Spell delikadesa?" Napaisip muna si Kendall pero nahiripan siyang spellingin ang delikadesa kaya iniba na lamang niya ang kanyang term. "Ah basta, may dangal pa ako hindi kagaya mo, p****k!"

"Huwag mong sabihin ang bagay na 'yan dahil hindi 'yan totoo. Hindi gusto ng mga magulang natin na maiwan tayo, sadyang maaga lang sila kinuha sa atin pero hindi ibig sabihin no'n ay ayaw nila sayo. "I don't know what to think anymore kuya, p-pakiramdam ko nasa dilim ako at hirap na hirap akong makita ang liwanag. N-nilalamon ako ng sobrang kalungkutan at sakit, p-pakiramdam ko ay masisiraan na ako ng bait. Ayaw ko na! A-ayoko na.. sukong suko na ako." halos isigaw niya na ang mga katagang 'yon at sobrang sakit sa akin na makita siyang gano'n sa harapan ko. Napayuko siya at ang mga kamay niya ay nakatakip sa kanyang mukha.

'' ''Ang haba ng sinabi mo, pero hindi mo man lang muna ako kinumusta. ''Sa nakikita ko, mukha namang maayos ang lagay niyo.'' ''Akala mo lang 'yon! Pero sa kailailaliman ng mga buto ko, marami na akong sakit na nararamdaman!" ''Just because you're growing old.'' ''Dahil stress ako sa iyo!'' ''Masyado na akong malayo para ma-stress ka sa akin. And do you know how far this place from Manila?''

--- At mas tahimik kaysa sa ballroom. --- Eksakto sa kailangan ko. --- Napahawak ako sa tiyan ko. --- At agad akong nakaramdam ng guilt. --- "I'm sorry, baby." --- Mahina kong bulong. --- Hindi ko dapat hinahayaan ang sarili kong ma-stress. --- Hindi ko dapat hinahayaan ang sarili kong masaktan nang ganito. --- Pero nahihirapan ako. ---

Naghilamos na ako at nagbihis. "Kahit na kailangan mo pa ring ng relax. Kita nam,an kung gaano ka na-stress. Hindi lang sa Carniva pati na rin sa ex-" Masama ko siyang tinignan para manahimik siya. Mabuti naman at hindi na niya tinuloy ang sasabihin niya dahil baka maputol ko na ang dila niya!

Stress lang ang dala kapag iniisip ko. "Hindi pa rin nahahanap ang katawan niya. Pumunta na ang Philippine Coast Guard at ilang dayuhan para tumulong. Sa gitna ng tatlong island bumagsak ang eroplano kaya dapat, lahat iyon ma-occupied sa paghahanap." "Shit, seriously? Kung ganoon, kailangan ng maraming tao?" Tumango lamang siya. "Kailangan kong panoorin ang presscon ngayon, baka marami pang sinabi."

sagot nitong hindi pa rin makatingin sa kan'ya. "My God Kiah! Kaya ka naloloko kasi mabilis kang magtiwala!" inis niyang saad habang masama ang mukha na nakatingin dito. "'Di lahat ng kaharap mo ay mapagkakatiwalaan mo, okay? Matuto kang makiramdam!"

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Sabi nito ng walang kagana-gana. Hindi na muling sumagot ang dalaga at tumalikod na ito para lumabas ng bahay, hindi man lang ito tinignan o hinatid man lang ni Jiro sa gate. Bumuntong hininga ang binata at sinandal ang likod sa sofa, halata ang stress sa mukha nito ngunit may isang emosyon na nangingibabaw dito. Pag-aalala!

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.