Dito Lang Kami Sa Dilim Mga Nobela at Kwento

kung tumakas sana ako, marahil ay wala pa kami ngayon dito, kundi baka naroroon pa din kami sa lugar kung saan kami nilugmok ng kahapon. Sa layo ng tinakbo naming magkakapatid, akala ko puro dilim nalang ang kayang abutin ng mga mata naming ngunit doon ako nagkamali..dahil malayo man ang dulo, dapat nating isaisip ang salitang “dulo” sapagkat lahat ng hirap na pinagdadaanan o pinagdaanan natin ay may katapusan. Hawak ko pa rin ang cellphone ko ng makita ko si Ismael na nasa bungad ng pinto, bitbit ang tray ng pagkain.

Para bang siya man ay walang balak umatras kahit pa delikado. “Walang atrasan,” malamig kong sabi, at sumang-ayon ang lahat sa katahimikan ng aming galaw. Ang dilim sa unahan ay tila humahamon—pero kami, handa naming sagutin ng apoy. Paglapit namin, kita ko ang bahagyang panginginig ng kamay ng isa sa mga kalaban. Sa halip na sumugod, umatras ito, ramdam ang bigat ng presensyang dala namin.

“Okay… okay. Five minutes.” Nagpaalam ako nang mabilis, tinext ang drop point, at lumabas. Gabi na, pero ‘di na ako natatakot sa dilim. Kasi minsan, ikaw ang kailangang maging dilim. Para lumitaw ang totoo. Pagdating sa Sta. Mesa, walang katao-tao. Ang tanging ilaw lang ay galing sa mga sirang poste na nagfa-flicker, parang mata ng taong palaging puyat sa guilt.

Ang buong katawan ko na ay parang hindi ko na maramdaman. ‘Ika… awatin mo si Ymilio…’ iyan ang gusto ko sanang sabihin dahil pakiramdam ko'y bibigay na ang katawan ko. Hindi ko na kaya. Bago ang araw na ma-stranded kami sa inn, may malubhang lagnat na naman ako. Dadalo sana ako sa mangyayaring dinner ng Valderama at Remington kahit nanghihina ang katawan ko. Ang pakay ko ay makausap na ng masinsinan si Ika, pero pagkarating namin doon ay nagkakagulo na sila.

sagot ko. Natahimik kami sandali, ninanamnam ang katahimikan na pinaghirapan naming makuha. Pagkatapos ng lahat ng ambush, pagtakbo sa gubat, at pagtatago sa mga bunker, heto na kami. Isang pamilya sa loob ng isang bahay na sa wakas ay nararamdaman na naming amin talaga. "Dante," tawag ko habang nakasandal sa dibdib niya.

Huminga ako nang malalim. At tumango. Hindi ko inaasahan… Magha-hiking kami. Sa gabi. Sa lamig. Sa dilim. Pero kasama siya Parang okay lang. Halos alas-onse… Nakarating kami sa tuktok. Pagod na pagod ako. Humiga ako sa damuhan. Habang siya… May inaayos sa bag. Hindi ko na pinansin. Hanggang sa Nakatulog ako.

At tumawa siya nang malakas. Pagkatapos ay naglakad-lakad kami paikot-ikot sa parke na pinagmamasdan ang dilim, ang mga ilaw, at tinatamasa ang masarap na pakiramdam ng malamig na simoy ng hangin. "Ellie, how long are you going to stay with me?" Panigurado at nakatingin s'ya sa'kin pero diretso lang ang mata ko sa kawalan.

Tumango naman ako biglang sagot bago napahikab. Sinusuklay na naman kasi ng isa niyang kamay ang buhok ko kaya nakararamdam na naman ako ng antok pero nagawa ko pa ring sumagot. “Yeah. Pero hindi naman ako masyadong takot sa dilim. Nalalabanan ko pa rin naman ‘yon. Pero kapag mayroong collaboration ang kulog at kidlat, pati na ang dilim? Baka maaga na akong mamatay,” saad ko pero napatigil ako ng makita kong nandilim ang mukha niya. Napapano na naman ba ‘to?

“Lock the doors!” Hindi naman din ako makapagsalita dahil talaga namang madilim ang dinaraanan namin at parang kami lang ang sasakyan na naroon. Nasa Metro Manila pa naman kami pero daig pa namin ang nasa probinsya!

Wala akong makita kahit ano sa loob dahil sa sobrang dilim. “Babe, it’s too dark. Nakikita mo ba ang nilalakaran natin?” nag-aalala kong tanong, hindi makatingin sa kadiliman ng bahay. “Don’t worry, Babe. Kabisado ko ang bawat sulok ng bahay. At hindi kita hahayaan na masaktan,” tugon niya. “Okay,” ‘yan lang ang nasabi ko dahil natatakot ako. Matatakutin talaga ako sa dilim.