Dito Lang Kami Sa Dilim 소설 & 이야기

"N-Nasaan po ako?" "Nasa bayan tayo ng Diligo. Malapit sa simbahan at paaralan. Nakita ka namin sa punuan ng malaking mangga habang sugatan kaya dinala ka namin rito sa bahay. Kumusta na ang pakiramdam mo?"

“Pumunta tayo kay Diego.” Tumango siya, ngunit hindi ko maitatago ang takot sa mga mata niya. Lahat kami, nahulog na sa ganitong labirint. Pagbukas ng pinto, natagpuan namin ang isang madilim na lugar. Wala ni isa mang ilaw. Walang tunog. Isang madilim na kwarto, at sa gitna, nakatayo si Diego. “Alam kong darating kayo,” aniya, walang emosyon.

At padilim na rin, my goodness! “Nakakatakot, Sandro! Bakit dito tayo napadpad? It’s getting dark already kaya mas lalong nakakatakot!” reklamo ko kay Sandro habang nakaupo kami sa isang lilim ng malaking puno. Enough lang ang lapad at laki nito para hindi kami makita kung may mapadaan man sa parteng nilabasan namin kanina.

Subalit napatigil ako nang paglalakad habang hila-hila siyang nang mapansin ko na ang paligid. Dagat? Nasa isang Isla kami at walang katao-tao kun ‘di kami lang dalawa dahil wala naman akong nakikita. “Alam mo ba kung nasaan tayo, Dimitri? Huh?” tanong ko subalit nakatunghay lamang siya sa akin at hindi ako nito sinasagot. Natigilan ako bigla dahil baka tulad ko ay na-kidnap rin pala siya?

Dali dali kaming bumalik ng bahay! " Magbihis lang ako! Puntahan natin mga labi nina mang Lito. " sabi ko sa aking drayber. " Masusunod po Miss Nicole ...dito lang ako maghihintay."sagot ng drayber. Dali dali akong nagbihis at naglagay ng aking maskara. Bknalot ko ng bakal ang buo kung katawan para na rin sa aking sariling kaligtasan. Kailangan kong mag ingat ngayon lalo na't hindi ko alam sino ang mga kalaban ko.

Sage softly chuckled. "Sabihin na nating walang magtatangkang dumaan dito kung hindi sila nakakakita sa dilim." "Hah? Ano 'yun? Pusa? Aso? Hayop na nakakakita sa dilim? May tao bang gano'n?" "Meron." "Ano?" "Vampire and werewolves." Saglit na natigilan ako sa narinig. Dama ko pagtaas ng mga balahibo ko sa katawan at nakaramdam din ako ng panlalamig.

huling wika nito at pumasok na ito sa loob. “Tama..” putol ko at tumango. “Hindi ko pwede kalimutan ang bagay na ‘yun. Dahil siya lang ang pwede mag dikta ng lahat ngayon.” Ngumisi ako at lumingon kung saan ito pumasok. “Then panonoorin na lang kita kung paano mo sila tatapusin..” bulong ko. BAGO MAG DILIM ay nag paalam na kami na uuwi na, ang asawa ko naman ay nag paalam at nag pasalamat na rin sa mga tao sa mansion.

ayon sa lalaking katabi ko. Nagyakapan kaming apat nang makarating rin ako sa kanila. Nagsiiyakan kami. At ang sumunod na lumabas mula sa dilim ay si Jemuel na walang buhay ang mga mata. Magkasabay kaming apat na tinawag ang pangalan niya. Bahagya lamang siyang ngumiti sa amin. Ang hindi nakatakas sa aking paningin ay ang pagkapoot at habag sa nangyayaring ito sa amin.

Pagkatapos ng umagahan naghahanda kami ng makakain bago pumunta sa panliliguan. “Talaga bang napakalinis ng tubig doon?” pangungulit sa akin ni Lira. “Oo nga.” naiiritang sagot ko. Nakailang ulit na ako ng pagsagot sa mga tanong niya, kumakanta-kanta pa ito habang nagbabalot ng pagkaing aming babaunin.

dahil nung una hindi pa sigurado ang hinala naming magkakapatid. 3 days ago "Daddy!" tawag namin ng mga kapatid ko at binuksan ang kwarto nila. Ang dilim ng kwarto nila at may anino lang kami nakikita. "Mommy is not there, go out of your room, dad." bungad naming magkakapatid at tinatawag si daddy. "Ayokong lumabas ng kwarto.." wika ni daddy sa amin nakatagilid lang siya at ayaw humarap sa amin.