Divine Mercy Statue Novels & Stories

Sasabihin ko na sana pero biglang tumunog ang kampana. I immediately did the sign of the cross and suddenly closed my eyes. Agad akong sumabay sa panalangin ng Angelus. "You expired, O Jesus, but the source of life gushed forth for souls and an ocean of mercy opened up for the whole world..." Seven years old ako nang ituro ito sa akin ni Sister Tess. According to her, the hour of the Lord Jesus' death, 3pm, is a privileged time as regards the devotion to the Divine Mercy. At that hour, in spirit we stand beneath Christ's cross in order to entreat for mercy for us and the whole world for the sake of the merits of His passion.

Naglakad ako palapit sa trash bin at tinapon 'yon. Pagdating ko sa third floor ng mall ay sumalubong na naman sa akin si Elias. Lalagpasan ko na sana siya pero pilit siyang humarang, lalo na't mas matangkad siya sa akin. "Can't you just leave me alone?" "This is our limited edition scent." Inabot niya ang panibagong bulaklak. "Poinsettias are often used during Christmastide, symbolic of the Star of Betlehem."

Hinayaan na niyang mauna itong kumain kasama ang apo na si Minggay. Sa isang sulok ng Casa Del Los Benditos, paliko papuntang kusina, ay may isang maliit na altar. Sa altar, ay may nakapatong na limang rebulto ng iba't ibang santo, pero ang pinakapaborito ni Father Mer sa kanila ay ang istatwa ng birhen ng Fatima. Maliit lang ito, hindi lalampas ng isang metro ang laki. Kung susukatin, malamang kasing laki lang ito ng bisig ng tao. Madalas itong hawakan ni Father Mer sa tuwing nadadaanan saka siya magsa-sign of the cross. Sa paniwala niya, dagdag proteksyon iyon laban sa mga masasama at pampasuwerte kahit na hindi naman talaga siya naniniwala sa suwerte at malas. Mga intsik lang ang mahilig

daan na tila nakaupo. "Saan? Wala naman?" tanong ni Papa na lalong kumunot ang noo. Nang muli kong tingnan kung saan ko nakita ang bagay na iyon ay wala na ito. "Baka inaantok ka lamang dahil s ahaba ng ibiniyahe natin mula sa Maynila hanggang dito sa Dagatnon ay hindi ka man lang umidlip kahit na saglit," sabi ni Papa na naiiling sa akin. Mula niyang pinaandar ang kotse at hanggang sa nakalagpas kami sa kinaroroonan ng nakita ko kanina ay hindi na muling nagpakita ang bagay na iyon. Ngunit nang makalagpas naman kami at nilingon ko ulit kung saan ko nakita ang bagay na iyon ay nakita ko itong muli. Isang malaking aso na tila may isip na nakatingin sa kotse namin habang papalayo. Hindi ko na

The main facade of Manila Cathedral is adorned with statues of famous saints sculpted in Roman travertine stone. Sobrang laki ng simbahan na 'to tapos ang ganda pa. Tahimik din at may iilan pang nagdadasal. Naupo ako sa malapit na upuan atsaka lumuhod. I prayed, asked for forgiveness and thank God for this once in a lifetime opportunity.

May nagawa silang masama para isumpa ang angkan namin sa loob ng mahigit 300 na taon. Dian Masalanta Nakaukit sa ibabaw ng marmol na puntod nila at katabi nito ang isang statue ng babaeng buntis na nakahawak sa tiyan nito. "Sino naman siya?" Tanong ko kay Gio. "Hindi mo siya kilala?" "Itatanong ko ba kung kilala ko?" Balik tanong ko sa kanya. Sandaling nanahimik si Gio, ganyan kasi 'yan kapag nasusungitan ko. "Siya ang goddess of love, conception, and childbirth, and the protector of lovers ng Philippine mythology." Sagot nito.

But in the meantime, I will first do what they say is necessary, to do what I am about to do properly. The white powder thing that Dad gave—Aldamo the God of Sun. His order was to surround the entire statue with this thing. And make sure no gaps are left. Walang kahit anong makikitang hindi nalagyan ng abo. HIndi ko alam kong anong, abo ito. basta ang sabi lamang ay ipalibot ko ito sa buong statwa.

They weren’t rushing—they knew we were trapped inside with nowhere else to go, so there was no need to hurry. Sheara looked at me, then turned her light toward the grave right in front of us. There was an old angel statue standing there, its face worn away by rain and time, one of its wings cracked almost all the way through. The name carved into the stone was still clear enough to read even in the dim light: Luzviminda Cruz. This was it. This was where she lay.