Novel & Cerita Donya Victorina Monologue Script

Umupo ang Donya, inayos ang kanyang pustura nang napakapropesyonal, at tiningnan si Shaine mula ulo hanggang paa nang may wagas na pandidiri—tila ba isang nakapipinsalang organismo o bacteria ang nasa kanyang harapan. "Do not address me with familiarity. You have stripped yourself of any right to associateship with my family the moment you chose the path of a criminal," panimula ng Donya, kontrolado ngunit may nakatutunaw na talas ang bawat kataga. "I am here to see the exact state of your ruin. And frankly, you look pathetic. "Nagulat si Shaine, unt-unting napalitan ng takot ang kanyang mukha.

--- Mga mukha ng mga taong hindi niya maalala. Mga pangyayaring parang panaginip. --- "Who am I?" Mahina niyang tanong. --- Ngumiti si Victor. "You are the beginning." --- Umiling si Selene. "No." --- Nagulat si Victor. --- "I am not a beginning." Tumingin siya sa paligid. "I am someone who lost something." --- Napatingin si Victor sa kanya. --- "Your memories." --- Tumango si Selene.

The mute student. "Victor!" maawtoridad na awat ni Donya Helena, turning around with a sharp look at her husband. "Watch your tone. She is our guest." Don Victor didn't even apologize. He simply took a slow sip from his whiskey glass, his eyes lingering on my pale face with zero emotion. "I am merely stating a fact, Helena," Don Victor replied dryly, his tone full of quiet arrogance. "Let's get this dinner over with. I have an international board call at eight."

Hinayaan kong malunod ako sa kaniyang amoy, at hindi man lang napansin na nagagawa ko ng sabayan ang kaniyang paggalaw doon. “Mister—” “It’s Damien Vaughn Vittori for you, angel.” Kinagat ko lang ang kaniyang leeg bilang sagot, dahil tila lumulutang na ako ngayon. Sigurado ako kaninang medyo nasa tamang pag-iisip na ako. Kaya lang ngayon ay parang lumulutang na naman ako. Dahil ba ‘to sa ginagawa namin ngayon, o sadyang bumalik lang ulit ngayon ‘yong epekto ng drugs sa akin?

" gulong gulong tanong ko sa asawa ko. "Hwag ka ng magmalinis Villadolid bistado ka na. Ang kapal mo din na dalhin ang kabit mo. Id*t!!" singit ni Zach. "Voltron, nakaka awa ka. Kinailangan mo pa akong siraan talaga sa asawa ko. Bravo!!! Gagawa ka lang ng kwento mali mali pa." natatawang sambit ko. Maya maya lang lumabas na rin si Donya Victorina..

Agad ko itong sinagot, without looking at the caller. Their laughter cheered me when I put the phone near my ear. I flattened my teeth, clutching the phone tightly. I didn't speak. “Hello, Victorino! Do you like my surprise? I’ve just begun. Just a slice of advice...” she ceased, unleashing a sole titter before resuming her words. “...fasten the clasp of your throne and wreath, your downfall is coming.” I laughed, “Just begun? You failed. Why did you blur my handsome face? Are you disgusted with your dude features?”

wika niya, ang tinig niya ay halos bulong ngunit naglalaman ng poot, "kung ang kinokontrol ko ay ang mismong hinaharap?" Sumandal si Victor, kinuha ang isang baso ng alak at tumawa. "Kapag naupo ka na sa trono ng Gold Prime, wala nang makakapigil sa atin. Sasakupin natin ang buong mundo." Itinaas niya ang baso, naghahamon ng tagumpay. "To your success, Puppeteer."

Ang kanyang ngiti ay hindi ng isang ama; ito ay ngiti ng isang demonyong natagpuan ang kanyang huling biktima. “Well…” wika ni Don Victor, ang boses ay malamig at matalim. “What a beautiful reunion.” Naglakad siya patungo sa gitna ng silid, ang bawat tunog ng kanyang sapatos sa kahoy na sahig ay parang orasan ng kamatayan. Tok. Tok. Tok. Tumingin siya kay Aria nang may pangungutya. “Ah. So this is the girl who thinks she owns my empire.”

Mahinang tawag ni Monica. Ngunit hindi ito sumagot. Patuloy lamang itong nakatitig sa litrato. --- Pagkatapos ng ilang segundo ay nagsalita ito. Malamig. Napakalamig. "Prepare the jet." Nanlaki ang mga mata ni Monica. "Sir?" --- "I don't care where Victor is." Dahan-dahan niyang iniangat ang tingin. At sa pagkakataong iyon ay tila ibang tao ang kaharap nila.

"Ang pangalan ng ama ko ay pormal nang malinis ngayon, Donya Victoria. Ang dumi ng mundo mo ay hinding-hindi na makasisira sa amin." "Huwag kayong mag celebrate!" galit na isinigaw ni Victoria habang hinahila siya palabas ng mga otoridad. Lumingon siya kay Clara nang may isang napakamapanganib at baliw na ngiti na nag iwan ng kakaibang kaba sa dibdib ng dalaga. "Akala ninyo ba ay tapos na ang lahat? Sisiguraduhin kong mararanasan mo kung paano mawalan ng buhay, Monteverde!"