Novel & Cerita Donya Victorina Monologue Script

Hinila niya ito ngunit napaupo siya sa sahig. Nakahawak si Zenny sa wig ng donya. "Are we still playing miss Rashitackchun?" Nanatiling nakaupo ang donya. Hindi man lang siya nagalaw sa kaniyang kinauupuan. Tumayo ang hindi magpapatalong Rashitackchun. "I am a monster and I will show you how." Napakalumbaba ang donya. "I fear no monster. For no monster I see. Because all this time, the monster has been me."

Dahan dahan niyang ibinaba ang kanyang tungkod at tinitigan kaming lahat nang may purong demonyong tagumpay. ​"Inakala niyo ba talaga na papasok ako sa isang pasilidad nang walang nakahandang kapalit na plano" umuubong tawa ni Victor ang kanyang bibig ay puno ng sariwang dugo. "A shadow king never completely loses. Kapag hindi ko nakuha ang trono sisiguraduhin kong walang ibang uupo rito." ​May isang maliit na silver na remote na nakatago sa loob ng kanyang tungkod. Mabilis niya itong pinindot bago pa man makapagpaputok ang tatay ko o si Maxima.

minsan pang hiyaw ng kaniyang daddy. "Because we both know what those monsters can do to her, dad. Sa'yo na nanggaling na hinahanap nila ako dahil nais nilang makuha si Victorina but, sorry to disappoint them because my wife isn't Victorina. She's not a monster and she's not heartless. So, get tired of asking me again and again but my answer will remain the same. And also sorry to disappoint them, but they can't take her away from me. I will raise hell once they tried."

Ako ay nakaupo pa rin sa monoblock sa tabi ni Victor habang sila Mommy at Candy ay sa kabilang hospital bed. “I’m really sorry, Victor.” magsasalita sana ang asawa ko ngunit pinisil ko na ang kamay niya upang awatin ito. Mabuti na lang at nakinig kaya nakapagpatuloy si Donnie sa pagsasalita.

saad pa ni donya Vicky kay don ramon. Umiling iling ang matandang lalake sa sinabi ni donya Vicky. " hindi ko siya magiging kabit kailan man victoria! " tugon ni don Ramon sa may kalakasang boses. Nag salubong naman ang dalawang kilay ng matandang babae sa narinig mula kay don ramon.

Hindi pa rin nito alam ang mga nangyayari sa labas nitong kwarto. “Ipangako ninyo sa akin na ayusin at buuin ninyo ang pamilya n’yo. Lumalaki na rin si Yuna. At gusto ko kapag nawala na ako sa mundong ito. Maiiwan ko kayo na maayos at nagkakaintindihan na sa isa’t isa.” Mahabang litanya ni Don Hector. “Para maging tahimik naman ang kaluluwa ko sa kabilang mundo,” hirit pang sabi nito.

Tila hindi siya makapaniwala na ang isang simpleng dalaga na katulad ko ay nangahas na sumagot at tumanggi sa kanyang kagustuhan. “Mabuti,” ang tanging lumabas sa kanyang bibig, sa isang tinig na malamig at nakakapanlamig ng buto. “Kung iyan ang iyong pasya, kung iyan ang iyong pinili... huwag kang umasa na ako ay magpapakita ng kahit katiting na awa. Pinili mo ang iyong kapalaran, Amara. At ngayon, makikita mo kung ano ang ibig sabihin ng kalabanin ang isang Donya Soledad Monteverde.”

Habang papasok siya sa elevator, narinig niya ang huling salita nito. “I’ll make you mine again. Slowly.” Hindi siya lumingon. Pero hindi rin niya sinabi na imposible. At sa labas ng condo building, si Victor— Nakatingala sa ilaw ng unit niya. Calm. Focused. Obsessed. Hindi siya naghahabol. He’s reclaiming. Step by step. In plain sight. And everyone is starting to see— Victor Alvares may be ruthless to the world.

Dumalo pa ng birthday ni Sir Val si Geneva ngunit nakita niyang magkausap sila ni Victorina sa labas habang lasing ang babae. “Pinapunta ko si Geneva paballik ng Mondragon upang doon kami magkita ngunit natagalan siyang magpunta roon. Pagdating naman niya ay narinig kong may kausap. Si Ma’am Victorina po pala. Pinagtawanan nila ang ayos ko.” “Look at you! Pretending to be Xander. Hindi kita mamahalin na tulad niya kung iyon ang inaasahan mo.” Nagtawanan pa sila.

Pero sa loob ko ay parang may kung anong saya na unti-unting lumalawak. Kamatayan na niya sino bang hindi matutuwa doon? “If they truly believe that they can orchestrate my death in front of an audience and walk away from it, then they have already made a mistake they cannot undo. Because walking into that arena is not a risk for me, it is an opportunity to see who among them is desperate enough to try and fail. And when they do fail, they will understand exactly what it means to challenge someone like me in a place where there is no law and no mercy,” sabi ni Aurelius, diretso at walang pag-aalinlangan ang tono, na parang sigurado na siya sa magiging resulta.