Drained Quotes Novels & Stories

Pawisan ito at halatang galing pa yata sa practice. Napapahiyang umalis yung kasamahan niya sa harapan ko. Humaba ang nguso ni Drake habang nakatingin sa papalayong si Vane. "You should stop being pretty, ate." Aniya. Literal akong napanganga sa sinabi niya. "Men are ogling you." Dagdag nito at napatingin sa hawak kong mineral water na hanggang ngayon ay hindi ko pa nabubuksan.

Aniya habang nilalagyan ng ice cube yung juice na ginagawa nya. “Wag na natin pag usapan ang tungkol sa mga walang kwentang tao. Teka sasama ka ba sa team building?” pag iiba ko ng usapan. Hanggat maaari ayoko ng pag usapan ang dalawang yon. Iisipin ko na lang na hindi ko sila kakilala. “Oo naman! Excited na nga ako lalo pa at nandon si Dr. Aldrin.” kinikilig nitong turan.

Hinawakan at marahang hinaplos ang kamay ko ngayon. "You have that trait na hindi ko makalimutan, noong nag trabaho ka sa company, that is the best days of my life. I mean seeing you everyday is such a full filing for me, your beauty is like an drugs. I can't get over with." Hinaplos ni Draven ang baba ko at h******n ang labi ko ng saglit.

Ito ang masakit na katotohanan na hinanap ka dahil sa ligayang natagpuan sa katawan mo hindi na mahalaga pa kung anung meron d'yan sa puso mo. "Kung bawiin ka man ni Drake, hindi ako papayag. What I mean is, ayoko ng makita kang masaktan" namilog ang mga mata ni Orphen habang kausap si Lumiere. Ngunit inirapan lamang siya ni Lumiere.

Makalipas ang ilang segundo, saka siya nagsalita. “Sumunod na lang tayo.” “Kapag kinausap tayo ni Dad... wala muna tayong gagawing gulo.” Napalingon si Natasha sa kanya. “Anong ibig mong sabihin?” Huminga nang malalim si Draven. “Kapag sinabi niya ang totoo... sasabihin kong tanggap ko na.” “Kahit masakit, ipapakita kong kinalimutan ko na ang lahat.”

Napansin niyang nakasuot ito ng suit ngunit walang sapatos kaya mas lalo siyang nasaktan at naawa. Umawang ang labi ni Drake, “It’s not what you think…” “Pwede mo naman akong kausapin kung kailangan mo ng makakausap. Alam kong nafufrustrate ka na sa kalagayan mo pero hindi naman pwedeng ganito!”

Kahit pa ang isang tao ay mamatay na sa labis na galit at pagod sa tabi niya, tatandaan lang siya ni Draven Morris bilang isang taong "nagpapanggap." Hindi tulad ni Jana, wala akong lakas ng loob at kumpiyansa rito dahil sa simula't sapul, wala namang nagtatanggol sa akin sa silid na ito. Ang pakikipagtalo pa ay magmumukha lang akong mas kaawa-awa sa harap ng mga aso niya. Bukod dito, iniisip ni Draven na "nagwawala" pa rin ako, isang asawang walang modo na kailangang pangaralan. Kahit ano ang sabihin ko, hinding-hindi siya magtitiwala sa akin. Bakit pa ako mag-aaksaya ng laway?

“Sir, dapat nagpapahinga pa kayo.” “Tapos na ang digmaan,” sagot niya. “Panahon na para uminom.” Napatawa ako. Nagsimula ang gabi sa simpleng toast. “Para sa hustisya,” sabi ni Drake. “Para sa katotohanan,” dagdag ni Steve. “Para sa mga biktima,” sambit ni Liza. Tumayo si Nathan. “At para sa babaeng hindi umatras kahit kailan.”

"I had so much fun with you today, Ate Yvon. Thank you for visiting me. Nakaka depressed kasing mag-isa. I wanna go outside, meet new people, try new things. It must be really nice to meet and have friends with a lot of people, isn't it?" "Mas nakaka depressed makakilala ng maraming tao, Zia. Nakakatakot, nakaka drained saka uubusin lang nila yung bagay na kung ano ang makukuha nila sa'yo. After that, iiwan ka rin nila."

Kianna: "What?" Ilang segundo ang lumipas bago dumating ang kasunod na mensahe. Drake: "Don't cry over a man who doesn't know your worth." Saglit na tumigil ang kanyang mga daliri at tahimik siyang nakatingin sa screen ng cellphone. At sa kung anong dahilan... tila may kung anong damdamin na humaplos sa puso niya sa simpleng mensaheng iyon, napaka-comforting words niyon para sa kanya.