Drawing Designs Clothes Novels & Stories

sabi niya habang nakatitig sa illustration ng isang model na naka-red dress. “Thank you,” sabi ko habang inabot sa kanya ang sketch pad dahil gusto niyang makita ng malapitan ang mga disenyo ko. “Can I?” tanong niya, at nagsimula na siyang tingnan ang iba pang mga designs ko. Namangha siya habang isa-isa niyang binubuklat ang mga pahina. “I love the designs, at mukhang napaka-komportable nilang isuot. Ginagawa mo rin ba ang mga damit na 'to?”

Hindi awkward—parang may pahintulot na mag-usap nang totoo. “So,” bungad ni Maddy, sabay kuha ng notebook. “Tell me about your brand.” Huminga ako nang malalim. “I want to create a clothing line that’s… real.” She tilted her head. “Real?” “Hindi flashy for the sake of being flashy,” paliwanag ko. “Pieces that feel wearable. For women who don’t want to choose between comfort and confidence.” She smiled. “I like that already.” “I design everything myself,” dagdag ko. “Hindi lang pangalan ko ang ilalagay ko sa label.”

Ngunit hindi pumasa sa maging buyer sana nila ng kanilang produktong imported clothes. Napatitig si Nica sa larawan ng mga damit na kaniyang kinahiligang e-drawing. Sino ang mag-aakala na ang isang tulad niya ay marunong mag-drawing? Kahit ang ama ay hindi alam dahil ang alam ng mga ito ay laging nasa parties siya. Naipagpasalamat niyang walang nakaalam na siya ang may gawa niyon. Ayaw niyang makatanggap ng negative feedback o ma-reject ang sariling gawa at ito na nga ang nangyari. Nasa clothing industries ang linya ng kanilang kompanya at nag-e export sa ibang bansa ng mga gawa nila.

Tumawa sila at kumain lang, nang makapasok sa loob ay natigilan ako ng makita ko si Eros na tinitignan ang sketch pad ko. “Are clothes and designs the only things you could draw?” Lumunok ako sa tanong niya at umiling bilang sagot. “Nope.” “I can draw anything, bukod sa facial features ng mukha ng tao.” Napatango tango siya at wala pa man ay natigilan ako ng lumapit siya sa akin, inabot ko ang spoon sa kaniya habang nakatitig ako sa kaniya. “Sketch me a suit or things that I could wear, you will decide for me. I’ll buy it.” Napalunok ako at natawa.

Mabuti na lang at naniwala ito sa mga dahilan ko. “Woah! Gawa mo talaga ‘to? Ang ganda naman!” Nakangiting tumango ako kay Anya. Nagdesign ako ng baby clothes at nagpagawa agad ng sample. Hindi ko forte ang magdesign ng pambata na damit. Mostly ay sexy clothes for adult, or comfortable cloths for adult ang mga ginagawa ko. Pero lately naisip ko na gumawa ng pambata. Gusto ko kasi na mga gawa kong design ang susuotin ng magiging baby namin ni Din ang susuotin ng baby namin.

Dahil wala naman na siyang ibang gagawin pa at maaga pa naman ay muli niyang inilabas ang kanyang sketchbook kung saan ay inumpisahan niyang mag disenyo ng mga damit na pumapasok sa isip niya. Sa totoo lang ay pangatlong sketchbook na niya iyon dahil ang dalawa ay napuno na niya at kung susumahin ay mga nasa isang daan na siguro ang nagawa niyang design ng mga damit. Kapag may naiisip siya at wala naman siyang ginagawa ay palagi niyang hawak ang sketchpad niyang iyon. Pero mas may oras siya sa gabi.

Maliban na lang sa isa kong pinsan na maayos kong nakakasundo. Inalis ko ang mga isipin na iyon at ibinalik ang atensyon sa pamimili. Isa-isang dumaan ang mga damit sa harapan ko. May casual dresses. May formal wear. May business outfits. At may mga evening gowns. Nang may makita akong disenyo na nagustuhan ko ay agad ko itong hinugot mula sa rack. Napahawak ako sa tela at sinuri ang detalye nito.

Minsan sa gabi, makikita siyang nakaupo sa studio niya, tahimik na nag-i-sketch, pinipilit gawing mas perpekto ang bawat linya ng kanyang mga disenyo. Hindi lang siya gumagawa ng damit… Gumagawa siya ng pangarap. At sa bawat tahi, sa bawat kulay na pinipili niya, nandoon pa rin ang alaala ni Luna. May mga pagkakataong mapapahinto siya bigla, mapapatingin sa isang dress design na para bang nakita niya na naman ang batang dating masayang tumatakbo sa sala.

Hindi lamang pangkaraniwan na studio kundi studio na puno ng mga dibuho at disenyo ng mga damit at tela na mga nagkalat sa buong silid. Nilapitan ni Leon ang mesa at tiningnan doon ang isang kuwaderno na puno ng mga disenyo na mga damit. The style hits different and the color was well-complimented. Perfection. Iyon ang unang pumasok na kataga sa isip niya nang makita ang nilalaman ng kuwaderno. Nakuha ng mga disenyo ang kanyang atensyon. Kung siya ang pagpupunain ay bibigyan niya ito nang mataas na puntos.

Ever since I took a break from the company, napag-isipan kong humanap ng pagkakaabalahan. Ever since I was a child, I used to draw dresses and such. Siguro that’s the reason kung bakit I’m into fashion. Ika nga nila eh fashionista ako. Honestly, kung titignan mo ako eh hindi mo mahahalata na isa akong assassin dahil malayo sa itsura ko. I smiled a bit nang pagmasdan ko ang natapos kong dress na halos isang linggo ko pinag-isipang mabuti ang disensyo. Since, I’m done with this one, I’m planning to draw another one – a wedding dress.