Drive-bys Novels & Stories

Lumabas ako ng puno ng kaba ang aking dibdib para makipagnegosasyon sa driver ng nabangga kong sasakyan. I approach a man in his mid-thirties na nakatayo sa tabi ng sasakyan at tila hinihintay na talaga niya akong bumaba. Mas lalo akong nagdeliryo sa takot at nalaglag ang aking panga ng makita ko ang brand ng sasakyan ay Ford GT.

Binaba niya ang bintana ng sasakyan ng makitang nasa labas pa ako. "Addie." Pagtawag niya sa'kin at pahiwatig na pasakayin ako. Hindi ako sasabay sa kanila. I know Kuya can drive pa naman pero baka pati sa pagliko one hundred eighty speedmeter ang takbo. Alam ko iyon, dahil minsan na din akong sumakay sa kanya ng nakainom sya habang nagd-drive. Wala pa akong kaideya-ideyang lasing pa pala sya no'n. Kaya naman halos humiwalay ang kaluluwa ko sa katawan kapag may io-overtake syang mga sasakyan. Ayokong maranasan ulit iyon.

sigaw ni Hera habang hindi alam kung saan kakapit. Nagulat rin si Dwayne sa ginawa niya, kaya nagpabaling-baling ang takbo ng sasakyan, mabuti na lang at wala silang nakakasalubong. Dito pa naman ang daanan ng mga malalaking truck dahil hindi ang mga ito, pwede sa national roads. Pumikit siya at hinayaan na ang sarili na kumalma. Mas lalong kinabahan si Hera ng makita si Dwayne na nagdadrive habang nakapikit ang mga mata.

Binuksan ko lang ang mga mata ko nang may marinig akong nag-click. “Bakit hindi ka kaagad sumakay?” tanong pa niya bago ini-atras ang sasakyan para makapagmaniobra. “Hindi ko saulado ang plate number ng sasakyan mo,” sagot ko habang pinapanood siya. “Then start memorizing the plate numbers of our cars. Pero ito lang ang dina-drive ko. ‘Yung iba mga driver na natin ang nagda-drive,” aniya habang tinatahak namin ang university avenue palayo sa pamantasan.

Kung hindi siya makakahanap ng Lorie, malaki ang magiging epekto nito sa kanyang trabaho at malaki ang magiging kaparusahan. Ang driver ay mabilis na umalis sa lugar na kinatatayuan, nagtakbo patungo sa rehabilitation center. Habang naglalakad siya, ang kanyang mga hakbang ay mabilis, ang mga mata ay nagmamadaling tumingin sa bawat sulok ng lugar. Hindi niya alam kung nasaan si Lorie, ngunit ang alam niya ay hindi siya pwedeng magkamali. Ang mga susunod na oras ay magiging madilim, at si Lorie ay maaaring maging malayo na sa kanila.

nagtitimpi kong saad. Nagsipulan at nagkantiyawan ang mga driver na nakarinig. "Ang taray." "Palaban." "Bagay sa bata natin." "Kasi miss byutipul, may pupuntahan pa pala ako diyan sa kabila." Ininguso nito ang hardware sa tapat ng paradahan. "May bibilhin pa pala akong piyesa nitong motor. Sige na, kay Pierce ka na sumakay."

Kaya nga doon kami namalagi ni Dos dahil hindi kami nasusundan sa loob. Agad kong inalis sa isip ang lahat at pumunta sa kabilang parking kung nasaan nakalagay ang motor ko saka nagmadaling pumunta sa black building. Charl... Ilang busina pa ang narinig ko sa pagmamadali ko sa pag d-drive na hindi ko pinansin. She needs me. My cousin needs me. Nang makarating, nakita kong napakagulo nang pag-ka-ka-park ng mga motor. Kaya hindi ko na rin inabalang ayusin ang akin.

At hindi s'ya papayag na mapapasakamay nito ang drive. Mabilis ang takbo n'ya para hanapin ang lalaki. Kahit may mga bala na nagliliparan sa paligid ay hindi n'ya alintana iyon. Isa lang ang nasa isip n'ya ng mga oras na iyon. Ang makuha nila ang drive mula sa may hawak nito. Narating n'ya ang isang malawak na solar kung saan ay may mga boxes ng isang cargo company. Nagkalat iyon sa paligid kaya mahirap tukoyin kung may tao sa lugar na iyon o wala.

Marahas akong napasandal sa upuan dahil sa bilis ng pag abante ng kotse. Halos pantay lang ang pagmamaneho namin ni Draven. I don't know if this is how he drives but this isn't new to me. Sa dalawang beses kong nakipag karera sa Pilipinas, I still know the feeling of stepping hard on the accelerator and watch the car move faster. Mabilis ang pagpapatakbo naming pareho kaya kalaunan ay nakarating din kami sa dulo. I saw Draven brakes to do a u-turn.

Ngumisi rin si Haydn pero kabaliktaran ang ngiting ‘yun. “Pero ang babayaran…” Sa puntong sinabi ng drayber ang mga salitang iyon, isang hindi niya mabilang na kumpol ng pera ang bumagsak sa dibdib niya. “Gusto ko ang ganap sa bar na iyon.” Nangingninig ang mata ng driver. “Sige! Maghintay ka lang at makikita mo! Dadalhin kita sa pinaka okupadong lugar doon!”