Edited By In Tagalog Novels & Stories

Tanong ni Kira Tumango ang matanda at ngumiti. "Sige po, ito na lang." saad ni Kira Binayaran ko naman ang story book at nag pasalamat kay manong. Ilang minuto napuno na rin ng pasahero ang jeep at umandar na ito. Huminto kami sa school ni Kira. "Oh dito nalang ako sa gate ha." Paalam ko kay Kira "Okay, shoo shoo na." Sabi ni Kira. Aba't—

"Ingat!" Una akong tumingin sa mall, nag-apply ako doon bilang cashier. Ang sabi tatawagan na lang daw ako. Sunod naman ay sa mga fast food chain. . pero mukhang hindi ko yata kaya doon. Sobrang clumsy ko pa naman. Sa huli, umatras ako.

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

Tanong ko habang inaayos ang damit Tinitigan ako nito mula ulo hanggang paa, halatang nagtataka. “Oo. Sino ka naman?” “Ako po si Laura… pinadala ako dito ni Aling Mercy. May kailangan po akong trabaho, kahit ano. Kailangan ko lang po ng pera… ngayon na.” Bahagyang napangisi si Isabel, parang alam na niya kung bakit naroon ang dalaga. Lumapit ito ng kaunti at bumulong:

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Nakakagutom. "Kumain po kayo ng madami, pasasalamat po namin ito sa pagpunta ninyo at pagtanggap sa kapatid at pinsan namin." Nakalimutan ko ang pangalan niya, pero kapatid siya ni Matt kung hindi ako nagkakamali. "We're really glad po that you came to their pinning. Kahit kasi nandidito kami ay iba pa din kung may magulang, and you stand as their mother today. Thank you so much po." The other girl said.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

sagot ko sa kaniya. Actually, hindi pa naman talaga ako gutom kaya lang ay si Agatha ang nag-aaya sa amin na kumain, dahil gutom daw siya. Bigla rin akong nag-crave ng japanese food nang makarating kami rito kaya kakain na lang din ako.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.