Empty Space Furniture Novels & Stories

Parang mas malaki pa ito kaysa sa bahay na tinitirhan ko. Mula sa kisame hanggang sahig ay puro salamin ang isang bahagi ng dingding, dahilan upang kitang-kita ang buong lungsod sa labas. Sa kabilang panig ay nakahanay ang mga bookshelf na puno ng business books, architectural magazines, at mga miniature models ng iba't ibang gusali at tulay. Sa gitna naman ay matatagpuan ang isang napakalaking desk ang nakapuwesto. At sa likod nito ay isang itim na swivel chair na nakaharap sa malawak na bintana.

sagot niya na parang medyo excited ang boses. Pagdating namin sa silong ng bahay nila, bumungad sa amin ang isang medyo madilim pero malaki na espasyo. May ilang lumang furniture, mga kahon at plastic containers na parang hindi na rin naman nagagamit. “Ano ‘to? May ganito pala rito?” tanong ko.

Bumaba sila ng sasakyan. Tahimik ang paligid. Walang masyadong tao. Walang nakatingin. Perfect. — Sa loob ng building, mabilis silang umakyat sa third floor. Binuksan ni Elena ang isang unit gamit ang susi na matagal na niyang hindi nagagamit. Pagpasok nila— isang simpleng space ang sumalubong sa kanila. Minimal furniture. Malinis. Walang personal na gamit.

Dalawang single-size bed, dalawang kabinet, isang partition wall na may disenyong Japanese bamboo at cherry blossom, pati na rin study table at swivel chair para magamit ni Eclaire sa pag-aaral; iyon ang lahat ng nabili ni Marion para sa mag-ama. Halos mahigit isang oras silang naglalakad dahil tinitingnan niya ang lahat ng available na kulay at disenyo na mayroon sa furniture section ng mall. Pero dahil sa matagal niyang pagpili, mukhang doble na ang nararamdamang pagod ng mga kasama niya.

“Have a seat,” Iminuwestra ng kamay nito ang isang bakanteng kama. It’s a king size bed. I expected this pero parang masyado ata siyang mabilis. Nang mapansin niyang hindi ako sumunod ay tumayo lamang siya sa likuran ko. Ang kaniyang amoy ay sinasakop ang buong unit. Malaki ang kama niya at sa harap nito ay isang malaking TV at isang fireplace ang ibaba nito. Ang buong espasyo ay napapalibutan ng paintings. A combination of a masculine and feminine theme.

Sa tukador ay may mga skin care products at ilang pabango, merong lounge seat cushion, may maliit na rin'g shelf na may naka-display na mga magagandang artificial na mga bulaklak, lamesa na may mga gamit sa pagsusulat at ilan pang study table accessories, at swivel chair. Matapos tingnan ang buong silid ay iika-ikang lumapit si Marisol kay Marigold na noo'y naka-upo't naka sandal sa unan sa headboard "Mukhang maganda talaga ang pag-trato sa 'yo ni chardon..." Naupo si Marisol sa gilid ng kama, sa gawing paanan ni Marigold. "... Nakaka-inggit ka naman." Nagkaroon ng katahimikan. Nakayuko si marisol na wari'y may iniisip habang nakatingin lang si Marigold dito.

Nang iwanan si Shaina ni Lukas sa opisina ay nagkaroon siya ng oras para ilibot ang paningin sa buong opisina. At nang malibot niya ang buong opisina ay hindi niya mapigilang mamangha. Malaki ang space ng silid, floor-to-ceiling glass walls na tanaw ang buong siyudad, at polished na sahig na para bang hindi pa natatapakan. Wala ni isang kalat kahit balat lang ng candy, walang kahit anong ekstrang gamit na hindi kailangan at ang lahat ng gamit sa loob ay nasa ayos. Mula sa dark wood furniture, black leather swivel chair, at minimalist na paintings sa dingding.

Doon ko lang napagtanto na may air purifier sa gilid. "This will be your cubicle and my office will be there," he pointed to the large modern wooden door of his office. "Use this telephone when you have something to say or just knock on my office, are we clear?" He said in a cruelly smooth voice. Marahan akong tumango habang pinapalibot ang paningin sa kabuoan ng floor at ng aking cubicle. Almost everything is in modern interior design. They taste good, pleasing in the eyes.

Maayos na nakalagay doon ang maraming expandable envelopes at folders na alam niyang ang mga nilalaman ay konektado sa kompanya ng mga ito. Sa kaliwang panig naman ng silid ay may isang set ng leather black sofa na laan para sa mga bisitang darating. May isang malaking flat screen TV din na nakasabit sa dingding katabi ang ilang paintings na alam niyang hindi rin biro ang halaga.

Parang bigla akong nahiya nang maalalang pinapa-upo ko lang siya lumang furniture sa bahay namin na humihingi na ng kapalit. Ipinakita niya ang kusina na may modernong appliances. “May regular na nagdedeliver dito ng groceries. You can add anything you like. Just let me know.” Tumango lang ako. Nagtungo kami sa ibang parte ng unit. May tatlong pinto. Itinuro niya ang nasa dulo. “That’s an empty room. Ginawa ko munang storage. Eventually pwede nating gawing kwarto ng baby.”