Novel & Cerita Empty Space Furniture

Naisip niyang magpamember na din rito dahil malapit naman ito sa bahay niya. High ceiling ang buong space, kaya’t hindi ka makakaramdam ng sikip kahit puno ng gamit. Nakaayos ang equipment, lahat bago, lahat stainless na kumikintab. May section para sa weights, may yoga corner na may bamboo mats at linen pillows, at may stretch area na parang zen room na may diffuser na nagpapalabas ng bango ng eucalyptus at lavender. Mayroong soft instrumental na pinapatugtog sa buong lugar.

I can't even see any furnitures. There is only a big wooden desk with eight chairs on the left side. And not far away from it is a plentiful banks of storage that have been built into an alcove for storing files and peripherals. Beside the floor to ceiling window is an open shelving unit full of different kinds of books. I noticed that there isn't any single plant or flowers around the office. The atmosphere here is very dull and gloomy. I wonder how Alexander manage to stay in this kind of sorroundings. There wasn't even a single tv for entertainment.

May hangganan. Ang sala ay minimalist—isang gray na couch, maliit na coffee table, at flat-screen TV na nakakabit sa pader. Sa gilid nito ang compact kitchen, may stainless steel appliances na bagong-bago. Sa kwarto naman ay may queen-sized bed, simpleng wooden desk, at isang aparador na kasalukuyang wala pang laman.

Normal lamang itong opisina ngunit dahil wala gaanong gamit ay nagmukhang maaliwalas ang paligid. May desk at swivel chair sa gitna, tatlong organizer box sa likod, at dalawang drawer na pakiwari niya’y para sa mga personal na gamit ni Evony. Higit sa lahat, mayroon din itong mini couch na good for two person. The wall was painted with ash grey color but some of the furniture was painted crimson red—like the color of the blood. “It’s… nice,” Gabriel commented, placing Evony’s coffee on her desk as he sat on the couch nearby. “I didn’t know you have your own office.”

With that in mind, I slowly opened the door. Una kong napansin ang buong floor na window glass ng opisina niya. Bagaman may kurtina ay bukas ang gitnang parte no'n ay kitang-kita ang mga building mula rito. Sumalubong din sa paningin ko ang couch set niya na isang tingin pa lang ay alam mo ng mamahalin. Of course, their company itself is a furniture and designing company. Kapuna-puna naman kung low quality ang magiging couch set niya rito sa opisina niya.

"Gusto ko sana ng neutral colors. 'Yung hindi masyadong pambabae o panlalaki. Siguro light gray, beige, o kaya soft green. Ayaw ko ng masyadong matingkad, masakit sa mata." "Soft green sounds nice. Parang nature," pagsang-ayon niya, habang ginagamit ang kaniyang tinidor para mag-drawing ng imaginary room sa hangin. "Tapos pwedeng maglagay ng mga stickers ng puno o maliliit na hayop sa pader. 'Yung mga cute na giraffe at elepante. Tapos 'yung crib, gusto ko gawa sa solid na kahoy, 'yung matibay talaga para kahit magtatatalon siya doon kapag lumaki-laki na, hindi masisira."

panimula ni Tori, at saka muling ibinaling paharap kay Xander ang screen ng tablet. “Dito, almost same lang ng konti, but medyo dagdag ng materials such as steels or pipes. And then bare lang ang magiging wall. No paint. Rustic look. Pwede ring combination ng rustic and cool Scandinavian look. We can also try minimizing the pieces of furniture, with this one, we will compress them a little bit. Like this one.” Itinuro ng daliri ni Tori sa screen ang gusto niyang i-point out na design kay Xander.

I uttered softly. We make our way toward the table furniture section, stopping at each interesting piece of furniture along the way. A glossy rectangle white marble coffee table caught my attention. Naglakad ako papunta sa kinalalagyan noon at sinuring mabuti. I looked at the tag and bobbed my head when I read that this table is extendable with storage. "Do you like that, wife?" I turned my head only to meet Reeve's amber eyes. I didn't even felt him walking beside me.

Awtomatiko niyang iginala ang paningin sa paligid. Kulay puti ang pintura ng dingding. Mayroon ding floor to ceiling glass wall na nababalutan ng kulay moss green na kurtina. Queen size ang malambot na kama na kulay moss green ang headboard. Walang masyadong laman na furnitures sa paligid maliban sa magkabilaang bedside table at table good for two na nakapwesto malapit sa dalawang parihabang hanging bookselves. Wala ring kahit anong nakasabit sa pader maliban sa kulay moss green na bilog na wall clock.

Bigla niyang binuksan ang pintuan ng kwarto ni Hiraya, ngunit wala roong sinuman. Hindi lang ang kama ang malinis at walang bakas na may nakatira roon—pati na rin ang mga kabinet, pwesto ng mga gamit sa mukha, at bawat sulok ay walang anumang bagay. Ang bahay na ito, ang walang laman na espasyong ito, ay parang hindi pa nakatira dito ang sinuman! "Paano nangyari 'yon?"