Eye Of The Storm Novels & Stories

Ang kanyang katahimikan ay hindi dahil sa kahinaan kundi dahil sa bigat ng katotohanang kailanman ay hindi niya inakalang madidiskubre sa ganitong paraan. Storm. Isang pangalan na sa sarili pa lang ay sapat na upang mapaikot ang ulo ng sambayanan. Isang alamat sa mundo ng musika. Isang heartthrob na hindi lamang tinitilian kundi kinikilalang national obsession. Ngunit sa likod ng kasikatan at milyong tagahanga ay nanatili siyang isang palaisipan.

lumuhod sa harap ko si Lance at ngumiti. There's something in his eyes na hindi ko mabasa. Nakatingin ito sa akin using his gentle eyes. Hinawakan niya ang kamay ko kamit ang isa niyang kamay at nasa buhok ko naman ang isa. There's something sa paraan ng paghagod niya sa buhok ko na naging dahilan ng pagtulo ng luha ko.

Natural blonde hair cascaded to her waist, glowing like sunlight trapped in silk. Her eyes—God, her eyes. A mix of ocean blue and jade green. Storms and spring in a single stare. And when she spoke? It wasn't a voice. It was harmony. Like music I didn't realize I missed. She had those lips—naturally full, kissed by temptation itself. But her eyes? Always innocent. Like no sin had ever touched her soul. Like hurting her would be a crime even the Devil couldn't stomach. I felt it—the beast inside me recoil.

Tahimik silang sumunod ni Kate. Kate was silent but he can see the raging storm behind her eyes. And it’s making him uncomfortable. Sanay siyang nakikita ang liwanag sa mga mata ni Kate kahit na nasasaktan niya ito o ‘di kaya’y nalulungkot dahil na rin sa kanyang kagagawan. Kate would always have hope in her eyes, something he was always drawn with like gravity. Kate was a pure soul, untainted, unlike him—a scum of the earth. And at that moment, there’s nothing in the world he won’t give just to make her eyes shine once again.

Tumayo s'ya para tingnan kung sino ang paparating at nakita n'yang si Ontoy ito at parang hindi mapakali. Nakapamewang s'ya at nagsalubong ang mga kilay na hinintay itong makababa kay Storm. "Senyorita umuwi ka muna ngayon din," hindi mapakali na sigaw ito at tumakbo palapit sa kan'ya. "A-Anong nangyari Ontoy? Bakit ka nag-aalala? May nangyari ba?" sunod-sunod na tanong n'ya rito.

“Pangako, magiging sulit lahat ng pagod mo kapag nakita mo ang sinasabi ko.” “Ano ba kasi ‘yon?” “Look in front of you.” Napasinghap ng malakas si Luisa at nanlaki ang mga mata niya nang makita ang nasa harapan. In front of her is an ocean of clouds. Hindi makapaniwala na nakikita niya ang napakagandang tanawin na iyon. Madalas ay sa internet niya lang makita iyon, but now, she is looking at them with her bare eyes.

Binuksan nito ang bintana sa kaniyang gilid at dinamdam ang malamig na hangin na humahampas sa kaniyang mukha. "We're here," naimulat niya ang kaniyang mata dahil sa narinig. Wala sa sariling napahawak siya sa kaniyang kaliwang mata. She could feel the cold yet soft fabric that was covering her eye. Matched with her black coat and black scarf, she wore her iconic black eyepatch. "Another prey to fetch," sambit nito sa sarili. "Ready?" Lash asked as he opened the door on her side.

Te-takeout na lang niya iyon at magdadagdag pa ng isa para kainin sa bahay. Tinapik ni Nancy ang lugmok na Leighton. “Galit pa rin,” bulong nitong anas. Bumuntung-hininga si Leighton. “Hindi ko na alam, Doc Melendrez. H-How can I tell her?” “Mr. Correa, even storms can get tired easily. Lalo na kapag malakas ang defenses ng lugar na sinasalanta niya. Kaya liliit ang bagyo, maging low pressure area at lilipat sa iba.” Paliwanag ni Nancy. “Hindi ako meteorologist pero ginawa kong halimbawa ang bagyo. Let it pass for now. Kung talagang kayo hanggang dulo, let the fate do its work.”

At doon, doon nagtama ang kanyang mga mata sa madilim at malalim na tingin ni Elijah. Isang tingin na parang kayang lunukin ang lahat ng ingay, lahat ng sakit, lahat ng kaguluhan. Sa mismong sandaling makita niya ito, parang nabura ang lahat sa kanyang isipan. Walang boses. Walang galit. Walang takot. Tanging siya lang. Ang mga luhang matagal nang nagpipigil sa kanyang mga mata ay biglang pumatak. Sunod-sunod, parang mga perlas na napigtas ang sinulid.

I immediately knew there's a storm after his glares. Kaya naman nang muli siyang humakbang ay mas naging pursigido akong umatras at tumakbo palayo. It's so hard not to step back when all I can see is the storm forming in his eyes. Subalit bago ko pa nagawang tumakbo ay nahuli niya na ang braso ko. It's like he knew I was gonna run so he secured me by holding me. "P-Please..uuwi na kami.."