Finding Ones Self Novels & Stories

Minsan talaga hindi niya maunawaan si Zymon sa paiba-iba nitong emosyong pinakikita sa kaniya. Sumeryoso ito. "I feel like you used to be with yourself, na wala ako kaya natutunan mo nang ipagtanggol ang sarili mo at hindi mo na ako kailangan," malungkot nitong sambit. Kumiling pa ito ng bahagya.

kausap niya sa sarili habang nakipagtitigan sa salamin. Unti unting humulma ang ngiti sa labi niya ar tumango tango habang nanatiling nakatingin sa sariling reflection. "Tama, mula ngayon ay mag isa na lang ako. Narito lamang ako para gumanti sa bruhildang iyon!" bulong ni Jesabell sa sarili bago muling naghilamos.

Ang takot na hindi na muling mahanap ang ganitong uri ng pag-ibig. Kailangan niyang matutong mamuhay muli nang mag-isa. Kailangan niyang mahanap ang kanyang sariling lakas, ang kanyang sariling ritmo, ang kanyang sariling landas. Ngunit paano? Paano siya makakausad kapag ang bawat hakbang ay parang paglalakad sa basag na salamin? Paano niya mahahanap ang kanyang daan kapag wala na ang compass na nag-gabay sa kanya?

sa inis ko sa akin sarili. Kaya dapat umuwi na ako oo uuwi na ako kahiya ang ginawa ko.bakit kasi pinairal ko ang akin katamaran , sermon ko pa sa akin sarili para na tuloy ako baliw na kinakausap ang akin sarili habang, palabas ng Kwarto ni Jayson. "may Problema ba Alli?!" na patingin ako kay jayson andito na pala ako sa sala nila,hindi ko namalayan nakababa na pala ako ng hagdan nila.

What more kung mag-isa lang? I didn't realize that I've been staring at Gab intently the whole day. Napabuntonghininga na lang ako sa sarili ko nang mapagtanto ko kung anong ginagawa ko. Ni hindi na ako makapag-focus sa pag-aaral. Gustuhin ko man ay may sariling isip ang mga mata ko at patuloy na pinanonood ang bawat kilos ni Gab.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Hindi ko rin alam kung paano sila pakakalmahin. “Can you let me and my kids adjust first?” I ask them na agad din nilang ikatingin sa akin. “Hindi ko alam ang mararamdaman. Pakiramdam ko may nawawala, may kulang. Kahit nandito na ako, hindi ko alam kung ano ang hinahanap ko. I have to find it first; I have to find myself.” I continued. “He’s here,” agad akong napalingon sa nagsalita, katabi ni Kuya Lionel, and I saw Uno.

Wala ng ibang tao kundi ako lang. Mag-isa akong kumakain sa kusina ngunit wala akong gana. I slowly tap the table with my forefinger, having a lot of thoughts. Nginuya ko nang mabagal ang kanin na kasusubo ko lang. I only have myself, right now. No one can help me except myself. Natigil ako sa pagnguya at pagtipa ng mesa. Sa loob ko ay kuminang ang isip ko.

mahina kong sabi. Ngumiti siya, pero may lungkot. "Then start with yourself. Kilalanin mo muna kung sino ka, bago mo hanapin kung sino ang sasalo sa'yo." Tumango ako kahit hindi ko pa lubos maintindihan ramdam kong kailangan kong pakinggan. Pag-uwi ko ng bahay dumiretso ako sa kwarto ko at isinara ang pinto, hindi para umiwas, kundi para makinig—sa sarili ko.

Kailangan ko ng oras para ayusin ang sarili ko, pero hindi ko na kailangang gawin iyon nang mag-isa. Habang dumadaan ang oras, parang nawawala na ang mga anino ng mga nangyari. Napansin ko na hindi lang ang katawan ko ang naghahanap ng tulong—pati na rin ang aking kaluluwa. Alam ko, kahit papaano, hindi ako maghihirap mag-isa sa paghahanap ng sagot.