Finding Ones Self Novels & Stories

Nais ko namang hanapin ‘yong sarili kong kasiyahan. Nais ko namang pangarap ko naman ang maging priority ngayon. Nais ko namang makawala sa anino ng ibang tao. Nais ko namang tumigil nang maging selfless, nais ko ring e-try maging selfish. P’wede naman na siguro, hindi ba?

saad n'ya at hinawakan yung kamay ko. "Meron pa naman talaga, Ate. Gusto ko lang ayusin yung sarili ko. Nung naghiwalay kami sobrang bumababa yung self confidence ko. Asking myself kung anong kulang sakin... Kaya gusto ko pag pumasok na ko ulit sa relasyon namin, yung buo na ko at alam ko sa sarili kong wala akong kulang. Hindi ako magkukulang," saad ko lang.

Ang takot na hindi na muling mahanap ang ganitong uri ng pag-ibig. Kailangan niyang matutong mamuhay muli nang mag-isa. Kailangan niyang mahanap ang kanyang sariling lakas, ang kanyang sariling ritmo, ang kanyang sariling landas. Ngunit paano? Paano siya makakausad kapag ang bawat hakbang ay parang paglalakad sa basag na salamin? Paano niya mahahanap ang kanyang daan kapag wala na ang compass na nag-gabay sa kanya?

samantala. napagdesisyonan Kong maligo na Muna para makapaglinis ng sarili. ngayon Kasi parang Ang dumi-dumi na ng tingin ko sa sarili ko. feeling ko napaka laking kasalanan Ang nagawa ko. I sell my virginity. Hindi na ako Ang dating Venus na mataas Ang tingin sa sarili.

Sigaw nitong muli. Gusto niyang matawa sa inaasta nito pero kailangan niyang gawin ito. Humugot siya ng hininga at hinawakan ang kamay nito. "I need to find myself, Mico. I've realized many things. Akala ko nung una, sinisisi niyo ako sa pagkamatay ni Ate pero ang totoo, ako yung sumisisi sa sarili ko. Dahil nakita ko kung paano nawala si Ate at wala man lang akong nagawa. Ang dami kong insecurities. Ang dami kong gustong madiskubre sa sarili ko."

'Pag ginawa ko kasi 'yon ay maririnig ako sa labas. I swear I haven't been embarassed like this until now! Ito ang kauna-unahang beses na pinahiya ko ang sarili ko. Hindi pala, maraming beses ko nang pinahiya ang sarili ko pero ito ang pinaka malala. I hate myself. Muli kong naramdaman ang pagvibrate ng phone ko. Kung sino man 'to, sana maramdaman niya rin kung anong nararamdaman ko. Ayokong mag-isa lang akong nagluluksa 'no.

mahina kong sabi. Ngumiti siya, pero may lungkot. "Then start with yourself. Kilalanin mo muna kung sino ka, bago mo hanapin kung sino ang sasalo sa'yo." Tumango ako kahit hindi ko pa lubos maintindihan ramdam kong kailangan kong pakinggan. Pag-uwi ko ng bahay dumiretso ako sa kwarto ko at isinara ang pinto, hindi para umiwas, kundi para makinig—sa sarili ko.

Kailangan ko ng oras para ayusin ang sarili ko, pero hindi ko na kailangang gawin iyon nang mag-isa. Habang dumadaan ang oras, parang nawawala na ang mga anino ng mga nangyari. Napansin ko na hindi lang ang katawan ko ang naghahanap ng tulong—pati na rin ang aking kaluluwa. Alam ko, kahit papaano, hindi ako maghihirap mag-isa sa paghahanap ng sagot.

Agad akong naghilamos at tinignan ang sarili ko sa harapan ng salamin. Napahinga ako nang malalim at pinagmamasdan ang sarili ko. “Know your priorities, Elyse. Alam mo na makakasama siya sa ‘yo. Layuan mo na siya.” diin na sabi ko sa sarili ko.

Kainis! 'Limot mo na siya self kaya umayos ka! Iyang pagiging marupok mo ang nagtulak sa iyo kaya ka nga napasabak sa buwis buhay na training eh tapos sa isang iglap, magiging marupok ka lang. Haysssst, isusumpa na talaga kita self' of course sa sariling isip ko lang iyun sinabi. Hindi po pwedeng iparinig sa iba dahil baka mapagkamalan akong baliw.