Finding Ones Self Novels & Stories

Oo nga pala, nagtungo si Anderson sa garden kaya mag-isa lang ako ngayon dito sa kusina. "Hmm, bakit ganun pakiramdam ko pagod ako pero gusto ko na may ginagawa ako. Anong nangyari, bakit ganito ang nararamdaman ko. Hmm, kanina din medyo nabagot ako pero atat naman ako sa labas." Mukha akong ewan dito, dahil kinakausap ko nang mag-isa ang sarili ko. 'DI' BALE NA NGA LANG SELF, FOCUS KA NA LANG. Maayos kong nilagyan ng icing ang cake na ginawa ko. Natutuwa ako dahil ang cute nito. Sana magustuhan din 'to ni, Anderson.

All of people deserve to be happy, hindi ang dalahin ang problema ng ibang tao. I always keep in my mind na ako lang mag-isa nag pumasok sa sitwasyon na ito, kaya walang ni sino man ang kailangan ko na idamay sa kalungkutan at nararamdaman ko. Once is enough para malaman nila ang pinag-dadaanan ko. Wala kong karapatan na sabihing no one is there for me when I need their help lalo na kung ginagawa naman nila ang lahat para matulungan ako, ayoko na mag mukang impokrito sa iba para lang sa ikakaluwag ng damdamin ko. I can do this by my own, no one deserves to carry the burden that I had. That is a form of maturity, to have an answers and cure by my own.

"Marami pa akong kailangang asikasuhin. Sa Hazi pa lang na iyon ay occupied na ang utak ko." "Ay, nako po. Huwag mo munang isipin ang tao na iyan. Makikita at makikita mo rin siya. Darating din ang araw na magpapakilala na iyon sa iyo. Baka shy type kaya hindi ka nilalapitan." Shy? Siguro nga mahiyain siya. Kung gano'n ay iyon ang unang sign na dapat kong hanapin para makita ko siya. It's easy to look for a self-effacing person inside this campus.

Wala nakong sinayang pang oras, agad akong tumakbo palapit at sinalubong sya nang yakap. I heard him chuckled and wrapped his arms around my waist. I buried my face on his chest and I felt him kissed the crown of my head. I know I asked him for space to fix myself. Hindi ko rin inakala na kakailanganin ko ang presensya nya habang inaayos ko ang sarili ko pero hindi ko hinayaan ang sarili ko na tawagan sya at sabihing kailangan ko sya. I let myself to fix myself. I forced to fix it on my own. Ayaw kong maging ganung dependent kay Jefferson and gladly, I manage to fix myself on my own thinking that I have someone who's waiting for me to come home.

Ngunit kahit na ganoon, may bahagyang tinig sa loob ko na nagsasabi: “Hindi mo kailangan harapin ang lahat nang mag-isa.” At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, huminga ako nang malalim at pinayagan ang sarili kong maramdaman. Hindi ko na tinaboy ang alaala, hindi ko na itinago ang sakit, at hindi ko na pinilit maging malakas para lang sa iba. Sa katahimikan ng silid, sa lamig ng hangin, sa bigat ng nakaraan, napagtanto ko—minsan, kailangan mo lang harapin ang sarili mo, kahit walang nakatingin, kahit walang nakakaintindi, kahit wala kang kasiguraduhan kung saan ka dadalhin ng bawat hakbang.

Bumuntong hininga ako. My friends are doing their very best to pursue me to start new things. Lagi ko namang sinasabi sa kanila na ayos lang ako at kaya ko na ang sarili ko. Pero sadyang mapag-alala lang talaga sila sa akin. I do not refuse their helps, in fact sila ang una kong nilalapitan sa mga problemang pakiramdam ko ay siyang magdadala sa akin sa kailaliman ng lupa. Pero minsan kasi, nais kong ako muna ang magkukusang mag-angat sa sarili. Ayaw kong umaasa lamang sa kanila. Kung gusto kong maging malakas, sa pisikal o emosyon man, ay dapat sasanayin ko muna ang sarili ko na hindi aasa sa iba.

Alam ko namang alam niya kung ano ang ibig kong sabihin. " May sarili kang prinsipyo meron din ako. Hangga't hindi mo nasasaktan ang sarili mo at wala kang naapektuhang ibang tao sa mga desisyong ginagawa mo, walang mali. Malaki ang tiwala ko sayo, basta ba self love at pangarap wag mo yang kakalimutan" Tumango ako sabay iwas ng tingin sa kaniya. " Kring" sambit ko

Bulong pa nito sa sarili habang nanlalaki ang mata at pinapakatitigan kaming dalawa ni One. Bahagyang nahiya ako sa puwesto namin. Doon ko lang napansin na halos magdikit na ang katawan namin ni One habang hawak nito ang mukha ko at nakatitig ako sa kaniya. Makakaramdam din pala ako ng hiya pagdating sa mga kapatid ko. Damn! This is so damn embarrassing. Isang tikhim ang nagbalik sa akin sa katinuan.

Sumuko at tumigil ka para sa sarili mong kapakanan. Para sa susunod na laban maging malakas ka at kaya mo ng harapin ang lahat ng sakit na pagdadaanan mo sa buhay. It's not selfish if you choose to love yourself. It's the way to improve or enhance yourself. Matapos kong pakalmahin ang aking sarili. Tumayo ako sa pagkakaupo ko at lumabas ng kwarto. Like what I expect, nakita ko si Bryson na nakaupo sa loob ng kaniyang opisina dito sa bahay.

“Hindi mo mahahanap sa ‘kin 'yon, o sa ibang tao. You should love yourself first.” Sa puntong 'yon ay tila natauhan si Monica. Para 'yong malakas na sampal na nagpagising sa kanya. All this time, minahal nga ba niya ang sarili niya? Lagi niya lang 'yong hinahanap sa iba. Kumikilos siya sa harap ng lahat upang maging katanggap-tanggap pero ni minsan ay hindi siya nakadama ng saya.