Finding Ones Self Novels & Stories

Agad akong naghilamos at tinignan ang sarili ko sa harapan ng salamin. Napahinga ako nang malalim at pinagmamasdan ang sarili ko. “Know your priorities, Elyse. Alam mo na makakasama siya sa ‘yo. Layuan mo na siya.” diin na sabi ko sa sarili ko.

Kainis! 'Limot mo na siya self kaya umayos ka! Iyang pagiging marupok mo ang nagtulak sa iyo kaya ka nga napasabak sa buwis buhay na training eh tapos sa isang iglap, magiging marupok ka lang. Haysssst, isusumpa na talaga kita self' of course sa sariling isip ko lang iyun sinabi. Hindi po pwedeng iparinig sa iba dahil baka mapagkamalan akong baliw.

Oo nga pala, nagtungo si Anderson sa garden kaya mag-isa lang ako ngayon dito sa kusina. "Hmm, bakit ganun pakiramdam ko pagod ako pero gusto ko na may ginagawa ako. Anong nangyari, bakit ganito ang nararamdaman ko. Hmm, kanina din medyo nabagot ako pero atat naman ako sa labas." Mukha akong ewan dito, dahil kinakausap ko nang mag-isa ang sarili ko. 'DI' BALE NA NGA LANG SELF, FOCUS KA NA LANG. Maayos kong nilagyan ng icing ang cake na ginawa ko. Natutuwa ako dahil ang cute nito. Sana magustuhan din 'to ni, Anderson.

All of people deserve to be happy, hindi ang dalahin ang problema ng ibang tao. I always keep in my mind na ako lang mag-isa nag pumasok sa sitwasyon na ito, kaya walang ni sino man ang kailangan ko na idamay sa kalungkutan at nararamdaman ko. Once is enough para malaman nila ang pinag-dadaanan ko. Wala kong karapatan na sabihing no one is there for me when I need their help lalo na kung ginagawa naman nila ang lahat para matulungan ako, ayoko na mag mukang impokrito sa iba para lang sa ikakaluwag ng damdamin ko. I can do this by my own, no one deserves to carry the burden that I had. That is a form of maturity, to have an answers and cure by my own.

"Marami pa akong kailangang asikasuhin. Sa Hazi pa lang na iyon ay occupied na ang utak ko." "Ay, nako po. Huwag mo munang isipin ang tao na iyan. Makikita at makikita mo rin siya. Darating din ang araw na magpapakilala na iyon sa iyo. Baka shy type kaya hindi ka nilalapitan." Shy? Siguro nga mahiyain siya. Kung gano'n ay iyon ang unang sign na dapat kong hanapin para makita ko siya. It's easy to look for a self-effacing person inside this campus.

Wala nakong sinayang pang oras, agad akong tumakbo palapit at sinalubong sya nang yakap. I heard him chuckled and wrapped his arms around my waist. I buried my face on his chest and I felt him kissed the crown of my head. I know I asked him for space to fix myself. Hindi ko rin inakala na kakailanganin ko ang presensya nya habang inaayos ko ang sarili ko pero hindi ko hinayaan ang sarili ko na tawagan sya at sabihing kailangan ko sya. I let myself to fix myself. I forced to fix it on my own. Ayaw kong maging ganung dependent kay Jefferson and gladly, I manage to fix myself on my own thinking that I have someone who's waiting for me to come home.

bumaba ang tingin nito saaking labi at hinawakan 'yon gamit ang kanyang hintuturo, agad ko namang iniwas ang aking mukha “ your body, ” pagtutuloy nito, dahan-dahan nitong nilalakbay ang kanyang palad saaking tyan hanggang pataas, Mainit ang palad nito at may kagaspangan, Nang maramdaman kong papalapit na ito saaking dibdib ay agad ko 'yong hinampas “ your soul. ” “ i. Own. You. ” madidiin ang bawat salita na sinasabi nito

Ngunit kahit na ganoon, may bahagyang tinig sa loob ko na nagsasabi: “Hindi mo kailangan harapin ang lahat nang mag-isa.” At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, huminga ako nang malalim at pinayagan ang sarili kong maramdaman. Hindi ko na tinaboy ang alaala, hindi ko na itinago ang sakit, at hindi ko na pinilit maging malakas para lang sa iba. Sa katahimikan ng silid, sa lamig ng hangin, sa bigat ng nakaraan, napagtanto ko—minsan, kailangan mo lang harapin ang sarili mo, kahit walang nakatingin, kahit walang nakakaintindi, kahit wala kang kasiguraduhan kung saan ka dadalhin ng bawat hakbang.

Ginawang katatawanan, sinumpa, binash at iba-ibang mga malalaswang salita ang nagkalat. I suffer alone. Mas pinili kong mag suffer na ako lang mag-isa. Mas pinili kong tiisin na ako lang mag-isa. Ako ang nadawit. Then I must solve this alone. Naalala ko pa nga, sa ilang sigundo na nagka-ganon ako, ako lang mismo ang bumangon sa sarili ko. Ilang minuto pa akong nabugbog bago natulungan ng iba. At hindi lang iyon, may lagnat pa akong nararamdaman no'n.

That is true, in the end of the day, ako lang ang makakaintindi at makaka tulong sa sarili ko, no one else but me. I stood up and get my wallet, lumabas sa condo ko at gusto ko na makalayo sa kung ano man ang nakakasakit sa akin, hindi ko matiis ang kalungkutan sa kwarto ko dahil baka may magawa ako na hindi maganda.