Finding Ones Self Novels & Stories

Hindi ngayon. Sa puntong iyon, pinaalalahanan ko ang sarili ko kung sino ako. Hindi ako basta-basta. Sanay akong magbasa ng tao, mag-analyze ng kilos, at umintindi ng intensyon sa likod ng salita. Psychometrician na ako. Kung isipan ang labanan, hindi ako magpapatalo sa kanya—kahit pa may parte sa akin na nagsasabing hindi lang ito simpleng usapan para sa kanya.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang tinatawag ang Diyos para gabayan kami sa laban na ito. Habang naghuhugas ng kamay ay tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nabasa ko kaagad ang kalungkutan sa aking mga mata na siyang hindi ko naman maramdaman sa loob ko. Para akong isang puzzle na hindi mabuo-buo kasi may nawawalang piyesa. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Am I lost with my own life? Sino ba talaga ako?

I'm not a bad person,pero bakit pakiramdam ko ang sama-sama kong tao. Gusto ko lang namang isipin muna ang sarili ko.gusto kong kumawala sa sakit pero bakit nangyayari to! This is the first time I become selfish after how many years of being selfless.ngayon ko lang inisip ang sarili ko! Ngayon lang ako humangad ng para saakin pero bakit paulit ulit pinapaalalang wala akong karapatang unahin muna ang nararamdaman ko!

"Iyon ba ang ginawa mo sa nagdaang taon?" "Yes," masaya kong sabi. "Nagawa ko lahat ng gusto ko. Kasi kung magkasama tayo sa mga panahong iyon, baka limitado lang ang oras ko sa sarili. When you left, I focused on myself. And guess what?" "What?" nakangiti niyang tanong. "I value myself more than ever. I love myself more than anyone. I appreciate myself more each day. I care about myself more. Not being selfish, but self-love is essential."

sa inis ko sa akin sarili. Kaya dapat umuwi na ako oo uuwi na ako kahiya ang ginawa ko.bakit kasi pinairal ko ang akin katamaran , sermon ko pa sa akin sarili para na tuloy ako baliw na kinakausap ang akin sarili habang, palabas ng Kwarto ni Jayson. "may Problema ba Alli?!" na patingin ako kay jayson andito na pala ako sa sala nila,hindi ko namalayan nakababa na pala ako ng hagdan nila.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Hindi ko rin alam kung paano sila pakakalmahin. “Can you let me and my kids adjust first?” I ask them na agad din nilang ikatingin sa akin. “Hindi ko alam ang mararamdaman. Pakiramdam ko may nawawala, may kulang. Kahit nandito na ako, hindi ko alam kung ano ang hinahanap ko. I have to find it first; I have to find myself.” I continued. “He’s here,” agad akong napalingon sa nagsalita, katabi ni Kuya Lionel, and I saw Uno.

Wala ng ibang tao kundi ako lang. Mag-isa akong kumakain sa kusina ngunit wala akong gana. I slowly tap the table with my forefinger, having a lot of thoughts. Nginuya ko nang mabagal ang kanin na kasusubo ko lang. I only have myself, right now. No one can help me except myself. Natigil ako sa pagnguya at pagtipa ng mesa. Sa loob ko ay kuminang ang isip ko.

malungkot nitong saad. " Jordan, hindi lang naman iyon eh. Ang layo-layo natin sa isa't - isa. Tingnan mo nga ang sarili mo at sarili ko. "saad ko dito at ipinagpatuloy ang ginagawa. Lumapit ito sa akin kaya napaangat ulit ako ng tingin sa kanya.

pahayag niya. Natahimik ako sa siniwalat nito at the same time naalala ko ang aking sarili dito. Tama din naman siya, hindi mo kaylangang ibaba ang iyong sarili sa taong ayaw sayo. Kung kami ang para sa isat isa magiging kami, yan ang moto ko na mukhang pati din siya.