Finding Ones Self Novels & Stories

Sa una ay pinaniwalaan ko 'yon dahil wala naman akong maalala, pero habang tumatagal ay parang may nararamdaman akong mali sa sarili ko. If only I didn't see the way how my stepfather killed my mother, the other half of me won't be created. I don't want to have this other personality. Sa mga pagkakataon na naaalala ko ang mga pinaggagawa kong kasamaan, wala akong maramdamang kahit na anong pagsisisi. I feel like my true self also wants what my other half is doing.

saad niya at pinalupot ko agad ang sarili ko sa kanya. . c.m. louden

Hindi ngayon. Sa puntong iyon, pinaalalahanan ko ang sarili ko kung sino ako. Hindi ako basta-basta. Sanay akong magbasa ng tao, mag-analyze ng kilos, at umintindi ng intensyon sa likod ng salita. Psychometrician na ako. Kung isipan ang labanan, hindi ako magpapatalo sa kanya—kahit pa may parte sa akin na nagsasabing hindi lang ito simpleng usapan para sa kanya.

they answered in sync. “Alright, firstly you should find a partner..”sabi ko. Inabala ko ang sarili sa pagtingin ng index card para maiwasan ang mga matang mapatingin sa gawi niya. Hindi ko alam kung guni-guni ko lang ba iyon pero ramdam ko ang titig niya sa akin. I want to believe that I'm right but I'm scared that I'll just end up disappointing myself. “Kulang po kami ng isa, Sir!”

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang tinatawag ang Diyos para gabayan kami sa laban na ito. Habang naghuhugas ng kamay ay tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nabasa ko kaagad ang kalungkutan sa aking mga mata na siyang hindi ko naman maramdaman sa loob ko. Para akong isang puzzle na hindi mabuo-buo kasi may nawawalang piyesa. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Am I lost with my own life? Sino ba talaga ako?

I'm not a bad person,pero bakit pakiramdam ko ang sama-sama kong tao. Gusto ko lang namang isipin muna ang sarili ko.gusto kong kumawala sa sakit pero bakit nangyayari to! This is the first time I become selfish after how many years of being selfless.ngayon ko lang inisip ang sarili ko! Ngayon lang ako humangad ng para saakin pero bakit paulit ulit pinapaalalang wala akong karapatang unahin muna ang nararamdaman ko!

Ang paglalakbay ay naging paraan upang mahanap ang sarili sa mga lugar na kakaiba sa kanyang pangkaraniwang buhay. Sa paglipas ng mga linggo, unti-unting napagtanto ni Osiris na ang pagmamahal sa sarili ay isang mahalagang hakbang sa paggaling. Nagkaroon siya ng oras para alagaan ang kanyang pangangatawan, maglaan ng mga momentong tanging para sa kanya lamang, at makalimot sandali sa mga sakit ng nakaraan.

Ngunit ngayon, natutunan ko na kung paano mag-navigate nang mag-isa. Napabuntong-hininga ako habang iniisip kung paano nagbago ang buhay ko. Kung dati’y laging kailangan si Sylas para samahan ako, ngayon ay kaya ko nang mag-isa. Nakakapagpa-checkup na ako sa sarili kong obygne nang hindi niya kailangang sumama, lalo na kapag busy siya sa opisina. Alam ko na ang mga lugar na pupuntahan ko at kahit papaano, kampante na akong gumalaw nang mag-isa dito.

"Iyon ba ang ginawa mo sa nagdaang taon?" "Yes," masaya kong sabi. "Nagawa ko lahat ng gusto ko. Kasi kung magkasama tayo sa mga panahong iyon, baka limitado lang ang oras ko sa sarili. When you left, I focused on myself. And guess what?" "What?" nakangiti niyang tanong. "I value myself more than ever. I love myself more than anyone. I appreciate myself more each day. I care about myself more. Not being selfish, but self-love is essential."

"Hindi na tumingin pa ang lalaki sa kanya nang higit pa roon. Wala siyang anomang tindi ng pagkakonsensya, at lalong hindi niya binigyan ng anomang tindi ng babala ang babae na huwag magsalita ng anomang kalokohan sa harap o sa likod man. Ang buong proseso ay tila ba isa siyang outsider, at walang anomang kinalaman sa kanyang sarili. Ang ganoong uri ng tindi ng kalamigan, na tila ba isang tusok ng yelo, ang nagpapahiwatig sa kanya na magkaroon ng tindi ng self-awareness.