Focusing Novels & Stories

Pareho silang nakatutok sa screen, seryoso, propesyonal ni walang bahid ng personal na emosyon. Sa ngayon ay isinasantabi muna ni Dylan ang mga nais niyang sabihin at pinipilit na mag focus sa gawain. Ngunit kahit simpleng pag hinga ni Faith ay napapansin niya. Kanina pa niya ito pinag mamasyadan ngunit parang tuod ito na nakatutok lang sa screen ng hawak nitong tablet maging sa laptop nitong nakapatong sa mini table sa harap nila. Iniisip niya kung nararamdaman manlang ba nito ang mga pag titig niya o sadyang focus ito sa kaniyang trabaho.

sagot ko nang seryoso, sabay timpla sa sabaw ng sinigang at tikim para masiguradong tama ang lasa. Habang tuloy-tuloy ang trabaho, pilit kong iniwaksi ang anumang distractions. Sa oras na ito, ako ay isang simpleng kasambahay na nagbibigay ng serbisyo at ginagawa ang lahat ng makakaya para matugunan ang pangangailangan ng pamilya. Kailangang mag-focus sa present moment, dahil dito lang ako magiging kapaki-pakinabang at may direksyon.

Umiling ako sa kanya. “Nakafocus ka sa pagdadrive kaya dapat tahimik lang ako kuya." Tumaas ang sulok ng labi niya na napatingin sa akin. “Bakit, mata naman ang ginagamit kapag nakafocus sa pagdadrive hindi naman tenga.” Hala! May palusot siya. "Basta, connected pa rin yan, ang mata at utak na dapat focus sa pagmamaneho.” Palusot ko.

Humugot ako ng malalim na hininga at muling nag-focus sa mga papeles na nasa harap ko. ***

sabi niya at itinaas ang pana papunta sa kanyang target. Dikit-dikit kasi ang mga bunga ng niyog kaya hindi niya makita ang dulo niyon na kumakapit sa buko. Pikit ang isang mata na nag-focus siya sa kanyang target. Gawa pa sa matigas na bakal ang pana at alam niyang makaka-perwisyo din iyon. Nang makapag pokus na siya pinakawalan niya ang arrow at tumama iyon sa buko pero sa tingin niya hindi niya tinamaan ang poon.

isip-isip niya. Hindi niya maintindihan ang nararamdaman. Hindi niya n'ya alam kung galit ba siya rito dahil basta na lang itong nawala na parang bula, of dahil natapakan nito ang ego niya. Mariing pumikit si Knox, saka mabilis na binuksan ang folder na naglalaman ng financial reports. Pinilit niyang mag-focus sa graphs at figures kahit na distracted siya sa muling pagkikita nila ng babae.

Isang pangarap na naman yata ang mababaon sa hukay. Napailing ako sa sariling naisip. From my messages, I scrolled into my news feed. Nakatutok lang ang mata ko sa screen, samantalang ang kamay ay abala sa pagsubo ng pagkain. "Focus on your food," puna ni Fergus.

“You look… focused.” Ngumiti ako, hindi yung smile ng takot o kahinaan, kundi yung smile na may konting steel sa ilalim. “Always,” sagot ko. “Focus is my specialty.” Tinitingnan niya ako, nag-iinspeksyon, at sa bawat tingin niya, ramdam ko na sinusubukan niyang basahin ang mga iniisip ko. Pero hindi na niya iyon magagawa nang ganun kadali. Ako na ang may kontrol sa sarili ko ngayon.

Kasi sa mundong pinasok ko tama siya. Huminga ako nang malalim, saka muling inayos ang sarili ko, pinilit itaas ang kamay ko kahit mabigat na ito, pinilit mag-focus kahit pagod na ang isip ko, dahil hindi na ito laro, hindi na ito simpleng training ito ay paghahanda sa bagay na pwedeng mangyari ulit. “Focus on your surroundings,” dagdag niya, umiikot sa paligid ko habang pinagmamasdan ang galaw ko, “don’t fixate on one threat… the danger doesn’t come from one direction.”

Hindi ngayon na ilang hakbang na lang ay finals na namin. Agad kong ibinalik ang focus ko sa scrim, pinilit kong i-channel ang lahat ng energy at atensyon ko sa laro. Kailangan kong maging present sa bawat galaw, sa bawat decision, at sa bawat pagkakataon na pwede naming i-outplay ang kalaban. Isa-isa kong binura sa isip ko ang kahit anong pwedeng makasira sa concentration ko, hanggang sa tuluyan na akong malunod sa ritmo ng laban.