Focusing Novels & Stories

Pero kahit sandali lang— May dumaan sa isip niya. Isang alaala. Isang dahilan. At bago pa iyon lumalim— Pinutol niya. “Focus,” sabi niya ulit, hindi lang sa iba, kundi sa sarili niya. Ending Sa gabing iyon— Mas naging malinaw ang direksyon. Hindi na sila naghahanap. Hindi na rin sila nagtatago. Nasa loob na sila ng system— At nagsisimula na silang gumalaw na parang bahagi nito.

Napahawak ako sa noo ko at napailing habang hindi makapaniwala sa sarili. Sa lahat ng oras at sa lahat ng taong puwedeng pumasok sa isip ko, bakit siya pa? At bakit kailangang pati ang mukha niya ay may kasamang napaka-irresponsableng memorya? Huminga ako nang malalim bago pilit na ibinalik ang atensiyon ko sa mga dokumento sa harapan ko. “Focus, Quinn,” bulong ko sa sarili ko habang bahagyang kinatok ng aking daliri ang ibabaw ng desk. “Business. Just business.”

Inilapit niya ang bibig niya sa aking tainga at lihim na napapakagat ako ng labi. "Focus.” Muntik na akong matawa at nginisihan niya lang ako na para bang alam niya agad ang nasa isip ko. “Look at the target." Huminga ako nang malalim. "Tanggalin mo ang takot. Control your breathing at higit sa lahat huwag mong madaliin." Napatango ako ng sunod-sunod at tiinitigan ko ang target na nasa malayo. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko.

2 Affeya's POV I let myself focus on the person who is talking in front of me, but I can't give my focus completely because, after a few minutes, when we arrive here, he arrives too, using that emotionless expression. Mabuti na lang talaga at nagawa kong makaiwas agad ng tingin sa kanya bago niya ako tignan. Ang pinakaayaw kong mangyare ngayon ay magtama ang paningin naming dalawa. Tignan ko na ang lahat, huwag lang ang mata niya.

Hindi ko matukoy kung gaano na ba 'ko katagal nagmumukmok dito dahil parang blangko at lutang ang utak ko. Napaangat ako ng ulo nang may maramdaman akong presensya. Si Elise. Umupo siya sa may gilid ng paanan ko nang hindi ako tinitingnan. Sa may dagat lang nakatuon ang mga mata niya. Parang bigla akong nakaramdam ng lungkot at panghihina. Hindi siya nagsalita kaya ako na lang ang bumasag ng katahimikan.

Ang kaniyang buong katawan ay tila naging yelo. Standing by the water dispenser at the end of the dim hallway was Arguz. He wore a gray hoodie and held a thermal flask. He wasn't rushing. Instead, he was leaning against the wall, his sharp, calculated eyes fixed directly on Lauren. He didn't look sleepy at all; his gaze was wide awake, tracking her descent from the faculty floor with a slow, venomous grin that spread across his face.

“Pass me the sales report.” Inabot ko, nanginginig ang kamay ko. Sa halip na kunin agad, sinadya niyang haplusin ang daliri ko gamit ang kanya. Mabilis lang, pero sapat para magpatayo ng balahibo sa batok ko. “Focus,” bulong niya muli, this time direkta sa tainga ko habang nakayuko siya, kunwari nagbabasa ng chart. “Don’t make it obvious.”

Pero sa bawat ilang minuto— Ramdam niya ang tingin. Hindi niya kailangang tumingin para malaman kung saan nanggagaling. Mula sa loob ng glass office. Mula kay Adrian. Huminga siya nang mabagal, pilit binabalewala ang init na gumagapang sa batok niya. Focus. Kailangan niyang mag-focus. Pero sa kabilang side ng salamin, nakatayo si Adrian malapit sa mesa niya, isang kamay nasa bulsa ng slacks niya habang ang isa ay hawak ang phone. Hindi siya gumagalaw masyado.

Ramdam niya na kahit nakangiti, sinusukat siya ng kaibigan, sinusubok ang focus at determinasyon niya. Wala sa bokabularyo niya ang mga babae sa kanyang paligid. Hindi ito dahil sa ayaw niya o hindi niya alam ang halaga ng kanilang presensya. Sa mundo ni Zeus, iba ang prioridad—disiplina, kontrol, at pagpapabuti sa sarili. Ang bawat kilos at galaw niya ay may layunin, at ang atensyon niya ay nakatuon lamang sa kung ano ang makapagpapalakas sa kanya, hindi sa pansariling libangan o pansariling aliw. "My focus is on the fight," bulong niya sa sarili habang pinapalakas ang suntok sa bag. Ang bawat tama ay may precision, bawat galaw ay may layunin.

Ibinalik niya sa computer ang atensiyon at nag-focus muli sa pinapanood. Kung maaari lang sana ay isulat pa niya sa kuwaderno ang bawat eksena para paniguradong hindi niya ito makalimutan. Mula sa paghalik, pagyakap, mga galaw ng bida hanggang sa mauwi sa kama ang lahat.