Focusing Novels & Stories

paliwanag ni Amara with action pa kung paano niya inabot ang tubig. “ Ah, ganon talaga yon. Kapag nakafocus siya sa isang bagay. Wala siyang pakialam sa paligid niya. Kaya ang pagkain niya dapat ay inaabot para maaalala lang niya na kailangan niyang kumain. “ “ That’s weird, ako kahit nakafocus sa pagsusulat ko. Kahit papaano may sense pa rin ako sa paligid ko”

Pero kahit sandali lang— May dumaan sa isip niya. Isang alaala. Isang dahilan. At bago pa iyon lumalim— Pinutol niya. “Focus,” sabi niya ulit, hindi lang sa iba, kundi sa sarili niya. Ending Sa gabing iyon— Mas naging malinaw ang direksyon. Hindi na sila naghahanap. Hindi na rin sila nagtatago. Nasa loob na sila ng system— At nagsisimula na silang gumalaw na parang bahagi nito.

Inilapit niya ang bibig niya sa aking tainga at lihim na napapakagat ako ng labi. "Focus.” Muntik na akong matawa at nginisihan niya lang ako na para bang alam niya agad ang nasa isip ko. “Look at the target." Huminga ako nang malalim. "Tanggalin mo ang takot. Control your breathing at higit sa lahat huwag mong madaliin." Napatango ako ng sunod-sunod at tiinitigan ko ang target na nasa malayo. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko.

Habang si Linux ay nasa pagmamaneho naman ang atensiyon. Ang hindi alam ni Sereia, habang tumitingin siya sa labas ay panaka-nakang sumusulyap din si Linux sa kanya. Hindi iyon napansin ng dalaga dahil masyado itong naka-focus sa pagtitig sa labas. Naglapat ng mariin ang labi ni Linux. Ibinalik niya ang atensiyon sa daan. Nang hindi siya makatiis, nagbukas siya ng usapan.

Umawang ang labi ko nang makita kong si Soren iyon. He immediately saw me upstairs. Agad kong ibinalik ang mata ko sa sketchbook ko. Kaya lang, hindi ko na maipagpatuloy ang pagguguhit dahil bawat yapak niya ay rinig na rinig ko. It's consuming my focus. My stupid heart started to beat fast. Dumiin ang hawak ko sa gamit kong pencil. Mula sa baba hanggang sa makarating siya sa taas, sa kanya lang nakatuon ang focus ko kahit titig na titig ako sa sketchbook ko.

2 Affeya's POV I let myself focus on the person who is talking in front of me, but I can't give my focus completely because, after a few minutes, when we arrive here, he arrives too, using that emotionless expression. Mabuti na lang talaga at nagawa kong makaiwas agad ng tingin sa kanya bago niya ako tignan. Ang pinakaayaw kong mangyare ngayon ay magtama ang paningin naming dalawa. Tignan ko na ang lahat, huwag lang ang mata niya.

I stayed focus on the handbook I am holding, I even started writing something into it para lang mawala ang focus ko kay Zach. Labis-labis ang pasasalamat ko dahil hindi na ulit nag salita pa si Zach, siguro dahil hindi ko pinansin ang sinabi niya, which is good. Habang nagf-focus ako sa ginagawa kong paglibang ng aking sarili, bigla akong nakaramdam ng pagsusuka at pagkahilo. Nang subukan kong tumayo ay bigla akong nawalan ng balanse sa katawan ko.

HINDI ALAM ni Amanda kung paanong natapos niya ang isang tugtog kahit pa medyo distracted siya ngayon. Kagabi, dahil sa napanuod niya, parang hindi siya makapag-function bigla. Pero hindi dapat niya iniisip iyon. Kailangan niyang magfocus sa mga bagay na mas kailangang pagtuonan ng pansin. Habang ilinalagay niya sa case ang kaniyang violin, natapunan ng pansin ni Amanda ang babaeng tila naghihintay sa kaniya sa labas. Bahagya siyang napatigil sa paggalaw.

“Pass me the sales report.” Inabot ko, nanginginig ang kamay ko. Sa halip na kunin agad, sinadya niyang haplusin ang daliri ko gamit ang kanya. Mabilis lang, pero sapat para magpatayo ng balahibo sa batok ko. “Focus,” bulong niya muli, this time direkta sa tainga ko habang nakayuko siya, kunwari nagbabasa ng chart. “Don’t make it obvious.”

Pero sa bawat ilang minuto— Ramdam niya ang tingin. Hindi niya kailangang tumingin para malaman kung saan nanggagaling. Mula sa loob ng glass office. Mula kay Adrian. Huminga siya nang mabagal, pilit binabalewala ang init na gumagapang sa batok niya. Focus. Kailangan niyang mag-focus. Pero sa kabilang side ng salamin, nakatayo si Adrian malapit sa mesa niya, isang kamay nasa bulsa ng slacks niya habang ang isa ay hawak ang phone. Hindi siya gumagalaw masyado.