Controlling の小説・ストーリー

“Kung matalino siya, alam niyang sinusubukan ko lang siya. Pero kahit alam niya, pinili pa rin niyang hindi buksan ang file. That’s not fear, Wayne. That's a high level of control.” “Control?” tanong ni Wayne. “Yeah.” Tumingin ako sa kaniya. “Someone who knows when to stop. Someone who can resist curiosity is far more dangerous than what we could imagine. Hindi mo mababasa nang madali ang gano’ng klase ng tao.” Sumandal si Wayne sa upuan niya. “Pero master, kung tutuusin, hindi ba magandang senyales iyon? Na kaya niyang pigilan ang sarili niya?”

Naririnig ko pa rin boses niya, ‘yung tono ng kontrol na halatang pinipigilan ang sarili. Wala namang nangyari. Hindi niya ako hinalikan. Tumigil siya bago pa lumampas sa linya. Pero sa totoo lang, ‘yung pagpipigil niya? Mas nakakaapekto pa kaysa sa kahit anong halik. Adrian Blackwood wanted me — and he hated that he did. Kinabukasan, pilit kong kinumbinsi sarili ko na wala lang ‘yun. Impulse lang. Isang moment na malilimutan din namin pagbalik sa normal — boss at empleyado.

Ito ay tungkol sa kontrol, pagpili, at paghabol. Habang bumabalik siya sa kanyang mesa, huminga si Elera nang malalim. Pinilit niyang panatilihin ang katahimikan at kontrol. Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, may alam siyang katotohanan: hindi siya makakalayo. Hindi ngayon. At kahit gaano siya ka-hard to get, alam niya—alam niya sa bawat patte ng katawan niya—na si Victor ay lalaban para makuha siya, sa bawat paraan na hindi niya kayang pigilan.

sagot niya, halos pabulong. “Hindi kita sasaktan.” “Hindi niyo po kontrolado ang lahat.” Natigilan siya. Tama siya. Hindi niya kontrolado ang nararamdaman niya. Hindi niya kontrolado ang tsismis. Hindi niya kontrolado ang takot sa mata ni Luna. ⸻ “Stay,” sabi niya nang mahina nang akmang lalayo na ito. Napahinto siya.

Learn to control it. Miss Presaia

Para maghintay. Dahil kahit malaya ang system— Ang laban para sa kontrol ay hindi kailanman mawawala. Ngunit sa pagkakataong ito— May handang humarap. May handang lumaban. At may handang magbantay. Sa final feed ng kanilang system, isang bagong protocol ang lumitaw—hindi bilang command, kundi bilang prinsipyo: “No single control. No silent rule.”

Pero ang kamay niya— mahigpit sa bewang ko. Parang hindi niya ako pakakawalan. Kahit gusto ko. Kahit kailangan ko. “Then stop controlling me.” Hinawakan ko ang dibdib niya. Pinilit ko siyang itulak palayo— pero hindi siya gumalaw. Mas lalo pa siyang lumapit. “Control is the only thing keeping you alive.” Mababa. Mabigat. Totoo. “Or maybe it’s the thing that’s killing me.”

Nakakatawang isipin na kahit ito mismo, alam na kahit sa sarili niya, hindi niya sigurado kung kaya niya ba akong kontrolin lalo na at naapektuhan siya sa mga ginagawa kong panunudyo. "Hmm it's just that I think any moment soon, you'll lose your control," sagot ko rito. Sorry to burst his bubble but I'll make him realize that controlling me is a big joke to me. Sinadya kong tabigin ang tinidor at nahulog yun sa ilalim ng mesa. Dinig ang kalansing nito sa buong sala dahil kami lang naman dalawa ang naiwan dito.

Natatandaan pala niya iyon. Minsan kasing nangyari noong nag-eensayo kami ay ginamit ko ang kakayahanan ko sa pagkontrol ng anino upang patigilin siya sa pag-atake. Ang ipinaliwanag ko sa kanya ay kailangang maging maparaan at utak ang gamitin. Kung mayroong espesyal na kapangyarihan ay maaari iyong patagong gamitin upang magkaroon ng kalamangan sa kalaban.

Kontento na siya sa pahaplos-haplos at pahalik-halik sa akin na siyang naging dahilan kaya lalo ko siyang hinangaan at minahal. Ang lakas kasi talaga ng self control niya. Lalaki siya at alam kong katakot-takot na pagpipigil ang ginagawa niya para lang walang mangyari sa aming dalawa. No sex involved kaya lubos kong napatunayan kung gaano kalaki ang pagalang at respito niya sa akin.