Foodtrip Quotes นิยาย & เรื่องราว

Habang nagpapatuloy ang kantahan, sayawan at inuman, nagsimula na rin akong mag food trip. “Miss Katalina, ikaw lang ata hindi lasing mamaya,” biro ng isa sa team habang nakikita akong busy sa sushi at skewers. “Food is life,” sagot ko habang natatawa sabay subo ng sushi. Narinig ko rin si Zach na natawa kaya napalingon ako sa kanya. “She’s not a big drinker. That’s fine—means I’ll have someone enough to drag me home if I got drunk.” sabay kindat niya sa akin.

Food with a note. Eat well <3.—Kiel

Isang napakagaling na manluluto si Elara na halos ginagawa na ring tourist attraction ang kaniyang luto lalo na sa mga food vlogger ngayon. "Nako, Ma'am, hulog talaga kayo ng langit saamin. Mas dumami pa ang mga taong bumibisita rito sa resort simula noong matikman nila ang luto mo," kinikilig na ani ng isang waiter habang kinukuha ang order ng isang customer.

Mabuti na lang din at natutunan niyang kumain ng ganitong mga pagkain dahil kung sakaling hindi niya alam kung papaano kumain ng mga ganitong pagkain, malamang mahihirapan siya ngayon kung papaano sasabayan ang trip ng babaeng lihim na tinitibok ng kanyang puso. "Masarap?" "Hmmm, masarap," maagap niyang sagot. Bumili pa sila uli at maging ang iba pang street foods ay hindi na nakatakas sa kanila. Habang nakatingin siya sa dalaga naalala niya ang sinabi nitong hindi niya ito magugustuhan. "Bakit mo nasabing hindi kita magugustuhan?"

' Ang mga bagay ay tiyak na magiging mahirap kung sasabihin niya sa kanila kung sino talaga siya sa puntong ito. Habang iniisip niya sa sarili, sumigaw ang dalagita, “Mabuti! Dahil driver ka niya, dapat pamilyar ka sa lugar na ito. Dalhin mo ako sa isang lugar na naghahain ng espesyal na pagkain sa Mayberry. Dahil kanina ka pa narito, dapat mong tiyak na malaman kung saan ang pinakamagandang pagkain, tama ba? " excited na tanong ni Dorothy.

Goods sa’kin ‘yon. “Hey! Why are you eating my chocolates pala?!” reklamo niya. “Huwag ka nang kuripot! Mayaman ka naman, e. Saka order ka na rin ng food service. Dapat may pagkain ka rito kapag may bisita ka!” “Hindi ka naman bisita! Basta ka na lang sumama!” nakapamaywang na sabi niya. “Tss. Sige na! Food service na. Food trip tayo tapos manood ng movie.” Nagtaas-baba ako ng kilay sa kaniya.

pagtatama ko, kaya pati sila ay napanganga. “Tamang-tama, bagay ang pizza at iced coffee sa carbonara,” natutuwang wika rin ni Elco. “Oo nga,” sang-ayon. Ang practice sana para ayusan ako ay tila nauwi sa food trip. Nakakaloka rin talaga ang mga ito. Hindi bale, hindi rin kasi magandang maggagalaw o mag-focus sa practice kung gutom, kaya hahayaan ko muna silang mabusog.

My new hair and changes over the past three years must have done the trick. “How was the food, sir?” “To tell you honestly,” he said, pointing a finger at the empty plate. "I enjoy it." He circled his finger through the remaining sauce, licked it off, and savored the taste. “You know,” he said, looking at my name embroidered on my coat. "Ms. Chan, I travel the world to taste different cuisines, and none of them arouse my taste. But this…” He put his finger in his mouth again. "Your food makes me ignorant. It’s plain though, but la comida huele muy bien.”

Pagkatapos naming kumain ng agahan at magbihis ay kanya-kanya na kami ng pasok sa sasakyan para makapag biyahe na isang van lang dinala namin, yun kasi sabi ng Tito ni Douglash nung tumawag kanina through video call habang kumakain kami ng agahan, kaya nakilala din namin silang mag-asawa. Marami daw tao ngayon kaya baka sobrang traffic, ihahatid lang kami ng driver nila na naiwan dito sa bahay tapos babalikan lang kami kapag uwian na. Tuwang-tuwa kami habang pinapakain ang mga isda ng makarating na kami at nasa Capitol lagoon una naming pinuntahan. Kumakain din kami kung ano yung makikita namin na binebenta sa food stall, nakapila pa kami nyan, halos maubos nga namin ang benta ni Kuya. Kapag

Anito habang palabas sila ng restaurant. Marahan naman siyang umiling. "Hindi na po, Ninong. Kaya ko na po ang sarili ko. Maraming salamat sa masarap na hapunan." Mahina naman itong natawa. "Wala yun, Barbara. Alam mo na ang motto ko. Isa sa daan patungo sa tagumpay ay puno ang laman ng sikmura."