For The Time Being Novels & Stories

“…For now, that’s it.” Tumango si Adrian. “Then we proceed from there.”

RHEA Thirty-six hours. Ngayon, thirty-four na lang. Parang may invisible timer na tumatakbo sa likod ng isip ko habang nakatitig ako sa cascading data sa screen. Hindi na lang ito tungkol sa pagtatago. Hindi na rin tungkol sa survival. Ito na yung moment na kailangan naming umatake. “Model,” sabi ko. > Present. “Simulan na natin.”

Kahit pa na kapag umuuwi ako ay nawawala iyon dahil kila Keiron at sa mga bata ay hindi parin mawawala na sobrang nasasaktan ako. Gusto ko muna ng quality time para sa sarili ko. Habang nagdadrive ako papunta sa lugar na kalalagyan ko ay pinatay ko ang cellphone ko at inilagay kung saan dito sa kotse. ' goodbye for now '

Gusto kong humingi ng tawad. “Let’s settle this now.” sambit ko. “No,” mahina niyang sagot, pero ramdam ko ang bigat. “Kuya, isang oras pa lang mahigit ang nakakalipas. Hindi ko pa kaya makipag-usap sa’yo ngayon. Please… give me a moment. Give me time.” Time. Parang pumintig ang tenga ko sa salitang ‘yon.

“My answer is still no. Hindi ka mawawala nang maaga sa akin I won’t let that happen.” Pagak itong natawa. “Hindi mo hawak ang oras ko, o ng lahat ng tao. Kung oras ko na— oras ko na. Hindi mo na iyon mapipigilan pa.” “But I know that this is not your time yet. Matagal pa tayong magsasama. Magkakaroon pa tayo ng mga anak at apo. We will live longer than you expected,” giit niya.

"Unnecessary?" Napatawa ako nang mahina, isang mapait na tawa na lumabas sa aking mga labi. "Since when naging 'unnecessary' ang lahat ng tungkol sa'yo para sa akin, Timothy? Akala ko ba lagpas na tayo sa stage na 'to?"

Wala nang iba, kundi kami lamang. Huminga ako nang malalim, pilit na pinapalakas ang loob ko. Maybe... maybe this is the right time. Ang tamang oras para huminto na sa pagtakbo, para tigilan na ang pagpapanggap na wala akong nararamdaman.

Hindi ako nagtatampo, ngunit di ko maiwasan na mapaisip ng iba dahil dito. "I will tell you...when the right time comes." Mahinang saad niya sa akin at inilapag ang baso sa lamesang katabi niya. Sa tamang oras? When will that be? It really doesn't matter. Kakalimutan ko na lang ang kaalamanan na ito dahil hindi ito mahalaga. "Okay." It's never been okay. Pero dahil wala na akong ibang masabi bukod doon ay iyon na ang lumabas sa bibig ko. Sometimes, 'okay' is just a filler to end a conversation or argument.

Ang matamis na kaligayahan namin ay naibigay na ngayon. Don't rush everything. Just trust the timing of your life.

Tingin siya ng tingin sa kanyang relo hanggang sa hindi na niya natiis at nilapitan na si Zayden. "Pwede bang huwag na muna natin gawin ngayon? Anytime after this, kung kailan ka pwede, kahit ako na mag-adjust ng oras. Sabihan mo nalang ako. I really can't make it this time, sorry."