For The Time Being Novels & Stories

pinipilit pa rin ni Third ang dalaga para hindi na ito mag-isip. "Hindi naman sa ganun. Hindi pa kasi ako ready, Third. Masyado lang ata akong nabibili san sa mga nangyayari. Kasi kaka-on pa lang natin pero ganito na agad ang ginagawa natin. Naiisip ko lang na huwag muna tayong magmadali. Kagaya bukas, bukas mo pa lang ako ipapakilala sa mga parents mo. Hindi ba ang pangit na may nangyari na agad sa atin bago mo pa ako ipakilala. Third, hindi naman sa ayaw ko. Gusto ko. pero hindi pa ito ang tamang oras sa ganitong bagay." ipinaliwanag mabuti ni Shonee ang nararamdaman niya ngayon sa kaniyang nobyo. Para sa kaniya ay may tamang oras para sa lahat at hindi pa ito ang tamang oras.

“At least for now.” Ngumiti siya nang bahagya. “At least for now,” ulit niya. At habang nakatayo ako doon, sa isang lugar na walang nakakakilala sa akin unti-unti kong tinanggap na hindi ko kailangang ayusin ang lahat agad. Hindi ko kailangang maging okay agad. Pwede muna akong huminto. Pwede muna akong huminga.

Anne cut me off, leaning down to press a firm, lingering kiss on my lips—a silent reminder of who I belonged to. "Mag-ayos ka na. We need to leave for the university in twenty minutes. At mamayang tanghalie... hihilain natin ang natitirang sungay ng babaeng 'yan."

Pero isang bagay ang sigurado siya, hindi sila puwedeng gumalaw ngayon. “It’s okay,” mahina niyang sabi. “Hindi n’yo kailangang magmadali sa pagkuha ng video. We can postpone the plan first.” Napatingin siya sa bintana. Madilim pa rin ang langit sa labas. “Hintayin muna nating humupa ang sitwasyon. Mahaba pa naman ang panahon. Ang mga ganitong kaso… madalas tumatagal ng isa o dalawang taon.”

“Ah, ano po… sabi ko po, sige po. Mas maganda po ang naisip ninyo. Pero kung magpapanggap akong maid, paano ko paliligayahin ang apo ninyo?” “Ah, kasi… may konting pagbabago sa timeframe natin iha. Alam kong ang usapan natin ay tapusin ito sa lalong madaling panahon, kaso may problema sa apo ko at kailangan muna niyang gumaling. Kaya matatagalan ka dito, iha. Okay lang ba?” “Ganu’n ho ba?”

"Please, stay with me hanggang sa kaya ko na, hanggang sa dumating ang tamang panahon." Hindi ako nakaimik. Ano'ng sinasabi niyang tamang panahon? Para saan iyon? "K-Kevyn," tanging nasabi ko habang pinipigilan ko ang sarili kong labanan ang ibinubulong ng puso ko. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang tagalan ang ganitong posisyon namin. Nanghihina ang tuhod ko.

Pero may nakalagay na phrase. "You're running out of time."

“That makes two of us.” Paglabas ko ng cafe, nanginginig ang mga kamay ko. Hindi ko alam kung tama ba ang desisyon ko, pero alam kong wala na akong oras para magduda. Kinagabihan, dinala niya ako sa isang apartment… malinis, tahimik, malayo sa mundo ko. “Temporary,” sabi niya. “For appearances.”

Dati rati, around seven ay nasa bahay na ito. "Baka may meeting siyang pinuntahan." Tumatangong pagpapalubag ko ng aking loob habang nakaupo pa din sa sofa. Inabala ko ang aking sarili. Isang oras na muli ang lumipas pero wala pa din. Nanatili ako sa paghihintay. Ano pa naman ang isa pang oras o dalawang oras. I need toclear things up para maging maayos na ang lahat. Para naman sa ikabubuti ng lahat kaya okay lang na maghintay pa ako hanggang sa dumating ito.

May nangyari ba? Lagi niya na lang sinasabing “There’s time for that.” O kaya naman, “In the right time.” When is the right time? Ngayong nalalapit na ako sa babaeng iyon, hindi ko kailangan ng kahit ano na pwedeng makagulo sa mga plano ko. Not love. Not from Miko. Not from Him.