For The Time Being Novels & Stories

Kahit pa kinakabahan dahil alam kong wrong timing, pinilit ko pa rin ang sarili na lumapit sa kaniya. In my mind, I know that, it is now… or never.

Pagkatapos sinabihan ang sarili na, "It's time! para maghanda sa pagtakas!"

Hindi nya na napigilan ang kanyang sarili at niyakap na nang mahigpit si Carmela. "C-can we be in this position foreve-r?..." Forever? Mapait na ngumiti ang Babae. Kung sana lang, kung pwede lang, at kung ayos lang sa tadhana... pero wala eh, temporary lang ang lahat ng 'to at hindi natin alam kung ano ang meron kinabukasan... At isa pa, kailangan nating harapin ang mga sumusunod na araw, at harapin kung ano ang naka tadhana sa atin.

I gritted my teeth when I saw few minutes left and the news will be all over social medias. Kating-kati na 'kong umalis at tapusin na ang diskusyon. Time is running and I need to go to Amorah now. She needs to hear what I'm going to say bago maunahan ng pekeng balita kaya kailangan ko na itong madaliin sa kahit ano'ng paraan!

Mas lalo naman na hindi ko kayang magrenta ng bahay. Sumasakit ang ulo ko kung paano pagkakasyahin ang perang mayroon ako. If I did the math right, baka dalawang buwan lang ang itagal nito at todo tipid na ako sa ganoong timeframe. “Here’s your order, ma’am.” Inilapag sa harap ko ang pagkain at nagpaalam na ito. “Salamat.”

Nakakainis naman! Gusto kong maiyak dahil ngayon ko nalang ulit naranasan ito. Beside him, I know I am whole. Words are not enough to say how different I feel. Right now it doesn't matter to me if, in the end, I get hurt. I don't want to waste my time whining if what will happen next while I'm pushing him away. This time I want to take the time with him and live happily because when I was with him there seemed to be nothing wrong.

Kahit minsan lang, iisipin ko ang sarili ko. Just this time, for the meantime… My feelings are my priority.

Baka nagce-celebrate na kami ng relasyon namin ngayon. But then, I know there is always right time for things. Baka nga ngayon pa lang ang tamang oras para sa aming dalawa ni Rocky. And I’m glad that the right time came. I waited for it, now I’m savoring it happily. I couldn’t ask for more.

Tamang oras at panahon. "This time, I have to make a.. move. Siguro, sapat na ang ilang taon kong pagkakakulong sa bahay na walang ginagawa kun'di ang maghintay kung kailan ako.. makakalaya."

Siguro nga ay nangyayari talaga ang lahat ng mayroong rason. Kung ano man ang rason na ito, hindi ko alam sa ngayon, alam kong mauunawaan ko ring pagdating ng panahon. Maaaring may matutunan ako dahil rito o kaya naman ay ipagpapasalamat ko dahil nangyari. Alin man doon, tatanggapin ko nalang at sasabay nalang ako sa agos dahil ganoon naman talaga, hindi ba?