Forgive And Forget Novels & Stories

mahina kong sabi. "Alam mo 'te, advice lang ha? Hindi mo naman kailangan kalimutan lahat 'yon, eh. Actually, hindi naman talaga recquired 'yon. Saka 'te kahit anong gawin mong paglimot dyan, hindi mo 'yun makakalimutan. Forgive but never forget. Sobra kasi 'yung pain na 'yon. Parang katulad lang 'yan ng mga masasayang memories niyo ni Yael, hindi mo makalilimutan. Ang pinagkaiba lang, nasaktan ka," seryosong sabi ni Cloud. "Yes, Cloud's right. You don't need to forget but learn to forgive. You're both hurting each other, eh," naiiling na sabi ni Bea. Marahas akong bumuga ng hangin.

Finding the courage to cut ties and make changes and remove the people and things in life that steal your joy is freeing. Freedom is letting go of the grudges you hold and deciding to forgive and forget. Forgiveness isn't about the other person. It is about you. It is about freeing yourself from the grudges and anger and bitterness that keeps you caged, that keeps you from being able to be happy. Letting it all go is to free yourself from the disappointments and pain of the past and move on to brighter days.

Dinig niya ang mahinang tawa ng asawa na mas hinigpitan ang pagkakahapit sa kanya. "I love when you blush, Hana mas lalo kang gumaganda, mahal ko," pagkasabi niyon ay muling naglapat ang kanilang mga labi. Pusong nag-iibigan ng walang oras na batayan, pusong sadyang kinalimutan ang nakaraan at niyakap ang kasalukuyan. To have eternal happiness, forget the past and forgive, embrace the present, and make the future happen. The End

Bukod sa hindi naman niya ako gusto, malamang ay nakalimutan na niya ang tungkol sa akin. Huminga ako nang malalim at inayos ang damit ko. Hindi ito ang trabahong pinangarap ko, ngunit ito ang trabahong kailangan ko. Para kay Mama. Para sa mga kapatid ko. Para sa pamilya ko. At sa pagkakataong ito, hindi ako pwedeng mabigo. IN THE DESMOND MANSION

Ano ba ‘yung usapan nilang ‘di pwedeng marinig o makita ko? Masakit isipin, pero mas masakit ‘yung pakiramdam ko ngayon—parang napakatanga‑tanga ko lang ngayong gabi. Naglabas ako ng sama ng loob, I forgive, forget, gumastos pa ako ng limampung libo na matagal kong ipinag‑ipon… tapos sa huli, iniwan lang niya ako rito habang sumusunod sa iba.

Hinaplos ni dad ang buhok ko at hinalikan ang buhok ko. “Well done, masaya ako para sayo, anak! And thank you for dedicating the project to us; I’ll be forever grateful for that.” He genuinely said and looked at Zach who was seated in front of us. “And I’m happy Zach that you took care of her so much, and I deeply apologize for what I have done in the past. Ang dami kong nagawang mali in the past, but hurting you and Solaria was my greatest regrets. I should’ve at least try to think about you and your brother before doing such thing, pero hindi ko ginawa dahil nagpadala ako sa nararamdaman kong galit at paghihiganti. I do hope you can forgive me.” Malungkot na sabi ni Dad.

Ang pagod na dinaranas niya mula sa araw na iyon at higit pa, mula pa kagabi ay tila bumabalot sa kanya ng isang mabigat na pasanin. Ang mga pangyayari na natuklasan niya mula sa telepono, ang paguusap na narinig niya sa opisina ni Allen, at ngayon ang panghihingi niya ng tawad para sa kasalanan na hindi niya ginawa. Lahat ng ito ay tila naglalagay ng isang hindi malilimutang marka sa kanyang buhay. “Thank you, Miss Fajardo” Tugon ni Allen pero wala siyang reaksyon dito. “Marga, go home now. Dad told me you are not supposed to be here” Dadgdag niya at tiningnan si Margaret.

Baka may nasabi siyang hindi niya dapat sabihin kagabi! Lumapit si Ziancio at umupo sa gilid ng kama para tabihan siya. "You told me last night... that I have forgotten something important, something that broke your heart. Alam ko na lasing ka kagabi, pero ramdam na ramdam ko na seryoso ka sa mga sinasabi mo. Your words made me feel that I am foolish for not being able to remember something that I must not have forgotten in the first place. I saw your tears flowing down from your eyes. Sinabi mo sa akin na may nakalimutan ako... about our first night."

Oo galit ako! Iniwan nila ako sa panahon na kailangan ko sila? Ngayong okay na ako, naka move on na at nag momove forward ay saka sila ulit magparamdam? Para ano? Para saktan nila ulit ako at iwan?! I hate them both! "NAZLI SORRY. PLEASE FORGIVE ME" dagdag pa niya na ikinatuwa ko lalo. Baliw na nga talaga siya.

'' Inayos ko ang aking paghiga habang pinipigilan ang mga luhang pilit lumalabas sa’kin mga mata. ''I may not know your reasons why you turn your back on me but whatever it is, i forgive you even it hurts a lot. To leave and decide not to see you again is too painful thinking those times your here with me, here by my side im use to it but i need to do it, i need to close this chapter of my life for me to start over. If ever when our paths may cross in the future, i hope we could say 'hello' without hesitation. I wish you well, take care my love.'' hindi ko na napigilan ang mga luhang kanina pa nagbabadyang lumabas, malaya itong naglakbay sa’king mukha.