Ghost Song Ghost Song นิยาย & เรื่องราว

Umangat ang kaliwang kilay ko. “Hindi ka natatakot?” “Nope. Why would I?” confident naman na pagkakasabi niya. “Paano kapag may biglang multo dyan?” he then shrugged. “Humans are scarier than ghosts Carmela.” “Sabagay. Agree rin naman ako dyan.”

Sa likod namin, tumigil ang hangin. Tahimik ang highway. Pero alam kong mula ngayon— Hindi na magiging simple ang laban. Dahil ngayon may sarili na akong army. Ghost One. Ghost Two. Ghost Three. At kung may naglakas-loob na patayin ako ngayong gabi… They just made the worst mistake of their lives.

Ngayon ay tila nag-iba na talaga ang kaniyang boses, 'di na tulad noon na boses ni Seya. "Huwag mong subukan na saktan si Ate, Jelle," seryosong wika ko rito. "Itigil mo 'yan!" Iling-iling na sigaw niya at tila sinusubukan na takpan ang tainga. Ghost like them really don't want to hear their names while they're in someone's body because they will remember all the terrible past that they experienced. "Anong ginagawa niyo rito, Kaycee, Jelle?" seryosong tanong ko sa kanilang dalawa.

"Ang taong magkakagusto sa akin...? Sino kaya iyon? Hindi kaya... hindi kaya siya ang taong iyon? Ang taong tinatawag nila bilang Mr. Crawford…?” Umiling-iling si Ghost bago siya sumagot, "Sa Kasamaang-palad..." “Sa kasamaang palad? Bakit mo naman sasabihin iyon?" “Nakita ko na paniguradong mahuhulog ka sa kanya, pero kahit kailan ay hindi ka niya mamahalin! Nakakalungkot dahil sa huli ay hindi kayo magkakasama!" paliwanag ni Ghost bago siya bumuntong-hininga.

I couldn’t even decide if I was supposed to be scared or amused; honestly, it just felt like my insides were turning over, like I was about to swallow myself. “Ouch! Stop! Aray! P*tangina!” sigaw ni Ryder habang patuloy na dinidepensahan ang sarili laban sa uwak. “Thana! Thana! Ackk! Ack!” — usal ni Ghost nang paulit-ulit. “Yes! My baby. Buhay siya, Ghost, di ba?” tugon ni Ryder, nanginginig ang boses. Hindi diretsong sumagot si Ghost, pero paulit-ulit niyang binanggit ang pangalan ni Thana—sapat para magbigay pag-asa kay Ryder.

“I’ll send by tomorrow.” Nagbakasakali si Nadja kung saang recording company siya makakapasa. Sariling diskarte niya ngayon kung paano makakapasok muli sa Music Insdustry. May ilang kompanya ang nangangailangan ng talento sa pagiging ghost singer. Bilang ghost singer ay kakanta siya para sa ibang hindi masyadong magaling kumanta. Sasabayan ito ng taong iyon sa pamamagitan ng lipsynch upang magmukhang siya ang kumakanta. It's the safest talent she can do for now. At least, she can still sing and make use of her talent.

I freaking don't understand now what is happening. "I don't understand why you are telling me this. I am confused why you are saying goodbye to me love. But if you are dumping this way, do you expect me I will let you go? I am contemplating myself why are telling me all of this. You sounded like I am dead while I am alive and impatiently waiting for you for a week and I have to endure not seeing you because I know you are grieving. I already snapped and lost my patience waiting for you love. But hearing you saying goodbye to me is bot making me happy at all. But if you think you can get away with me, think again. I will never...ever let you go, until my last breath. You'll be with me wether

mabilis niyang sabi saka lumihis ang mga mata sa likuran ko. Napauwang ang aking labi sa gulat bagay na hindi ko na nasabi ang susunod na script sa aking linya. Mabilis ang mga pangyayari lalo pa at nang may tumawag ng pansin namin mula sa aking likuran. “Good evening and Happy birthday, Mr. Samaniego!,” masayang bati ni Daniel na agad akong hinalikan sa pisngi. Napatuwid agad ako ng tayo nang may brasong humawak sa aking beywang. Nagkamayan pa sila ng Papa ko na tila wala siyang ginagawang masama sa likod ko.

Bago pa man niya matapos ang sinasabi niya, ang mga salita ni Ghost ay naputol. Isang piraso ng angle na bakal ang biglang tumagos sa kanyang lalamunan. Si Beatrice, na ang likod ay nakayuko ng kalahati, ay nakita ang sobrang madugong eksena na hindi niya kailanman makakalimutan sa kanyang buong buhay. Ang dugo ni Ghost ay tumalsik sa kanyang katawan. “Ah!” Ang paningin ni Beatrice ay nandilim ng mahimatay siya sa gulat.

Ngunit bago pa makapindot si Tristan, isang mahabang sipol ng bala ang dumaan sa hangin. SHING! Ang tablet sa kamay ni Tristan ay sumabog, nagkawasak-wasak sa libu-libong piraso. Isang sniper shot mula sa kabilang bahagi ng ilog. “Sino ‘yon?!” sigaw ni Don Manuel, sabay hila kay Paola para gawing kalasag. “Ang ghost,” bulong ni Kristoff, may bahid ng ngisi sa labi. Mula sa kagubatan, lumabas ang isang pigura na balot ng itim na tactical gear. Hindi ito si Julian. Hindi rin ito si Elena.