Ghosts Of Christmas Novels & Stories

Gosh uso pa ba yun ngayon? Pagkarating sa kwarto ay naupo lang ako sa gilid ng aking kama habang pinagmamasdan ang white dress na nakasabit sa aking walk-in closet. It was an elegant dress, si Mommy kasi ang pumili noon. Knowing her taste talagang mapapawow ka. It was a v-neck white dress na hanggang tuhod ang haba. Saktong sakto lang sa akin, kumikinang din ito sa tuwing masisinagan ng ilaw dahil sa sequins na nakadikit palibot dito. Kung siguro sa ibang pagkakataon ay maeexcite akong soutin ito. But today it's different, it will never be a special party to me because I never wanted this. Hindi ko nga alam kung anong mangyayari pagkatapos ng celebration na ito.

"death anniversary ni lola bumabalik ang lungkot at guilt sa akong puso't isipan '' mas hinigpitan pa niya ang pagkakayakap kay Hannah at sinandal ang kanyang baba sa balikat nito . Amoy na amoy niya ang pabangong niregalo niya noon sa kanya hanggang ngayon meron parin at talagang maingat at matipid si Hannah sa mga bagay na binibigay niya . " try to move on .Dapat maging masaya ka dahil doon mapapanatag ang lola mo ,kung makita ka niyang hindi malungkot siguradong mapapanatag siya '' may luhang kusang pumatak sa pisngi nito .Kahit anong pilit niyang gawin mag move on hindi niya magawa lalo kung dumadating ang araw na death anniversary ng kanyang lola .Bumabalik ang guilty sa kanya at ang pa

Nang bumukas ang pinto ng kwarto, marahan itong pumasok — tahimik, pero sapat para magdulot ng kakaibang tensyon sa pagitan nila. “Still awake,” anito, mababang boses, bahagyang paos. “Couldn’t sleep,” sagot ni Mirae, hindi tumitingin. “Too many ghosts in this house.” Lumapit ito, bawat yapak ay may bigat. Nang marating siya, tumigil ito sa harap niya — malapit, halos maramdaman niya ang init ng katawan nito. “Then maybe,” sabi ni Quen, marahang tumagilid ang ulo, “you shouldn’t fight the ghosts. You should face them.”

I couldn’t even decide if I was supposed to be scared or amused; honestly, it just felt like my insides were turning over, like I was about to swallow myself. “Ouch! Stop! Aray! P*tangina!” sigaw ni Ryder habang patuloy na dinidepensahan ang sarili laban sa uwak. “Thana! Thana! Ackk! Ack!” — usal ni Ghost nang paulit-ulit. “Yes! My baby. Buhay siya, Ghost, di ba?” tugon ni Ryder, nanginginig ang boses. Hindi diretsong sumagot si Ghost, pero paulit-ulit niyang binanggit ang pangalan ni Thana—sapat para magbigay pag-asa kay Ryder.

His face doesn't have an emotion, or more like he's not capable of giving one. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. It's been so long and I only have little memories about them. Ngunit hindi ko maitatanggi na natutuwa ako dahil nakita ko silang muli. But something occurred in me. Why am I seeing them...when they are already dead? It's always a bad omen if you will someone who died or even you dream of them. Bigla akong nakaramdam ng kaba. This only means that they are... ghosts. But they don't look scary so I disregard my fear. But I am puzzled, why are they here and talking to me.

"Make sure the guest list is complete, Catherine. Because I have a feeling the most important guest is already at the gates." ​The atmosphere in the room turned electric. The smell of the incoming storm outside was no longer a hallucination; it was a reality. A flash of lightning illuminated the Solar, turning Catherine’s face into a jagged mask of terror. ​"What do you mean by that?" she hissed, her fingers clutching the crucifix at her neck. ​"I mean," I whispered, leaning closer until I could smell the cloying, artificial sweetness of her panic. "That you can't kill a ghost that refuses to stay in the grave. And my wife... she never was very good at following the rules."

"Hindi ka po takot sa ghost kase hindi mo kami kasama sa gabi?" Natawa si Renz. Naalala ang unang pag tatagpo nila ni Cheska kung saan napag kamalan nya itong multo. "I'm not afraid anymore, 'cause I can find some precious treasures in the scary things" maka hulugang ani nito. May humahaplos sa puso ni Cheska habang pinapanood ang mag ama. "H'wag kang pasaway kay mommy okay?" Tango lang ang tugon sa kanya ng paslit.

Pero halos mapatalon naman ako sa kinauupuan ko ng makita ko ang isang bagay na takot akong makita na lumitaw mula sa kadiliman. It was cloaked at halatang hindi ito tao! Nakalutang ito sa ere at parang may usok pa ito na itim na nakapalibot sa katawan nito. It's hand is boney and shit! This is a ghost! May mga pula itong mata na kumikinang sa kadiliman at hindi lang ito isa, kundi marami at binabanga nila ang parang barrier na nakapalibot sa amin na ngayon lang din namin napansin.

mahinang sagot ni Mary. Ang panaginip na tinutukoy niya ay tinatawag na dream chaser. Isa itong uri ng salamangka na tanging matatandang elf at fairies lamang ang nakakaalam. Aakalain ng biktima na siya ay nananaginip lamang ngunit lahat ng nangyayari ay totoo at ang mahika ay mawawala lamang kung ang biktima ay pisikal na nasaktan. “Paano nalaman ni Captain Zoom ang ganitong klaseng mahika?” takang tanong ni Nia.

Ikaw kaya ang may kasalanan kung bakit ako nasasaktan ngayon! ​“Go fix yourself and rest. I’m going to Crestwood,” ani nito habang inaalalayan akong umupo. ​Crestwood. Sa unang tingin, aakalain mong normal na bar lang ito para sa mga elite businessmen, pero sa ilalim nito ay nagtitipon ang mga Ghost. Ghost ang tawag nila sa mga taong walang pagkakakilanlan—walang record at walang kahit anong impormasyon.