Ghosts Of Christmas の小説・ストーリー

"So, ano naman pinagkaiba ng ghosts saka spirits? Di ba iisa lang yun?" "Magkaiba yun. Ghosts have unfinished business while spirits are those who are about to cross over. I have a lot to tell you, kumain ka muna," anito sabay turo sa kinakain ko na hindi ko na halos nagalaw dahil sa kakatanong.

Ngayon ay tila nag-iba na talaga ang kaniyang boses, 'di na tulad noon na boses ni Seya. "Huwag mong subukan na saktan si Ate, Jelle," seryosong wika ko rito. "Itigil mo 'yan!" Iling-iling na sigaw niya at tila sinusubukan na takpan ang tainga. Ghost like them really don't want to hear their names while they're in someone's body because they will remember all the terrible past that they experienced. "Anong ginagawa niyo rito, Kaycee, Jelle?" seryosong tanong ko sa kanilang dalawa.

mariing Sabi ko saka ko siya dinuro ng hawak kong chicharon. Gayon nga ang nangyari. Nahuli kami ng dating at sakto na rin iyon sa oras ng aking speech. Iniklian ko na lamang iyon dahil mas gusto ko talagang sinasabi ang lahat ng personal sa aking Papa. Maganda ang pagkaka-ayos dito sa mansyon at madaming mga bisita. Lahat ay engrande ang mga kasuotan. Black and brown ang tema ng okasyon dahil paboritong kulay iyon ni Papa. Makaluma at masaya ang bawat musika at lalo na ang mga taong enjoy na enjoy sa sayawan. Tinignan ko pa ang lahat ng naririto. Nginitian ko ang iba at ang iba ay plastik na ngiti ang aking ibinigay. Alam ko kung anong klaseng tao sila. Mga uhaw sa kapangyarihan tulad ng ak

Sa ilalim ng malabong liwanag, bigla siyang bumangga sa isang matigas na dibdib. Napako si Khate sa kinatatayuan. Ilang saglit pa, sumigaw siya sa matinding takot, at nanlalabo ang kanyang isipan. Pagkapasok ni Anthony sa haunted house, wala na siyang nakita ni isa sa kanila. Dahil iba ang dinaanan niyang pasukan, matagal din siyang naghanap ngunit hindi niya sila natagpuan. Nang nagsisimula na siyang mainis, biglang may taong bumangga sa kanya.

“Lapit-lapit ng Santa Cruz kaya mo namang bumisita, e. Napakadupang talaga nito.” “Kakauwi ko lang kaya nung December,” napatingin ako sa pinto nang tumunog iyon sanhi na mayroong pumasok. “Oo, dalawang araw lang!” “Grabe, para namang jowa kita kung makapagreklamo ka diyan.” Pang-aasar ko sa kaniya habang sinusundan ng tingin ang dalawang tao na pumasok. Naglibot-libot muna sila at tumingin sa mga displays. The guy seems familiar, though. “Bibilhan na lang kita ng pasalubong pag-umuwi ako promise.”

Hindi niya kayang sundin ‘yon. Hanggang sa dumating ang araw na bigla na lang siyang na-ghost. --- Walang kahit anong text. Walang tawag. Walang paliwanag. Walang paalam. At doon nabuo ang galit at sakit sa puso ni Moon. Hindi man lang siya binigyan ng kahit kaunting paliwanag. Hindi sila naging totoong mag-jowa, oo. Pero may naramdaman sila. Alam niya 'yon.

Ngunit ang mga huli niyang sinabi ang nagpahinto sa akin. He didn’t kill my granny… He didn’t kill my granny… My heart beats faster when a ghoul appeared in our side. Tulad ng nasa panaginip ko, mapupula ang mga mata nito. Ang mga ghoul ay isang evil spirit kung saan kinukuha nila ang mga kaluluwang namamatay. ‘’At last, I will have your soul poor human…”. Pilit nitong kinukuha ang kaluluwa ni Xylon but then, a soul reaper appeared too. Two soul reapers to be exact.

I freaking don't understand now what is happening. "I don't understand why you are telling me this. I am confused why you are saying goodbye to me love. But if you are dumping this way, do you expect me I will let you go? I am contemplating myself why are telling me all of this. You sounded like I am dead while I am alive and impatiently waiting for you for a week and I have to endure not seeing you because I know you are grieving. I already snapped and lost my patience waiting for you love. But hearing you saying goodbye to me is bot making me happy at all. But if you think you can get away with me, think again. I will never...ever let you go, until my last breath. You'll be with me wether

It was the right size to cover the hospital dress. I knew I was supposed to stay here, but one of the places I hate most is the hospital. It only brings back bad memories. I walked to the door and went out. I immediately looked to the right when I heard something fall. The nurse's eyes were wide, and the tray of medication she was carrying had fallen to the floor. I unintentionally raised an eyebrow—was I really that ghostly that she was so startled?

CHAPTER 13 : Shantal POV. Nandito na kami sa mansion at halos lahat ng tao dito hacienda nandito na at inaayos na namin ang mga pag kain na dala namin sa dalawang napakahabang mesa yari sa kawayan na sinapinan lang pulang tela at green at sa ibang mesa naman ang mga regalo, may ginawa naman dito na tulda para silungan pero may ibat ibang decorations at meron din malaking christmas tree at mamaya kunti lalabas ang ibat-ibang kulay ng ilaw dito sa malawak harden ng mansion, at bawat isa halata sa mga mukha ng mga ito ang excitement sa mga mukha nag suot na rin kami ng maayos na damit lalo na ang mga kadalagahan nag sikakapalan pa ang make up parang meron pinapagandahan maliban sa akin tanging