Ghosts Of Christmas นิยาย & เรื่องราว

He always pushed me away and treat me like air, invisible. I was brought out of my thought when I heard an ear piercing scream. "Hi girlsssss!" It was Reizel, mine and Larriel's friend. Siya ang pinakamaingay sa aming tatlo. But don't you dare mess up with her. She can be a monster and be your worst enemy. And speaking of enemy.

"Gulong-gulo ang isip ko, Fritz. Ano ba talaga 'to? Gimik ba 'to para sa birthday ko?" Bumuntong hininga siya saka umiling. "Hindi, Ria. We're at Santicus City, the hidden city of ordanes." Nagsalubong ang aking mga kilay. "Ordanes?" Itinango-tango niya ang kanyang ulo. "Ordanes are the kins of the olympian gods. Humans commonly call us demigods or someone with a titan or god's blood in our system."

Pagbuka ng pakpak ng waepon niya, umikot siya, lahat ng lumapit, nalantas niya sa leeg. Mukhang nagtawag si Ghost ng back-up pero late na dumating mero marami pa rin ito. May mga dumating naman, akala nila kalaban pero hindi pala, mga Moretti members iyon kaya ang ilan sa mga tao ni Ghost nawalan na ng choice kundi umatras na lang. "Retreat! Ghost is dead!" Natapos ang pátáyan na iyon nang magsi-atrasan ang mga ito. Hingal na hingal siyang napahawak sa braso niya. Hinawakan siya ng biyanan niya, "You're wounded."

Asan naman yun? Isa-isa nitong pinuntahan ang cubicle pero wala talagang tao. Agad n’yang nilabas ang cellphone at akmang tatawagan si Jazy nang biglang may kamay ang tumakip sa kanyang bibig. Nanlaki ang mata ng dalaga nang makita ang isang estrangherong naka suot ng itim na hoodie at cap, nakasuot din ito ng face mask kaya hindi n’ya maaninag ang mukha nito. “Who are–” Before she could completely ask, the person dug out a piece of cloth and placed it into her sense of smell. The next thing she knew, she passed out.

That's a merry, merry Christmas It's the most beautiful time of the year Lights fill the streets, spreadin' so much cheer I should be playin' in the winter snow I'ma be under the mistletoe The squad is singing with them. I didn't know they have things for Christmas Carol. They looked like a cutie baby!! I don't wanna miss out on the holiday I can't stop starin' at your face I should be playin' in the winter snow I'ma be under the mistletoe Cayleigh kept on vibing with them. Anika and Iza too, and of course my sister Ash.

Pero parang hindi na nga ata mawawala sa isip ko ang pagkatakot sa tuwing makakakita ng dugo. Ngayong nakita ko na ulit si Sofia di ko na papalampasin pa ang pagkakataon. Kailangan kong malaman anung nangyari sakanya. Dahil kahit si Mama nawalan ng contact sa pamilya nila mula ng bumalik sila ng manila.

After years of nursing my wounds in the shadows, the woman who fractured my family and the man who shattered my heart were finally within my reach. The crowd’s collective gasp rippled through the hall, a silent tribute to their notoriety. Only then did it truly sink in.. these 'animals' weren't just ghosts from my past, they were the darlings of the world I had come to reclaim. Like a dark poem unfolding, the stage was set for a reckoning long overdue.

Gusto ko pa kasing malaman para naman hindi na ako magtatanong pa ulit. "Paghihiganti at pagmamahal," sagot nito. "Katulad ng ano?" Tanong pa ni Chelsea. Ito sana ang itatanong ko pero naunahan na niya ako. "Sa labis na paghihiganti hindi nawawala sa kanila ang mga alaala, pero madalas sila ang mga bad spirit. Nahihirapan ang mga Grim reaper pagdating dito, dahil sa lakas ng pwersa nila." Paliwanag nito at napatango kaming sabay ni Chelsea.

Ang amoy ng pine trees at ang alat ng dagat ng Adriatic ay naghahalo sa hangin habang tinatanaw ko ang aming bagong mundo mula sa veranda ng Montenegro Sanctum. Tapos na ang gulo sa Alps. Tapos na ang sigalot sa Zurich. Ngunit sa bawat panalong nakukuha namin, ramdam ko ang bigat ng mga multong aming bitbit. Ito ang Legacy of Ghosts—ang pamana ng mga taong nawala, ang mga buhay na isinakripisyo, at ang mga pangalang kailangang ibaon sa limot para kami ay mabuhay.

Sa mga nakalipas na minuto ay unti-unti akong naging komportable kay Fabian at sinabi pa niyang pwede niya ako i-tour lalo na doon sa napakagandang simbahan ng Agdangan. "Andito na tayo." Tumingin ako sa bintana at may dinaanan kami na maliit na tulay at may umaagos na tubig sa ilalim nito. Tirik narin ang araw at mukhang busy na ang mga tao. Meron ring bandiritas na mga nakasabit sa paligid, "Malapit na ang fiesta," aniya. Tumigil ang Van sa tapat ng tindahan at saka kami bumama ni Fabian. Tinulungan niya akong ibaba nag aking bag kahit kayang-kaya ko naman itong ibaba.