Give Me A Sign Novels & Stories

May maliit din na hugis sa gilid at may letra na kakaiba ito. Somehow, that sign signifies something, and I forget where I saw them. Nang mapansin niya na nagtagal ang titig ko sa bandang ito at agad niyang inalis ang kamay at ipinasko sa bulsa ito. "Ah, okay. . . Hang on," tugon ko at kinuha ang maliit na wallet ko sa bag na suot. Maliban sa dalawang card ay wala akong pera at coins lang din ang natira. Kaya binigay ko na ang isang master card ko sa kanya.

Nang makita nito ang reaksyon ko ay mahina itong tumawa. “I’m asking for a sign that time. And you suddenly fell unto me. So, I think that’s the sign I’m asking for.” Anong sign? Mas lalo ko lang hindi naiintindihan ang pinagsasabi niya. At bakit naniniwala siya sa mga sign-sign na ‘yan? Para lang siyang bata.

“Ano ‘to?” “Since I’m not always by your side, I have thought of an alternative way to abide by our deal by any means. See the little button there? Press that if you need my help. I will get notified right away and come to your rescue. Siguraduhin mo lang na hindi false alarm ‘yan, malilintikan ka talaga sa ‘kin.” “Whatever,” I said then placed it inside my pocket. What am I, a kid?

Napaupo pa siya, muling hinawakan ang kamay ko at mataman akong tinitigan. "Let me do this, please. Just don't faint on me this time," I signed to him. I just rolled my eyes when he did the sign of the cross. Seriously? Baliw talaga.

At least alam ko kung saan manggagaling ang suntok diba? The next day, my phone buzzed. Mother: “She signed.” Of course, she did. What other option did she have? I stared at the P*F copy sent to my inbox. Her signature was neat. Sharp and bold at the start, then trailing off like a scream swallowed halfway through.

sagot ng isa. "Hmm, ako nga." Naglakad ako papunta sa gawi ng dalawa. Parang naestatwa naman ang mga ito at hindi makagalaw. "May kailangan ba kayo sa 'kin? Fan signs? Autographs? Pictures?" tanong ko.

asik niya. "Tsk, gaga! Paano ako pipirma kung walang ballpen?!" tanong ko. Sinamaan ako ng tingin ng matanda. Lagot! Nag-peace sign ako sa matanda. "Vivian, vovita! Ba't walang sign pen diyan?!" Ani ng matanda sa mataray na Vivian. Ahh, kailangan pala i-v 'yong b! Vovita! Maganda!

Mukhang abalang-abala siya dahil marami siyang hawak na mga folder at papeles habang mabilis na naglalakad sa ilalim ng isang temporary scaffolding kung saan may inaayos na sign board sa kisame. Akmang tatawagin ko sana siya nang bigla kong mapansin na ang malaking metal sign board sa itaas niya ay biglang kumalas. "Via!" Mukhang hindi niya ako narinig dahil sa ingay ng paligid.

Parang nilinis ang buong palapag. “May nakita ba kayong mukha?” tanong ko, bumalik sa loob. “Mask,” sagot ni Sylvia. “Pero… may isa…” “Anong meron?” lapit ko sa kanya. “May singsing,” sabi niya, pilit na iniisip. “Itim… may simbolo.” Napatingin ako kay Eli. “Russian insignia?” tanong ko. “Posible,” sagot niya.

Nagsisigawan silang pareho upang magkarinigan nang maayos dahil masakit talaga sa tainga ang malakas na tugtugin doon. Sumenyas na lang ng limang minuto ang kaniyang kausap sa pamamagitan ng hand sign nito. Nag-okay sign na lang din siya rito bago hinila si Xandra papunta sa vanity mirror. Kunot ang noo niya nang pinaupo siya ng kaniyang kaibigan doon. "Para saan 'to?" she asked.