Goodbye My Princess นิยาย & เรื่องราว

Ang pagmamahal ni Loriel ay makasarili. "Ano? Don't wanna speak anymore? Oh come on! I'm enjoying this scenario! Alright, let me tell you a short tragic fairytale story," hinila niya ang silya at umupo siya doon saka tinitigan ako ng may poot,"Once a upon a time there's this princess who loved by the prince who dreamt by many princesses of their town. One of those is the very beautiful princess who'll do everything just to get her prince from that princess whom plays the oh-so-kind character. That princess and the prince thought their love is going to be a happy ending but poor lovebirds, the beautiful princess can't agree with that and so she killed the oh-so-kind princess. Then the beautif

"oh!, sorry my princess hindi kita nasundo, anong gusto mo?, bibilhan kita para maka bawi naman ako" pikit kung pinigilan na mag dulot ng hikbi dahil ayaw kung malaman niya na umiiyak ako "wala" maikli kung sagut, hindi kona kayang magsalita ng mahaba at baka mapansin niyang umiiyak ako "oh? why naman napaka cold ng princess ko?, may nagawa ba akong mali?, tell me mylove, what's wrong?" nag aalalang tanung nito, at iyon ang pinag tataka ko, paanong napaka sweet niya saakin kahit ikakasal na siya sa iba?, at bakit kilangan niyang iparamdam na iba ako sa lahat?, bakit kilangan niya akong paibigin sa kaniya?, bakit niya ginagawa itong lahat?, walang pinag bago ang ginagawa niya sa ginawa saakin

Na kaya siyang bilhin kapalit ng utang? Hindi siya sumagot. Tumalikod siya bigla at mabilis na naglakad palayo. Sumunod naman agad si Marco, at hinablot ulit ang braso niya nang mas mahigpit. “Pumayag na ang nanay mo!” bulyaw nito. “Bakit ka pa nag-iinarte babae—” “Edi si Mama ang pakasalan mo!”

Halatang halata na napapanatili ang paglilinis dito araw araw. "Hello, good morning din" Sabi ko. Ngumiti ako at kumaway rin sa mga ito. Simula ng nginingitian ko na sila. Napapansin ko hindi na katulad ng dati ang mga katulong dito. Magaan na ang loob nila sa akin. Alam kong malapit ko ng makuha ang loob ng mga ito. Sila ang isa din sa mga alas ko para malaman kung anong nangyayari dito. At kung anong dahilan bakit biglang nawala ang Kakambal ko. "Ow! The princess is here" Napalingon ako ng marinig ang mataray na boses. Bago sa pandinig ko ang boses na iyon kaya taas kilay na tiningnan ko ito.

“Mommy, hindi ka pwedeng magpalipas ng gutom. Dadalhan nalang po kita dito ng pagkain gusto mo po?” Pag-iiba niya ng atmosphere sa pagitan nila at binigyan ng malaking ngiti ang ina. Umiwas ng tingin si Stella at ibinalik ang tingin sa bintana. “Kapag ba nawala ako Princess, aalagaan mo ang sarili mo?” natigilan si Princess dahil doon at nawala ang ngiti sa labi. “M-mommy wag ka naman po magsalita ng ganiyan.” Alanganing sabi niya sa ina dahil nagsisimula na ‘rin siyang kabahan.

“Jessy, please. Talk to me. I’m sorry.” Nabaling ang paningin ko sa pinto. Hindi pa talaga umalis ang lokong iyon. Hindi ko alam ang gagawin kaya nagtungo ako sa pinto upang pagbuksan siya. Ayaw ko rin magising si Princess dahil sa pagwawala niya. “Ano’ng kailangan mo?” walang buhay kong tanong. Tumuwid siya ng tayo. “Pasensiya na sa inasal ko lately. I’m sorry.”

halos hindi mawala ang ngiti sa labi ni Mommy habang hinahawakan ang magkabila kong mukha. Napangiwi ako. "Mom! Will you please stop calling me, princess? 'cause Im not a kid anymore! You see? I am already 18 years old." medyo irita na sabi ko sa kanya. Baka isipin pa ng iba na masyado akong pa-childish. "Eh ano naman kaibahan doon? You are a beautiful princess, Almira. At kahit hanapin mo pa sa dictionary ang name mo, the meaning is always a 'princess'." aniya habang parang nagdi-day-dream.

Bilang prinsesa, kailangan niyang pakitunguhang mabuti ang lahat kahit hindi niya gusto. "Princess," mahinhin itong yumukod. "Saan ang iyong tungo Lady Adelein?" nakangiting tanong ng Prinsesa. "Dadalawin ko ang Prinsipe," gusto sanang umirap ni Princess Asia pero hindi niya ginawa. "Okay," maikli niyang sagot. "Please excuse us, Princess," Ngumiti lang ang prinsesa. "Goodluck sayo kung makapasok ka," mahinang sambit ni Lirasia ng makalagpas ang babae.

“The Prince kissed her forehead. A drop of tear fell from his eye. Even if still in pain, he left the place with a broken heart. Because it was the first and the last time that she met the Princess.” “Bakit naman?” tanong ko. “Because the Prince is dying. And the Princess is marrying another man the time she will open her eyes from sleeping.”

Walang kumikilos dahil ang karamihan ay naniniwalang patay na nga si Miro. “Hindi niyo ba ako narinig? Ang sabi ko ay gamutin niyo na siya. Buhay pa siya at nararamdaman ko pa ang kaniyang pulso.” pag-uulit ng prinsesa bago siya lumayo muna saglit upang mapag-isa. Umakyat siya sa mataas na punong kahoy habang nag-iisip isip. Ang totoo kasi ay labis siyang nalulungkot sa tuwing may mga nalalagas sa kaniyang pangkat.