Graduation Caption For Myself Novels & Stories

“High as the alps, blue as the flower, deep as the scent you leave.” Kung ga’no kamapaglaro ni Aureus ay siya namang ka-skeptical na tao ni Thaddeus. Puro blurred ang mga larawan na nasa timeline nito at puro date lang ang nasa caption. Ang pinakabago ay isang lugar na pamilyar sa kaniya. Ang lugar kung saan ginanap ang kanilang graduation noong isang araw at may caption ito na, ‘finally, my baby's coming home,’ na nagpakabog sa dibdib niya.

Baka hindi kayanin nina Lucky at Lolita kung wala ako. Bahagyang tumulo ang luha ko nang nilabas ko ang diploma kong dala. “Ma. Pa. Tignan niyo graduate na ko. Pasensya na. Ilang taon akong hindi nakadalaw. Alam kong maiintindihan niyo ako.”

Gayunpaman, malaki ang pasasalamat ko sa aking sarili dahil hindi ako sumuko hanggang sa makapagtapos kami ng kolehiyo. A small smile form in my lips nang maalala ko ang graduation namin. Noong mga panahong 'yon, napatunayan ko na may katapusan talaga ang lahat. Lahat ng patak ng luha habang nag-aaral ako ay nagbunga.

Napakaraming sakripisyo, pagod, at luha ang kinailangan kong pagdaanan, ngunit ngayon, hawak ko na ang diploma na sumisimbolo ng lahat ng pinaghirapan ko. --- Habang nakaupo ako sa gilid ng kama sa aming silid, tinitingnan ko ang graduation gown na nakasabit sa pintuan. Parang kailan lang, hindi ko akalain na darating ako sa puntong ito. Noon, tila napakalayo ng pangarap na ito, lalo na nang mamatay sina Mama at Papa at kinailangan kong tumulong sa kanilang utang. Pero heto na ako ngayon—isang ganap na graduate.

Maintindihan kaya siya nito o magsisilbing malaking pag-aawayan nila? AUTHOR'S NOTE: Hindi ako sigurado kung makapag-ud ako bukas kasi graduation ng kapatid ko pero susubukan ko pa rin, maraming salamat! 🫂 sa mga nagvo-vote at nagco-comment dyan, salamat ng marami! 🥰

Tanong nito kapag daka. "4th year na po ako Ma'am. Kunting hilot pa at makaka graduate na rin po ako sa wakas." Masaya na sagot ko dito. Syempre naman no. Proud na proud kaya ako sa sarili ko. Kasi sa lahat ng pinag daanan ko ay hindi ako nawalan ng pagasa na makapag tapos din ako kahit wala na akong aasahan pang iba kung hindi ang aking sarili lamang.

Kahit ang graduation ko ay hindi niya binigyang pansin. "Mama....grumaduate din naman po ako." Nanghihina kong sambit sakaniya habang patuloy na lumalandas ang mga luha ko. "Gusto ko pong ipadala sa inyo ang perang kinita ko sa mga dumaang proyekto, pero mas pinili ko po na umuwi rito dahil gusto ko kayong makasama. Grumaduate din po ako, gusto ko rin po magkaroon ng selebrasyon kasama kayo....kasama ang pamilya ko."

I want to see them looking at me proudly, kahit na imposible. I blew a deep breath, closed my eyes tightly before opening them again. I flashed a proud smile. Dahil, sa wakas, graduate na ako. Iyon ang mahalaga. This is not the end of my suffering. Magsisimula pa lang. I don't have to work multiple part time jobs anymore. Matutupad na din iyong pangarap kong makapunta sa iba't ibang sulok ng mundo. I made myself proud. That's enough for me.

He leaned in close, resting his chin lightly on top of my head, looking at my reflection in the mirror. "Take your time, Teacher Mia," pabulong niyang bilin sa kaniyang mababa at baritonong boses. "No pressure. I'm right here with you." Nakahinga ako nang malalim. The tightness in my chest slowly melted away. Inalala ko ang aming mga natitirang araw bago ang aking Graduation Day sa UST. Dalawang linggo na lang, pormal na akong magtatapos sa Communication Arts. Marami akong gustong sabihin sa kaniya. Marami akong gustong sabihin sa pamilya ko na hindi na kasya sa mga pahina ng aking dusty rose leather journal.

Napatingin ako sa kamay ko na may singsing. 'Kapag naka graduate na tayo, pakakasalan kita!' Tumulo ang luha ko ng maalala ang mga salitang iyon.