Novel & Cerita Grimoire

“Dahil kapag nakatingin ako sa’yo, baka hindi na ako makalingon.” Parang bumalik sa akin ang lahat ng init, lahat ng kaguluhan na pilit naming nilimot. Hindi kami nagsalita, ngunit ramdam naming pareho—ang gabing iyon ay puno ng panganib, ngunit mas lalo itong nakakaakit. Flashback — Mansion, Dalawang Buwan ang Nakalipas Sa isang maulan at malamig na gabi, nagtagpo kami sa lumang library.

Even when I'm thinking that maybe it was for the best, I still did ask. "Bakit po kailangan pa ng barrier abuela?" "Kasi hindi maaaring malaman ng mga normal na bampira o ng ibang nilalang ang tungkol sa propesiya. Maliban na lamang sa mga may katungkulan, sa may hawak sa librong itim na tinatawag na grimoire: the heart of lost magic. Ang propesiya ay maaaring magdulot ng pangamba sa bawat nilalang na payapang namumuhay kaya minabuti ng mga nasa katungkulan na hindi iyon lumabas" paliwanag ni abuela.

ani niya habang may kinakalkal sa bag niya. Nilunok ko muna ang nginunguya ko bago inabot ang librong hawak niya. "Grimoire?" basa ko sa nakasulat sa cover. Gawa sa kahoy sa takip nito at may susian pa sa gilid ngunit hindi naman naka-lock. "Ang astig no? Parang artifact,” aniya "Para saan naman daw ito?"

ang paliwanag ni Gray. Natulala ako sa sinabi ni Gray. Hindi ko inaakalang may kaalaman ang mga mortal na siyang hindi matatagpuan sa ano mang libro o kalatas ng Vesmir. Sumilip ako sa labas at nakita kong may lumalabas na mga yelo sa vortex at hinihigop iyon ng espada ni Cryon. Unti-unting lumiit ang vortex at nabasag ito. Napaupo naman sa lupa si Cryon lalo na’t nagtagumpay siya sa pagpigil sa Portal Vortex.

Mayroon pang maliliit na ilaw kaya naman nagmukhang galing sa fairytale ang lugar. Sa gitna ay mayroong isang lamesa. "Hi, baby." Lumabas sa isang gilid si Fabio na may dala dalang isang pumpon ng bulaklak. "Fabio... Ano ito? " Gulat na tanong ko sa kanya. Parang nanlamig ako sa hindi ko maipaliwanag na dahilan. "Ang cold mo sa akin these past few days, baby. I'm sorry. " Sinserong sabi niya sa akin.

Mas nami-mental block kasi ako kapag nagka-cram. Nang dumating ang 10 am ay sakto namang pumasok si Sir Troy sa classroom. My classmates groaned upon seeing him. He stood in front of us, holding a bunch of papers which I assumed contains the questions for our exam. He instructed us to hide all our things aside from pens. My classmates groaned again, nagre-reklamo ang ilan, ang ilan humihingi pa ng ilang minutes for final review daw.

Maganda din kung may picture ako na hawak para kahit hindi pa natatapos ang pitong Byernes, tumalab na agad ang orasyon. Sinindihan ko ang kandila at sinimulan ko na ding bigkasin iyong orasyon. Kailangan ko itong ulit-ulitin ng pitong beses. Magsisimula ang dasal sa mahinang tinig hanggang sa palakas na ito nang palakas. ”Craig...” “Craig..." "Incobus imatrimonus in nomine Latri et filio et espiritu sancto." "Craig manaut sa ubod at himaymay ng iyong utak at isipan, sampu ng iyong puso't kalooban ng iyong pagmamahal at kapurihan kung hindi ako lamang edeus gedeus dedeus deus

"Eh, kailan nga kayo nakauwi?" "About an hour," sagot ni Mauricio. "Inayos lang namin ang mga gamit at dumiretso na kami agad dito. Tingnan mo, sa sobrang excited, hindi na kami nakapagpalit." "That's no problem. At least now we've reunited again. Marunong na bang mag-Tagalog ang iyong guwapong unico hijo?" "Syempre naman, marunong 'yang magsalita ng Tagalog. Si Marguirite lang naman ang Englishera dito... Englisherang frog."

Hindi nya expected na kung ano ang nakita nya sa litrato sa diary ng kapatid ay ‘yun din sa personal. The second guy looks so sweet, he fits your typical korean-drama male lead, gwapo. Nakangiti ang dalaga ng makita nyang binabasa nito ang diary at pumirma, sunod ay sa pangatlong binata ito pumunta. He’s pale, and he glows. He has this fierce glare. It’s almost like he’s daring you to pick a fight with him. Pero pag ngumiti ay napaka cute na parang pusa.

I feel so weak in front of this demon! "Your hatred towards me is so obvious and I'm sure you don't want me to stay here longer than necessary,” aniya bago tumalikod at hinawakan na ang seradura ng pinto. Pero bago niya buksan ‘yon at lumabas ay muli siyang bumaling sa akin ng may matamis na ngiti sa labi pero kabaliktaran ng mga mata niyang makapanindig kung tumitig. “I’ll go ahead. But before I forgot...” Sumaludo siya sa akin saka ako kinindatan bago nagpatuloy. “Welcome to La Roché… where your most depraved desire and sexcapades begin." *****