Guarded Novels & Stories

Ang tanging importante lang sa akin ngayon ay mabuti na ang kalagayan ko. Maigting ang seguridad sa bahay ni daddy. Bente kwatro oras ang mga bodyguards na nagbabantay. May CCTV kung saan-saan at trained din si Maja at Kier sa self defense at paano humawak ng baril. I want to learn too but because of my condition, I avoided it.

“Ano nga ang ginawa noong mga magnanakaw sa napanood kong movie noon para mabuksan ang ganitong klaseng safe?” [“Hakob, huwag kang basta-basta manghuhula ng passcode. May lock penalty feature ang gan’yang klase ng safe. If you entered three wrong passcode consecutively, kakailanganin mo pang maghintay ng ilang minuto bago ka ulit makapagtry ng panibagong code at kapag pumalya ka na naman, mas magiging matagal pa ang ipaghihintay mo bago ulit sumubok.”] “Salamat sa paalala. Ah Jett, busy ka pa ba? Nalaman mo na ang password ng usb?”

Adeline HININTO ko ang aking kotse sa tapat ng modernong guardhouse ng mansyon. Ang buong paligid ay napapalibutan ng matataas na konkretong pader na may mga talas ng wire sa itaas, na tila ba isang kuta ng hari. Sa bawat sulok na madadaanan ng tingin ay may nakakabit na high-definition na CCTV camera na patuloy na umiikot, nagmamatyag sa bawat galaw sa labas at loob ng ari-arian. May mga security rin na palakad-lakad sa gilid ng mga pader upang mag-patrol. Ang higpit ng seguridad ay sapat na para sabihin sa iyo na ang nakatira sa loob ay hindi lang basta mayaman kundi isang makapangyarihang tao. Isang matangkad na bodyguard ang lumapit sa bintana ng kotse ko at kumatok nang pormal. Ibinaba

“Pampainit.” “Or babala.” “Either way, hindi tayo gagalaw.” “Hindi pa.” Biglang nag-vibrate ang phone ko. Isang secure channel. Code name: G. Sinagot ko agad. “Love.” “Mom, may tail ako. Dalawa. Hindi aggressive. Observation lang.” Tumayo ako agad. “Location?” “Near school perimeter. I’m moving.” “Stick to protocol delta. Huwag kang lalaban. Disappear.”

Muli kong nilapit ang sarili ko doon nang may lumabas doon na salita o mensahe: SECURITY OVERRIDE ACTIVE - TWO-FACTOR AUTHENTICATION REQUIRED. Huh?! Ano raw?! Nawindang ako. Napatakip ako sa aking bibig dahil sa pinaghalo ng matinding gulat at takot. Bakit ayaw bumukas?! Tama naman ang passcode! Ang ibig bang sabihin nito ay kailangan pa ng kaniyang fingerprint o kaya'y pag-apruba mula sa kaniyang cellphone app bago tuluyang magbukas ang gate?!

Its been a while since my last update and I hope y'all liked this one. Keep safe and God bless!!! Egavas_Etrom

matigas na tanong niya. Humihingal pa ang nurse. “Sir, hindi pa po puwedeng umalis ang pasyente.” “Ayos na siya. Lalabas na kami,” sagot ng lalaki. Umiling ang nurse. “Hindi pa po. Wala pa pong waiver. Bawal po ‘yan. Safety protocol ng hospital.” Sumingit ang driver. “Okay na nga siya!” Lumapit pa ang guard. “Sir, bawal po talaga. Mapapahamak kami sa trabaho.”

Huminto si Caelan nang isang segundo. "I will." Then he continued. ... Sa eastern escape route... Nakita na nina Kassian ang final secured door. Sa likod nito... Ang exit. Lumapit agad ang guard. "Open it." Nag-scan ito. Red. Nanigas ang guard. Muling sinubukan. Red. "What?" Galit na lumapit si Kassian. "Override it." Mabilis na ginawa ng guard. ACCESS DENIED.

"Velvet Noir is only one of his businesses." Legal daw lahat. Registered. Government-approved. Hindi ito illegal na mundo. Pero kahit legal, hindi ibig sabihin safe. Habang naghihintay kami, napansin ko ang mga guards na pumuwesto sa bawat exit. Ang elevators may additional security. Ang cameras mas active. Parang buong building ay humihinga nang mabagal, naghihintay. "Do you think he's... scary?" tanong ni Nadine, mahina.

Kabanata 13 MAPAKLANG NATAWA SI SHEEVA habang pinagmamasdan pa rin ang mga gamit sa loob ng wardrobe. Maayos at malinis ang pagkakadeposito ng mga iyon, indikasyon na hindi napabayaan. O sa madaling sabi ay inaalagaan at iniingatan ni Hydrus.