Have You Eaten Already の小説・ストーリー

"You haven't eaten your dinner yet?" Umiling siya bilang sagot. "Gusto niyo po bang mag-akyat ako ng pagkain?" Bumuntong hininga ito bago umiling. "No need. Kumain na ako. Just eat your dinner and come back here right after."

“Natapos ka agad ang trabaho. Naisip kong bumili ng mga prutas at pagkain. May dala rin akong ice cream, Christine. Ilalagay ko lang ‘to sa ref. Kumain ka na ba?” Umiling ako. Pero may sinaing naman ako kaya okay lang. Pipili lang naman ako kung ano ang uulamin ko mamaya e. Pero dahil nandito siya ngayon. Napaisip tuloy ako kung ano’ng iluluto ko para ipakain sa kaniya. He looked at his expensive watch. “You didn’t eat yet? Mag-a ala-una na, Christine. Halika may dinala akong pagkain.”

"Asaran lang, walang pisikalan." I rolled my eyes and eat in silence. "You're done already?" Mancini asked. I nodded and wipe the stains in my lips. "Yes." "Are you even full?" I smiled. "Do I have a choice? I have a lot of work, see you later." -E.I-

- sa isip isip ni Ellie. “Do you want to eat?”pagputol ni Kael sa katahimikang bumabalot sa kanilang dalawa. Nang mapansin ni Ellie na nakahawak pa rin siya sa braso ni Kael ay binitawan niya na lang ito bigla. “Sure, how about you? Kumain ka na diba? Alangan namang hindi kayo kakain sa meeting nyo.” “We just had coffee, we didn't eat since she's on a diet.” saad nito

"I promise, I won't leave you alone. Tara na? Magpahinga na tayo." "Hindi ka ba muna kakain?" "Nope, I'm full." "Are you sure?" Tumango lang si Gray bilang sagot sa tanong ko. "How 'bout our baby? Kumain na ba kayo?" "Yeah, madami ngang nakain si baby e," nakangiting tugon ko. —

BAHAGYANG nakaramdan ng hiya si Adrian sa sinabi ni Yumi, ngunit agad niya iyong itinago, saka marahan siyang tumango na para bang ayaw pahabain pa ang usapan. “Have you eaten?” biglang tanong ni Yumi, tila naalala ang isang mahalagang bagay. “Yes,” maikli nitong sagot. Hindi niya binanggit sa babae kung gaano katagal siyang naghintay bago kumain kanina.

Maging sa hapunan ay walang gustong magsalita. Kinabukasan ay tahimik pa rin kaming nag-almusal. Hindi pa man siya natatapos sa pagkain niya ay tumayo na siya. "I'm done." "Hindi ba masarap ang luto ko?" tanong ko dahil halos hindi niya nagalaw ang pagkain. Wala ba siyang gana? "Taste good," mahinang sagot niya at tumalikod na at nagsimula ng maglakad palabas ng kusina.

Tahimik akong nagsimulang kumain. Makalipas ang ilang sandali, palihim ko siyang sinulyapan. "I-Ikaw... hindi ka ba sasabay?" nahihiya kong tanong. "No," maikli niyang sagot, mababa at kalmado ang tinig. "I've already eaten." Bahagya akong tumango at muling ibinalik ang pansin sa pagkain. Pinilit kong maging kalmado sa kabila ng kaba.

Wala rin s'yang almusal hanggang ngayon hindi pa rin ba siya kakain? Umayos ako ng upo. Iniisip ko kung anong magandang gawin. Oorderan ko ba siya sa labas o share na lang kami nitong baon ko. Kaunti lang naman ako kumain hindi ko rin naman ito mauubos maraming pinadala si ate Dane.

tanong niya pagkaraan ng ilang sandali. “Nothing. I just finished eating.” Masaya kong inindayog ang mga paa ko habang nakaupo. “Ikaw ba? Kumain ka na? You should eat, you know. It’s already lunch time.” “We’re still waiting for our order. We stopped by a fast-food chain before we head to our quarters.” Nilingon ko ang wall clock papuntang kitchen. “Alright. But it’s almost one. Hindi ka pa gutom?” “Not really. I’m still full from our breakfast.”