Heartlessness นิยาย & เรื่องราว

At higit sa lahat, ang tungkol sa sakit nito. Heart Failure. Iyon ang dahilan kung bakit kahit minsan ay hindi pa nagseryoso sa pakikipagrelasyon nito ang kaibigan niya, dahil bawal dito ang labis na matuwa at masaktan. Ang anumang emosyon na sobra ay bawal kaya lagi na’y maingat siya. At natutuwa siyang makitang sa kabila ng karamdaman nito ay nagagawa parin ni Tristan ang mamuhay ng normal at masigla.

Siya na kasi ang naglagay ng kumot sa katawan ko ngayon at nararamdaman ko pa din ang luha ko sa mga mata ko. Mas lalo kong niyakap ang kumot sa katawan ko na parang ito na lang ang ginawa kong damit dahil sa nangyari sa akin at tinakpan ko din ang mukha ko dahil ayokong makita niya na umiiyak ako. Naalala ko na heartless ang lalaking ito na kinatigil ko. Ayoko pang mamatay. Ano na ang mangyayari sa business kung mamamatay ako?

At tumututol ang puso niya na kapag siningil siya sa disisyon niya ay baka hindi ito matatakasan ng huli. Napangiti si Elmhurst nang makita ang nakabalatay na sakit sa mata ng kanyang kasintahan. Kahit pala na nagagalit ito sa mga kapatid nito. Lalo na kay Roland ay makikita pa rin ang concern sa mga reaksyon nito. Hindi siya heartless at manhid katulad ng sinasabi ng mga kuya nito. Ang nakikita niya ay nahihirapan lang ito na mag-express ng saloobin nito. Hindi nito magawang ipakita iyon sa normal na paraan kaya dinadaan na lamang nito sa galit. Kaya para sa iba ay insensitive ito at walang pakiramdam sa kahit anong nangyayari sa mga taong malalapit dito.

Heartless! "Please?" Baka makuha ko siya sa pakiusap ko. Gusto kong kunin ang loob niya hindi dahil sa misyon ko kundi dahil sa gusto ko talaga. I like him. It sounds crazy but damn I like him. Even he's a syndicate. A heartless man. Ruthless jerk. But still I like him. "Tsk! Pasalamat ka at pagod na din ako" Walang emosiyon na sabi nito.

] Napaismid si Amber nang mabasa ang huling mensahe. Heartless? Siya pa talaga sinabihan na walang puso? “That manipulative bastard!”

*Pak* Bigla nya akong hinampas. "ARAAAAY! Bakit mo'ko hinampas" Ma's lalo itong umiyak ng Malakas. "Waaaah Masakit na nga itong puso ko tapos my gana kapang arasin ako." "Di naman kita inaasar, nag alala nga ako sayo dahil sabi mo my sakit ka sa puso." "Ang slow talaga nica, wala akong heart failure sniff sniff" "Sabi mo kanina Masakit mo. Ano ba talaga Debby diretsohin mo na ako."

Isang notification ang lumabas mula sa Luxe Life Official Page. POST:“OUT NOW: The Luxe Life Special Edition — Heartless but Human. Dedicated to everyone who believes that even success needs a heart.” Pinindot niya ang link. Lumabas ang layout — isang kuha nila ni Cesar sa ilalim ng ulan. No caption, no text. Just one simple line: “Sometimes, the best love stories don’t end — they just wait for their second chance.” Napaluha siya. At kahit pilit niyang pinipigilan, tumulo pa rin ang mga luha habang tinitingnan ang litrato nilang dalawa. Walang acting. Walang script. Isang halik na totoo.

My heart aches literally that I am clutching it. I gasped for air and tried my best to stop myself from being too emotional. It's a battle between my aching heart and determined mind.

Hangga't maaari, ayaw ko muna itong makaharap, pero hindi naman pwede dahil sa iisang silid lang naman kami natutulog na dalawa. I caress the arm where Alex gripped me a while ago. Kumikirot iyon kaya hinilot-hilot ko na muna iyon nang bahagya. I immediately feel pity. My tears begin to fall. I hate you, Alex! I hate you for doing this to me!

Halos isang lingo rin siyang iniwasan nito at hindi nagkita. Lumambong ang mga titig niya sa dalaga at muling nainis sa sarili. Dahil sa naging disisyon niya ay napahamak ito. Marahil kung hindi niya ito hinahayaang mag-isa ay hindi nagkaroon ng pagkakataon ang sino mang gustong pumatay dito. "I'm sorry if I become jerk these days."