Home Quotes Family นิยาย & เรื่องราว

“Huwag ka ngang magreklamo, Phoenix. Hindi ka ba masaya na marami kang apo? Tingnan mo nga at mas kumpleto ang tahanan natin dahil sa mga tawa at iyak ng mga bata. Kung ako lang ang tatanungin, mas gusto ko pa nga na mas marami pa silang maging anak.” Napangiti ako habang nakikinig sa kanilang dalawa. Totoo nga, sa kabila ng mabigat na mundo ng mga Koznetsov, ang simpleng usapan tungkol sa pamilya ay nagbibigay ng kakaibang init sa dibdib. Parang saglit na nawala ang lahat ng takot at panganib na nakasanayan ko nang isipin.

At ngayon nga, maging ang babaeng pinakamamahal niya nag-aagaw- buhay din dahil sa kagagawa ni Eddie o Gregory or whatever his damn name is. Ilang sandali pa, kumalma na rin ang Mommy nila. Joshua gave their mother a bottle of water and she drank from it with a few careful gulps. He gently reached for his mother’s hand and gave it a gentle squeeze. His mother forced a smile and touched his face. “We will get through all this, Mom, as a family. Like we used to,” he said, repeating her favorite line whenever they face a crisis. Tuluyan nang napangiti ang Mommy nila, ipinaikot ang tingin sa kanilang magkakapatid. “With all of you here with me, I know w-we will,” bulong nito, tumango-tango.

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

Narinig ko din mga auntie ko na sinasabihan kami ng burden at walang kwenta. 'We are a family.' Pumasok sa isip ko ang CEO. Humilig ako sa mga tuhod ko habang nakaupo sa sahig at nakadikit ang likod sa pinto. Napangiti ako ng mapait. "Ano nga ba ang pamilya?" bulong ko. Wala ako idea dahil sa mansion ng mga Monteveros iatrato ka nila base sa worth mo. Maghihilahan kayo pababa hanggang isa sa inyo ang mabaon sa lusak. Nakakasuffocate— nakakasakal.

"Oo. Hindi na kita ibabalik pa sa kaniya. Dito na lang muna tayo. Kapag nanganak ka na, kapag nakabawi ka na ng lakas mo, saka ako magpapakita sa kanila para ayusin ang negosyo ko at kung ano pang pinagkukunan ko ng kita. Baka dito na lang din ako magnegosyo para malapit lang ako sa inyo ng anak natin. Kakayod ako para mabigyan ng magandang buhay ang anak natin." Bumuntong hininga si Quincy. "Madaling sabihin pero hindi ka natatakot? Paano kung itakwil ka ng pamilya mo dahil sa ginawa mong ito? Masira kayo ng pamilya mo? Handa ka bang tanggapin kung sakaling itatakwil ka nila at kamuhian ka ng kapatid mo?"

Sa pamamagitan nito, mapapatatag ang katayuan ng pamilya Gibson bilang isang Hermit Family. “Sa ngalan ng mga ninuno ng pamilya at ng Heaven’s Gate, nagpapasalamat ako sayo! Malaki ang utang na loob namin sayo!” Sabi ni Quill. Muli siyang tumayo, nagbabalak na magpasalamat kay Harvey. Napangiti si Harvey. “Pamilya tayo, Quill.” “Wag kang tatayo ngayon. Dapat mong subukang ayusin ang enerhiya habang nakaupo.”

Kinabukasan, nag-post si Alec ng isa pang update: isang larawan nilang dalawa na magkasama, na may kasamang taos-pusong mensahe. "As a company president, managing the business and generating revenue are important—but they’re not the most important. To me, a man’s top priority is to marry, build a family, and take care of his wife. Running a home teaches you more than any business textbook. If a man can’t handle family matters, how can he lead a company? So yes—family always comes first. And at home, I follow the orders of my lifelong leader—my wife." The message was bold, heartfelt, and clear—and it stunned everyone who read it.

Kaagad kong napansin ang pagtawa nito. "Hindi mahalaga sa amin kung saan nagmula ang mga napupusuan ng bawat miyembro ng pamilya Veronica...as long as matino kang tao at mahal nyo ang isat isa, welcome ka sa pamilyang ito." nakangiti nitong sagot. Parang gusto naman malunod ang puso ko sa sobrang tuwa. Hindi ko akalain na makakatagpo ako ng ganito kabait na pamilya. Kaya naman gagawin ko ang lahat para masuklian lahat ng kabutihan nila sa akin "Teka, alam na ba ito ng mga magulang mo?" tanong nito. Kaagad naman akong umiling.

**Aling Gina** (mahinahong nagsalita): "Hindi mo kailangang madaliin, Anak. Ang mahalaga, nandiyan ka para sa mga anak mo, at nagagawa mong magbigay ng pagmamahal sa kanila. Hindi mo kailangan ng ibang tao para makumpleto ang pamilya mo. Minsan, ang pinakamagandang pamilya ay yaong puno ng pagmamahal at pagkakaunawaan." Bumuntong-hininga si Alona at ngumiti. Ramdam niya ang bigat na unti-unting naglalaho dahil sa mga salitang ito ng kanyang ina. Sa huling araw nilang iyon sa Coron, siya ay nagkaroon ng pakiramdam ng kapanatagan. Ang mga anak niya ang nagbigay sa kanya ng lakas at tapang upang magpatuloy, at alam niyang magiging masaya sila sa kabila ng lahat ng mga pagsubok.

"galit nitong sabi habang tinuturo isa isa ang pamilya na nasa hapag kainan. " Hindi naman sa ganun kuya, ang sa amin lang....",naputol ang iba pang sasabihin ni Señora Debie ng magsalita si Donya Amanda. "Tama na yan!", mataas na tinig ng Donya Amanda ang pumutol sa namumuong tensyon sa bulwagan na yun. " Hindi kayo dapat nagpapalitan ng hindi magandang salita dahil lang sa bagay na yan. At lalo pa marami tayong bisita, nakakahiya kayo!" mahinahon na nasabi ng matanda ng makitang kumalma na sila. "Magkakaroon tayo ng pagtitipon sa sunod na araw para pag-usapan ang bagay na yan", dugtong pa nito. " Sa ngayon magsitigil kayo!", may diin nitong dagdag sa sinabi. "Sige na, magsikain na kayo".