Novel & Cerita Hopeless Tagalog

Pasalamat sya bata sya. Sinira nya na ang pag sesente ko tinawanan pa ko. Aba naman... "Wala akong magulang dahil di naman ako bata. kasi anghel ako at kaya ko nandito Para I grand ang wish mo kasi good boy ka umabot ka ng ganyang katanda pero di nag babago ang puso mo mahal mo pa rin sya di ka tumingin sa ibang babae, hanggang ngayon na malapit ka ng ma dead."

Sexy pa din naman kahit among lamon," sabay tumawa. "I miss you love" " I miss you too love, kailan ka na ba rito pupunta? February 1 na ngayon akala ko ba ay pagkatapos ng buwan ng January ay pupunta kana rito?" "May inaasikaso pa kasi love . Pupunta naman ako diyan maghintay ka lang at malapit na talaga." "Sanay naman ako pagdating sa hinatayan eh," "Basta pupunta ako diyan kunting tiis na lang at magkikita na rin tayo. I can't wait to hug you and kiss your lips."

"Pareho nating alam na hindi totoo iyan! Papatayin ka ni Lolo!" "At sa tingin mo ba natatakot ako? Walang makakapigil sa akin na mahalin si Hope! Ipaglalaban ko siya kahit na ikamatay ko!" He stopped there, totoo iyon, nakahanda siyang ipaglaban ang pagmamahalan nila. Pero hindi naman niya pwedeng ipaglaban ang taong hindi naman willing lumaban kasama siya. "'Wag mong sayangin ang sakripisyo ni Hope, kuya! She left para mabuhay ka!"

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Muli niyang iginala ang kanyang mga mata sa paligid bago nagsalita ng malakas. “Magandang hapon sa inyong lahat mga kapatid. Paumanhin sa aming panghihimasok sa inyong bayan. Ngunit kami ay pagod na pagod na at uhaw na uhaw, dala ng walang hanggang paglalakbay. Ito ang unang bayan na aming natagpuan. Kung kayat naisipan naming magbakasakaling humingi ng tulong mula inyo, at makiusap na rin kung mayroon kayong paupahang maaari naming matutuluyan dito mamayang gabi. Nais sana naming ipahinga ang aming mga pagal na katawan kahit na sa ilang oras man lamang.” Paliwanag niya sa lahat ng naroon.

sigaw nito sakin. napahawak ang sa dalawang tainga ko, nanginginig ang buo kong katawan at naiiyak na ako... "I-im s-sorry! sorry... i-i was i-was you know, how can you expecting Ice here right? e ayaw mo nga malaman niya kung nasan ka diba? diba? DIBAAA!" Para na siyang baliw, yung mga mata niya nakakatakot.

Natigilan iyon nang magsalita siya. "You know wala talaga akong maalala. I don’t know what my name is. Hindi ko rin kilala kung sino ang mga pamilya ko. Ang alam ko, araw-araw akong nagpapalaboy sa daan." Natahimik ako sa kaniyang sinabi, masyado siyang seryoso. Ano ba talagang nangyari dito? "Iyang peklat mo, hindi mo maalala kung sino ang may kagagawan?"