Hopeless Tagalog Novels & Stories

"Magkano miss?" "150 lang po sir." "Salamat!" nginitian ko ito atsaka inasikaso ang iba pang bumibili. "Ugh! Why do we need to buy here!? There's a station in the mall for these diba!?" "Oo nga, atsaka kung dito talaga pwede namang mag utos na lang tayo!"

“ Ang buong lugar ay maaaring bumagsak anumang oras. “ "Ang mga kabataan ay napakapusok," sabi ng isang nakatatandang lalaki. “ Marahil ay may iniwan lang siya, ngunit hindi ito katumbas ng kanyang buhay. “ Nagulat ang lahat nang makitang tumakbo si Alex sa loob na parang may death wish. Nasusunog ang buong gusali, at walang sinumang maiiwan na buhay doon. Katatapos lang nilang lumabas. “

ELISHA POV Hindi ko maiwasan ang hindi mapangiti habang nakatingin sa mga empleyado ko at mga taong nasa resorts. It’s been 3 years since my parents died. Hindi ko alam kung paano ko kinaya ‘yong mga araw na wala sila. Hindi naging madali para sa akin ang lahat. Araw araw pakiramdam ko para akong nasa impyerno at hindi ko magawang makalabas.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

Yeah, you're worth the wait All of my dark, dim, and lonely days Every goodbye and heartbreak was pointing me home I was just holding on Praying you'd be out there Holding strong Took me forever to find you But finally, forever's just two words away Baby, you're worth the wait. “Ipapaubaya ko ang anak ko sa ‘yo, hijo. H’wag na ‘wag mong sasaktan. Kasi kapag nangyari iyon babawiin ko siya sa'yo kahit pangalawang kasal n'yo na ito.”

Kaya naman nakaramdam siya ng disappointment kay Miguel, pero ang pakiramdam niyang iyon ay pilit niyang inalis sa isip. Apat silang lulan ng kotse, ang isa ay assistant ni Mark ayon kay Miguel na hindi na niya maalala ang pangalan. Mag-aalas singko ng hapon na rin sila nakaalis dahil nagkaroon ng aberya sa delivery ng materyales at kailangang hintayin ni Mark na dumating iyon upang inspeksyunin bago i-recieve.

Hindi siya agad nakapagsalita. I have loved you and I always will Call it crazy but I know someday you'll feel This feeling I have for you inside I'm a hopeless romantic, I know I am Memorized all the lines and here I am Struggling for words I still don't know what to say What to say "Coz I don't have the courage to confess verbally my feelings to you Via. Does it disappoint you knowing my feelings for you?" Narinig ko ang bulungan sa likod na mukhang kami na ang pinag-uusapan.

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Nagkatinginan silang dalawa subalit mabilis na umiwas ng tingin ang dalaga. "Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasa

dagdag ni Uncle. I sighed. May mga punto nga naman sila. Alam ko at ramdam kong nangungulila nga si Hope sa kanyang ama at masyado akong bulag para makita iyon. Kinakain kasi ako ng takot ko. Kinakain ako ng takot sa mga sasabihin ng ibang tao. Pumikit ako at hinilot ang sintido. Should I go back?