Hopeless Tagalog Novels & Stories

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Tumikhim ako para iwasan ang mahulog sa malalim na pag-iisip. Yumuko ako at lumuhod sa harap ng puntod nila. Hinaplos ko ang kanilang nitso at tinitigan ito ng matagal. "Alam kong pinapanood niyo ako diyan sa taas, Mom, Dad. I really miss both of you, it's still hard for me to accept it but... I can't do anything about it. Siguro 'yung pag-seek nalang ng justice sa pagkamatay niyo ang magagawa ko, I hope you're both okay there."

Lumilipad kasi ang utak ko sa kung ano-ano ang iniisip. "I'm sorry, pasensya na po. I'm sorry po," nakayukong sabi ko. Mabuti na lang at wala siyang dala dahil kung hindi ay baka magbabayad pa ako. "It's you again." Itinaas ko ang tingin ko nang marinig ko ang malamig na boses na 'yon medyo paos ito ngayon. Okay pa siya kanina, ha. Bakit namaos yata siya?

"Sayang! Ganda pa naman sana kaso masyadong mailap sa tao". "Feelingera talaga, kunwari dalagang Filipina, I bet sa gabi, daig niya la si Maria Ozawa" "Truth! If I know, kaliwa't kanan ang sugar daddy niyan"

for you I'm fallin' for you. Unti unting nangilid ang luha sa aking mga mata. I'm hoping na para sa aking ang kanta, that he is finally in love with me. Pero aasa na naman ba ako? Kung talagang para sa akin iyon, bakit ang tagal niya? Bakit hindi siya umamin sa akin? Bakit mas pinipili niya si Crystal kesa sa akin? Iisa lang naman ang sagot sa katanungang iyon. Hindi ako ang mahal niya...desperada lang talaga ako.

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

Napailing siya at bahagya siyang natawa. “Too late. Nasa sasakyan na ako.” Makalipas ang ilang segundo ay dumating ang reply. “Hopeless ka talaga.” Napailing ulit siya. "Tama ka," mahina niyang bulong. "Hopeless nga yata ako."

Kapag s'ya ang pumapatay gamit ang kan'yang katana ay hindi n'ya ito nararamdaman ngunit ngayon na nanunuod s'ya sa sariling ina na pumapatay ng tao ay hindi n'ya maipaliwanag ang kan'yang nararamdaman. "Welcome to hell Black Lily," natigil s'ya sa kan'yang iniisip ng marinig ang boses ni Halimuyak na tinawag na Black Lily ang kan'yang ina. "B-Black Lily?"

sagot ko "Nagkakamali ka, hindi niya ako natutunang mahalin dahil sa huli, ayaw niya pa rin akong panindigan" sabi niya. Napaisip naman ako, posible nga ba iyun? Tahimik akong napatingin sa kawalan, iniisip ang lahat ng sinabi ni Ate Laicel. Ramdam ko ang sakit sa boses niya, ang pait ng kanyang karanasan, at ang takot niyang maranasan ko rin ang parehong bagay. Ngunit sa kabila ng lahat, hindi ko maiwasang magtanong—posible ba talagang walang pag-asa ang isang taong tulad niya? Posible bang hindi na magbago ang isang lalaking natutong magpakasasa sa buhay na walang pananagutan?

tawag ko, pilit pa ring kalmado ang boses. “Mommy, okay ka lang po ba?” tanong niya. “You look… sad.” Lumapit siya at niyakap ako. Napaluhod ako para mayakap siya nang mahigpit. Pilit kong pinigilan ang luha ko. Ayokong makita niya akong mahina. Ayokong matakot siya. “Okay lang si Mommy, anak. Pagod lang. And I miss Daddy. Don’t you miss him, too?”