How To Do Confession Novels & Stories

Balik na naman ito sa dating gawi. And in his confusion right now with his own feelings, may pakiramdam siyang malapit na siyang magpabitag dito once her campaign to win him starts again. “Sit down, Riri. May gusto akong aminin sa iyo,” aniya na tumayo mula sa inuupuang swivel chair. Bumuntung-hininga muna siya bago sinimulan ang confession. She didn’t utter a sound habang nagtatapat siya.

"Oh My God! 'Yan na nga ba ang sinasabi ko! How did he confess? Bakit hindi namin alam?" "Tulog na kayong lahat that time. Nagpunta ako ng bathroom to vomit dahil ang lala ng hilo ko then boom, sinundan niya pala ako at doon na siya umamin." "Confessing feat vomiting yarn? Pero, mi, ano'ng feeling?" I shrugged. "I think I need to talk to him in sober." "Pero ano'ng pag-amin ba 'yong sinabi niya? Like, gusto ka niya noong naging kayo na ni Ki-"

Napakagat ako sa labi ko na maramdaman ko na parang hinihiwa na naman ang puso ko. "It's really difficult for me to look in the mirror and I'm not proud of the man I see there when I do. I am s-sorry. I am really s-sorry. I know that what I did was wrong and I know that it hurt you deeply. I wish I could take it back, but I c-can't. All I can do is tried to show you how much I regret what I've done and ask for your forgiveness."

"Mag CR lang, naiihi na ako eh." "Don't tell me kinilig ka ro'n kaya ka naiihi?!" Singit ni Kayle na mukhang diring-diri. Napaka epal talaga minsan ng babae na 'to. "Kinilig agad? Kung sabihin kong natae ako dahil do'n?" Wala nga akong naramdaman kahit katiting sa mga oras na nakikinig ako sa confession na 'yon. As in wala!

nahinto siya sa pag-iisip dahil niyugyog ni Romary ang kanang braso niya. "Hmm?" ani nito. "Okey ka lang ba? Ang lalim ng iniisip mo ah?" "Ah, i'm just thinking something..." ngiti nito pabalik. "Tara, mangumpisal tayo doon." Turo ni Romary sa gilid ng altar. "What should we do there?" walang ideya na sambit ni Peruvian. "Let's just confess our sins." Romary smiled. "Baka abutin ako ng taon sa pagsabi ng kasalanan ko, hindi ko na mabilang ang kasalanan ko." Malungkot na sambit ni Peruvian sa kasama.

pabulong na sabi ni Joy habang nanginginig ang balikat sa pagpipigil ng tili. “Shhh!” mabilis na saway ni Lisa habang halos mapudpod na rin ang kuko niya sa kakakagat. “Umamin na! Umamin na talaga si Sir Dominic!” Napahawak si Joy sa braso ni Lisa. “Hindi ako prepared dito! Akala ko titigan lang! Bakit may confession agad?!” “Hindi rin ako prepared!” pigil na pigil na bulong ni Lisa. “Pero kinikilig ako! Diyos ko!!!”

Kung ayaw nitong pakinggan ang mga paliwanag niya ay idadaan niya sa sulat ang lahat. Pabalikwas siyang bumangon at umupo sa harap ng study table. Sa gitna ng malalim at malamig na gabi, lumikha siya ng liham. Sa sulat kamay sa yellow paper ay ibinuhos niya lahat ng nilalaman ng puso niya. Lahat. Inumpisahan niya sa paghingi ng tawad. She then made a confession. Inamin niya ang tunay na damdamin.

I said in my most sincere way. Tumingin siya sakin pero hindi siya sumagot. Hindi ko mabasa kung anong iniisip niya kasi wala naman akong kapangyarihan makabasa ng iniisip pero sana i-consider niya naman ang confession ko. “Kiel, liligawan kita,” biglaang saad ko pero alam kong desidido ako sa kanya. I don't know where it came from pero bigla na lang siyang lumabas sa bibig ko eh.

I whispered to myself. I shouldn’t think about him anymore. Kung ano man yung nangyari ay wala lang yun. A moment of weakness. Something that should never happen again. Ang dapat kong alalahanin ngayun ay ang sarili. I should ask for forgiveness. But how? Ayaw kong ikumpisal ang nangyari, natatakot ako. I don't want anyone to know what happened. But still, the only place I knew where I could find peace was the church.

She seems like a kid masked in an overgrown woman's body. God, forgive me. I knelt down in front of the altar and made a cross sign before I stood up to walk my way to the confessional box. I sighed and cleared my throat after coming inside the confessional. "Bless me father for I have sinned..." I started. "How long had it been simula ng huli kang mangumpisal?" the priest behind the box answered. "Last year, father," sagot ko. That was when we went to a retreat house in Vatican.