How To Do Confession Novels & Stories

I kissed her once more on her lips before I got up from bed. Pinulot ko ang boxer shorts kong naka-kalat sa sahig at sinuot itong muli. Napatitig ako sa bakat sa gitna ko at yun! Tirik na tirik na, tuwid na tuwid pa. Nilagay ko ang magkabilang kamay sa magkabilang gilid ng baywang ko bago ako napabuga ng hangin mula sa nagpupuyos kong dibdib. Nakailang ulit muna akong nag-inhale at exhale, kinakalma ang sarili, ayaw pang mag-sink in sa isip ko na tatay ko ang nasa labas ng kwarto, I see him as a kick boxing gloves pad, sarap sipain- "Oh Christ! Please forgive me." usal ko.

"Oh My God! 'Yan na nga ba ang sinasabi ko! How did he confess? Bakit hindi namin alam?" "Tulog na kayong lahat that time. Nagpunta ako ng bathroom to vomit dahil ang lala ng hilo ko then boom, sinundan niya pala ako at doon na siya umamin." "Confessing feat vomiting yarn? Pero, mi, ano'ng feeling?" I shrugged. "I think I need to talk to him in sober." "Pero ano'ng pag-amin ba 'yong sinabi niya? Like, gusto ka niya noong naging kayo na ni Ki-"

Napakagat ako sa labi ko na maramdaman ko na parang hinihiwa na naman ang puso ko. "It's really difficult for me to look in the mirror and I'm not proud of the man I see there when I do. I am s-sorry. I am really s-sorry. I know that what I did was wrong and I know that it hurt you deeply. I wish I could take it back, but I c-can't. All I can do is tried to show you how much I regret what I've done and ask for your forgiveness."

Panimula ng nagsasalita. "Woah?! Confession!" Bulalas ni Kayle na mukhang excited sa mga susunod na maririnig. Tumahimik kaming anim at pinakinggan ang susunod na sasabihin ng nasa announcement room. "To the person who I want to tell my feelings... I hope, you still here. I hope you'll hear my confession. So here it goes," Napasinghap si Kayle at napatakip siya ng bibig. "Oh my gosh!"

nahinto siya sa pag-iisip dahil niyugyog ni Romary ang kanang braso niya. "Hmm?" ani nito. "Okey ka lang ba? Ang lalim ng iniisip mo ah?" "Ah, i'm just thinking something..." ngiti nito pabalik. "Tara, mangumpisal tayo doon." Turo ni Romary sa gilid ng altar. "What should we do there?" walang ideya na sambit ni Peruvian. "Let's just confess our sins." Romary smiled. "Baka abutin ako ng taon sa pagsabi ng kasalanan ko, hindi ko na mabilang ang kasalanan ko." Malungkot na sambit ni Peruvian sa kasama.

Gago masakit sa part ko pero tangina linyahan nga naman ng mga martyr, Kung saan siya masaya nandito lang ako susuporta. Gusto kong kutusan ang sarili ko. Iyong pag asang kinakapitan ko paliit na ng paliit but still, afraid to confess. What if I confess now?Will she be angry? Can she consider how I might feel somehow? I shut my eyes and bit my lip, dismissing those thoughts in my head. I should accept the fact that I am already late and no matter what she cannot see me the same way I see her.

“Tumawag ka sa bahay. Ipasara ang lahat ng labasan at pigilan ang babaeng iyon. Interrogate her properly.” “Yes, Madam.” Pagkatapos noon ay dahan-dahang tumingin si Madam Concepcion kay Kenneth. “Apologize.” Natigilan si Kenneth. Halatang gusto pa niyang makipagtalo, pero walang lumabas na salita sa bibig niya. Dahil malinaw na mali siya. “I’m sorry,” pilit niyang sabi. Agad namang sumimangot si Madam Concepcion.

Pero kahit ganon, may kakaibang kilig sa tono niya—parang nakatagong pag-amin na hindi niya alam kung paano sabihin. “Yes, sir. I’ll do my best.” He studied me for a moment. “Do you always apologize for everything?” “Po?” “You’ve said sorry five times since you entered the room.” Napakamot ako ng ulo. “Habit na po siguro. Hirap na mawala.” “Well,” he said, leaning back on his chair, “try replacing it with confidence.” Napatingin ako sa kanya. “Confidence?” “Yes. People who are truly good at what they do don’t need to apologize for existing.”

Napahawak ako sa leeg niya. “We’re just starting, baby. Now, turn around and position yourself on all fours. Face down.”

I said in my most sincere way. Tumingin siya sakin pero hindi siya sumagot. Hindi ko mabasa kung anong iniisip niya kasi wala naman akong kapangyarihan makabasa ng iniisip pero sana i-consider niya naman ang confession ko. “Kiel, liligawan kita,” biglaang saad ko pero alam kong desidido ako sa kanya. I don't know where it came from pero bigla na lang siyang lumabas sa bibig ko eh.