Humility Sentences Novels & Stories

He talks smart hindi 'yung pa-smart-smart lang dahil nagpapa-impress kundi marami talaga siyang alam. Kahit pa burahin ko pa ang mukha, kasikatan at talento niya, may magkakagusto pa rin sa kaniya dahil sa galing niyang kumausap at mag-handle ng conversation. He's a good man with a kind heart too kaya no doubt na 'yun. Funny? Yes, but above all, he's humble. Iyon ang pinagkaiba niya sa lahat. Kaya naman pala nagustuhan talaga siya ni Marian.

"Not because she needed the salary..." "But because she wanted to understand people from the ground up." Marami ang humanga sa narinig. Tahimik lamang si Althea. Bahagya siyang yumuko bilang paggalang. Nagpatuloy ako. "Leadership is not measured by wealth..." "Nor by power." "It is measured by humility, integrity, and compassion." "And I believe..." "Ms. Althea Monteverde possesses all of those qualities." Muling umalingawngaw ang malakas na palakpakan.

"I'm sorry, Adam. Babawi si Mommy sa'yo, okay?" Hindi ko napigilan ang pagtulo ng aking mga luha at niyakap ng mahigpit si Adam. "Mommy loves you so much, hindi ko alam kung naintindihan mo ba si mommy. But God knows how much I love you, nabulag lang ako sa ugali kong mapagmataas." "It's better to be humble, mom." "Yeah, I know baby... thanks for reminding that. Don't worry, uuwi si Mommy Cally mo rito dahil mag-uusap sila ni Daddylo mo," ani ko kay Adam.

"Pero tandaan natin, hindi natin kailangang sirain ang buhay ng iba. Minsan, sapat na ang aral na natutunan mula sa pagkakamali." Huminga nang malalim si Dixon, kita sa kanyang mukha ang pag-aalinlangan, pero dahan-dahan siyang bumigay sa mga salita ko. "Sige," aniya, "Pero dapat alam niya ang kahalagahan ng responsibilidad at respeto."

Kahit bagong gising siya, hindi pa rin mabaho ang hininga niya. Wala akong makuhang salitang isasagot. Pakiramdam ko naninigas ako at nawawalan ng lakas, lalo pa't nararamdaman ko ang katawan niya sa akin. Napalunok ako at rinig na rinig iyon. "I-I'm sorry," nauutal kong paghingi ng paumanhin.

Lilingunin ko na sana pero bago ko pa magawa, nagsalita na siya. "As a true and dedicated engineer, you should always acknowledge the critism and accept every changes wholeheartedly. 'Wag mong pairalin ang kayabangan mo por que alam mo sa sarili mong magaling ka. That's all for you, soon to be Unorian engineers. Caritas et Scientia." What the hell?!

Hindi nila inaasahan ang ganitong dami ng honesty at humility mula sa isang ina na dating nananakit at nagpapahiya sa stepchild. Si Margaux, halatang natigilan sa sinabi ng ina, ay napatingin sa stage, sa audience, at sa sarili. “Mom… I… hindi ko alam kung ano ang sasabihin,” bulong niya, halatang nahihirapan sa sariling emosyon. “Hindi ko akalaing gagawin mo ito. Ngunit… tama ka. She is deserving, she’s confident, elegant… at may respeto at pagmamahal na nararapat sa kanya.”

I cannot see anything in her, except sitting there silently, holding the universe together. "I feel so stupid." Nakaraan ang ilang minuto ay nagsalita na rin siya. "I feel like all of my efforts and hardships are worthless." "That happens." I slowly tapped her shoulder. "But..." I paused. "Always remember that worthless people think they will never achieve greatness. But great people will never think they are worthless." Sa wakas ay tinignan niya ako sa mata. Nakita ko ang bahagyang pagkislap nito habang nakatitig sa akin.

Doon lang ngumiti ang kaniyang boss. "Your welcome. Everyone deseves a second change. We are not perfect, we make mistakes. But the most important thing is we learned from our miastakes and don't repeat it again." anito. Ngumiti siya at isinaulo ang mga sinabi niya. "Copy, Sir." aniya at naglakad patungo sa office door. Habang nasa elevator partungo sa departamento niya doon lang siya nakahinga ng maluwag. Thanks God, usal niya sa sarili.

maagap na sansala ng Senyor. Dahil dito ay mas humanga siya rito. Lihim siyang nagmamasid. Hindi siya naging abogado kung hindi siya nakakabasa ng mga kilos ng isang tao. Kahit saang anggulo niya tingnan ay alam niyang nagsasabi ito ng totoo. Kaya't pansamantala niyang iwinaglit ang personal na damdamin. He can do it some other time. Lalo na at maaari na siyang maglabas-masok sa mansion nito. "It's an of showing my respect and gratitude of appreciation to your kindness, Senyor. And once again, thank you for your trust and everything," he once again answered.