Humility Sentences Novels & Stories

"Apologizing doesn't always mean you're wrong. It's a sign of maturity, one way of showing humility, and valuing your relationship with other people rather than your ego." Umupo ako sa gilid ng aking kama at pagod na hinilamos ang aking mukha. "What relationship do we have with that woman, really? Teacher-student relationship? Hindi naman iyon magbabago, unless ayaw na niya akong turuan."

Base sa unang pagkikita namin, mukhang may tapang at talas mang-asar ang babaeng iyon. Habang nagkukwento siya, lalo lang sumakit ang ulo ko. Sa bawat detalye, mas nagiging malinaw na siya ang unang nang-insulto. Ang “humiliation” na sinasabi niya ay tila sariling hukay na siya rin ang nahulog.

Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy, “And if you fell… you fell. Hindi mo kailangan humingi ng sorry sa’kin for feeling something real.” Napapikit ako, tinatanggap ang bigat at gaan ng mga salitang iyon. “Casey…” I whispered. “Casey, salamat sa pag-intindi… salamat.” “Shhh,” agad niya akong pinutol, eyes narrowing.

Isang pahayag na dumating nang hindi inaasahan—isang katotohanan na hindi kailanman nabanggit sa kanilang nakaraan. Napakapit ang dibdib ni Prudence. Ang mga salita niya ay simpleng tunog, ngunit may bigat na parang bato. “Salamat,” bulong niya, at dahan-dahang ngumiti. Hindi iyon simpleng pagtanggap ng papuri. Ito ay pagtanggap ng damdamin, pagtanggap ng tao sa harap niya, at pagtanggap ng sarili niyang nakalimutang puso.

Galit nitong bulyaw kaya't nabaling sa kanila ang atensyon ng ilang tao duon "Ang respeto po ay hindi hinihingi, kusa po itong ibinibigay sa mga taong marunong din rumispeto gaano man kataas ang antas ng kanilang pamumuhay." Matapang ngunit magalang parin niyang sagot

sagot ko sa kaniya kung saan ay talagang sinadya ko na payabangin ang tono nang pananalita ko para inisin lang siya. [Tsss. You are really not humble Wayne. My God.] saad niya sa iritableng tono ng boses niya. Lihim naman akong napatawa ng dahil doon. “Being humble is not on my vocabulary, sorry. By the way, I have to hang up now. I have a meeting with my… client right now,” pag papaalam ko na sa kaniya.

Okay proceed! Hindi ko masasabing panget or maganda ako. Ang mahalaga kasi sa akin ay ipinanganak akong kumpleto, you know? walang kapansanan or what─respect natin sila. Kaya ikaw? wag mong hayaang lamunin ka ng insecurities mo─hindi madali pero dapat kayanin mo dahil may mas nahihirapan pang tao kaysa sa atin. Oops! parang motivational messages na to ah! So, my number one weakness is my english speaking. Bobo talaga ako mag-english, like i can grammatically think the sentence but once i speak, it will scramble the egg─este it will scramble in my mouth hihi. *peace*

Nakakabighani ang kanyang kagandahan. [No need, it’s just a small amount of money,] the Esteemed Admirer typed. Then, after a moment’s thought, he continued to share from the heart: [I just want to tell people that if you are rich, you shouldn’t look down on others. Lahat tayo ay ipinanganak na tao, kaya dapat nating igalang ang isa't isa at huwag i-bully ang mahihirap.]

Hingi ng paumanhin ng President kay Ezekiel. "Yes, pero pakinggan niyo naman sana ang hinaing namin sir. Kawawa ang image ng school kapag nalaman nila na ang face of the school ay nagsasalita ng mga di kaaya-aya. Masyado siyang feeling entitled." Inis na wika ng isa pa. Napabuntong-hininga na lang ako dahil wala talaga silang respeto sa mga tao dito sa loob.

I’m on fire—in the way that earns respect, not whispers. Pero sa tuwing humihinto ako, nararamdaman ko ang mga titig niya sa akin. Not possessive. Not entitled. Reverent. When the meeting ends, people file out one by one. I gather my tablet, refusing to rush. I won’t be the first to break.