I Can't Think Straight の小説・ストーリー

He get the vibe, but he can’t make sense of it. Because of the memory loss everything feels stuck, and every time he try to recall, his head starts throbbing— another layer of frustration. Naiinis siya, hindi niya gusto ang mga nangyayari.

“Because if you look at me like that again, Leah… I won’t be able to focus at all.” At doon, doon tuluyang nag-shutdown ang utak ko. Because how dare he say that casually? Like ako ang problema? Ako ang distraction? Ako ang dahilan kung bakit siya mahihirapang magtrabaho samantalang ako ang parang mawawalan ng consciousness any minute now? Rafael Solano is going to drive me insane. Ngunit hindi na ako nakapagsalita pa. Because right then—

Umuwi ako sa apartment nang balisa at wari bang wala sa pag-iisip. Nanlalambot ang aking mga tuhod at halos hindi ako makapaglakad nang maayos dahil sa nangyari roon sa audition. Ni hindi ko na matandaan kung paano ako nakalabas doon. Ang alam ko lang at ang paulit-ulit na umiikot sa utak ko ay kung bakit ang ipinabasang eksena sa akin ay ang esktaktong nangyari noong gabing iyon.

“You’re right.” “What?” “Liqours won’t help me get rid of my problems. Mas lalo pang lumala,” sambit niya at pinaglaruan ang baso sa kanyang kamay. “Nagpakalasing ako ngayong gabi dahil gusto kong kalimutan muna ang lahat kahit sandal lang pero bakit ganun? Bakit mas lalo ko lang silang naaalala? Everything plays inside my head like a motherfucking broken disc.”

“Man, they can’t think straight if they’re that desperate. They were blinded by anger.” Humugot ako nang malalim na hininga. Sinubukan kong pakalmahin ang aking sarili, dahil sobrang lakas na talaga ng kabog ng aking puso. Ni hindi ko na alam kung ano ang aking gagawin. Hindi naman ako pagod, pero hinahabol ko na ang aking hininga, dahil sa lakas ng kabog ng aking puso. “They should be using their brain.”

Is it inappropriate to be yourself just for a couple of seconds? Grievance . . . "Drama for this time?" Awtomatiko akong napapikit nang mariin habang kagat-kagat ang labi, pinipigilan ang sarili upang hindi tuluyang masigawan ang istorbo kong kapatid. Na-dysfunction tuloy ang flow ng aking pag-iisip nang dahil sa kanya. Except from the instability of my memory, my thoughts can easily be distracted. Fish tea.

Tumalikod ako, at humakbang palapit sa bahay. I can't believe it! My mind can't process. . c.m. louden

“Kailangan muna nating makahanap ng pagkain bago magpahinga. Hindi tayo makakakilos mamaya kung walang laman ang tiyan natin.” Dahan-dahan akong napatango. Tama naman siya. Hindi na siguro gumagana ang utak ko dahil sa gutom kaya ganito. Nawawala na rin ako sa focus at hindi ko na magawang mapagmasdan ang paligid ko. Nakalimutan ko na rin kung nadaanan na ba namin ‘tong lugar na ‘to o hindi pa. Naramdaman ko ring mas bumilis ang paglalakad namin pero hindi na ako umangal. Alam kong hindi lang ako ang nakakaramdam nito kaya wala akong karapatang umangal.

"Dianne, get back here!" Hindi ko na ito pinansin at dire-diretsong lumabas ng bahay. Ang totoo, wala pa naman talaga akong planong magnegosyo. Hindi ako makapag-concentrate dahil abala ang utak ko sa kaiisip ng mga bagay-bagay at masakit din ang puso ko.

Hindi pa ba sapat ang naranasan ko nitong mga nakaraang araw? It's like the veins of my brain are ripped off because too many questions keep running through my mind. Maybe I'm just thinking too much about what my eye caught. Why do I still struggle with those problems?Hindi ba obvious na wala na siyang pakialam sa akin? Ako lang ang hindi matanggap na iniwan niya ako. Bakit ako lang ang nasasaktan and affected by the situation? Sinong mag-aakala na ito ang araw ko—ang araw na masaktan ako ng taong minahal ko ng totoo?