I Can't Think Straight นิยาย & เรื่องราว

Tama na muna. I'm tired to think and these whole 'thinking' is exhausting. :)

Dapat yata dalasan ko kapag nagkatrabaho na ako. Tinungga ko ang iced coffee na ibinigay niya. Pinikit ko ang aking mga mata ng ilang minuto. Sinusubukang irehistro sa utak ko kung totoo ba ang lahat ng ito. I need to think straight or else magmumukha akong kahiya-hiya sa harap niya.

Parang puzzle na ang hirap buuin sa aking utak. Sinabi ko na sa taxi driver kong saan ako bababa. Isinandal ko muna ang ulo ko malapit sa bintana. Ang hirap huminga at parang may mga tinik sa tuwing humihinga ako. Hindi ko alam kung saan ako mag-uumpisa mag-isip.

Walang alaala. Tanging bote lang ng strawberry drink sa kamay ko. Mabagal kong ibinalik iyon sa ref. Isinara ko ang pinto at napasandal sa malamig na bakal. Kung may alaala ngang tinatago ang utak ko, bakit ganito ang paraan ng pagbabalik? Hindi malinaw. Hindi sapat. Hindi buo. Pero sapat para guluhin ako.

saad niya bago tuluyang lumabas ng kwarto ko. Parang ngayon lang nagsisink-in sa utak ko kung gaano kalaking problema ang ginawa namin. At hindi ko alam kung paano ko reresolbahin lahat ng iyon ng walang nasasaktan dahil napaka imposible. "Don't think too much for now, okay?" saad niya at marahang hinalikan ang gilid ng noo ko. "Can you walk? I can help you get down," tanong niya pero umuling lang ako.

Hindi ko alam kung bakit hindi pa din ako maka-tulog 12 AM na lahat-lahat still hindi pa din ako makatulog. Am I still overthinking?

I can't stop myself from losing my mind. --- MIKAY Siraulo na ata talaga siya, hindi na siya kinakaya ng braincells ko. Kapag lagi siyang ganito, baka tuluyan na akong masiraan ng bait dahil sa kaniya. Buong klase ay nawiwindang ako, hindi lang ang nangyari kagabi ang iniisip ko ngayon, maging ang nangyari kanina sa loob ng sasakyan. Otomatiko ang pagkabog ng aking dibdib.

It rendered me uncapable of thinking things through. Lahat ng negatibong emosyon ay unti-unti ako’ng iginugupo para hindi makapag-isip ng tama sa ganito kadelikadong sitwasyon. Makakapag-isip pa nga ba ako ng tama? I highly doubt it. Gusto kong maiyak at sumigaw sa pagiging kawalang magawa ko sa ganitong klaseng sitwasyon. How could I be so helpless in this kind of situation? Lalaki ako! I’m supposed to help them! I wanted to be of help but how? Oh, God!

Kaya ngayong masyado na siyang natatagalan, hindi ko maiwasang mag-isip. Hindi ko rin maintindihan kung bakit parang may kung anong bumubulong sa utak ko na may mali. “Wag kang mag-overthink,” sabi ni Tom nang mapansin niyang muli na naman akong napapatingin sa pintuan. “Nandiyan lang naman siya. Dito lang din sa floor ‘yung restroom.”

Lalaban ako kung sakaling may sakit man nga ako. But when I've read what was written on the papers, my mind just went blank and I wasn't able to think properly. I was overpowered by the negativity that time that I just realized now kung ano ang nasa isip ko nang mga oras na tumakbo ako palayo.