I Can't Think Straight Novels & Stories

Parang sasabog ang ulo ko sa sobrang pag iisip na wala namang tiyak na pumapasok sa utak ko. Nagmadali akong bumaba ng kama ko at naghanap ng isusuot. Kailangan kong mailabas ito ngayon din kung hindi baka sumabog ako.. Fuck shit!!

" sagot nito sabay talukbong ng kumot. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, parang nagsunod sunod pa ang pagiging mainitin ng ulo ko. Hindi kaya baka dala lang ng stressed 'to, pagod o 'di kaya 'yung mens ko na hanggang ngayon ay wala pa. Never pa naman akong na delayed kaya bigla na lang akong natigila sa pag-iisip at natutop ang bibig ng hindi sinasadya. Hindi kaya??? OMG!!!

Malapit na itong mapuno kaya mabigat at hindi gaanong maingay. Nanginginig ang mga tuhod ko, humahangos ako sa matinding pagod dahil sa pagpupumulit kong makawala. Hindi ko alam ang gagawin dahil hindi na ako makapag-isip nang maayos. Blangko ang isipan ko at hindi makausad sa nangyari.

Imbes na pagluksaan ang aking nasunog na uniform dahil sa sarili kong katangahan ay tumayo ako at binuksan ang music player ko at kaagad na sinabayan ng indak ang beat ng kanta ni Taylor Swift na Shake it off. "I stay out too late. Got nothin' in my brain. That's what people say, mm-mm!" sabay ko pa sa kanta habang sumasayaw din. Napangiti pa ako nang makita ang reflection ko sa salamin ng glass cabinet ko. Yeah, wala nga talaga sigurong kalaman-laman ang utak ko ngayon pero ang mahalaga ay maganda ako. "I go on too many dates but I can't make 'em stay... No, I don't! These lines aren't suitable for me," react ko pa.

Hindi ko rin kasi alam kung ano ang pumasok sa kokote ko at uminom ako ng gano'n kadami. And then my mind… my mind raced, scrambling, trying to put the pieces together. I swallowed hard, still leaning my back on the sofa, trying to steady myself. My fingers traced the edge of the sofa as I took a deep breath. I had no idea how I ended up here. All I knew was that my head was killing me.

Na hindi dapat ako mawalan ng pag asa kahit pa parang wala naman talagang pag asa. Siguro bahala na lamang ang tadhana sa mangyayari. Ayaw ko ng mag isip dahil parang wala ng espasyo ang utak ko sa sobrang dami ng nilalaman nito. Pero kung magkahimala man at makahanap ako ng paraan para makatakas, susuong at susuong ako kahit pa siguro gaano kadelikado. "Heeeey! Open this damn door!"

Wala akong ibang magawa kundi ang magimbal sa kanya, hindi ako makapag-isip ng maayos dahil sa bilis ng pangyayari. Diyos ko, ano na naman po kaya ang aking kahahantungan sa oras na ito? Wag niyo po akong pabayaan. "Paano po ba ako makakabayad?" Hindi ako mapakali lalo't nagsimula ng umandar ang sasakyan, ni wala akong oras na pansinin ang karangyaan nito dahil sa kaba.

It was early in the afternoon, and I was on my way to Icarus's hacienda. It's been three days since that day he left without saying anything, vanishing like a wind. And in those three days, I was not able to function well, either mentally or physically. Hindi ako nakakapag-isip ng maayos at hindi ko rin nagagawa ng maayos ang trabaho ko dahil ang tanging laman ng isip ko ay si Icarus. In just three days, I managed to make and commit so many mistakes that I usually only make in a year.

Hindi naman dahil may problema akong iniisip, grabe lang talaga ako mag isip at mag overthink. Niligpit ko na yong pinagkainan ko, hinugasan ko muna ito bago tuluyang nag punta sa kwarto ko. Humiga ako sa kama at nag buntong hininga. Wala naman akong masyadong ginawa sa araw na ito pero pagod na pagod yong katawan at isipan ko, palagi namang napapagod yong isip ko eh, pano ba naman walang araw na hindi ako lutang.

Paano ko nalaman na ang isang gabi ng pagkakamali ay magiging ganito kalaki ang epekto? Mabilis akong naglakad pabalik sa desk ko, ang utak ko ay patuloy na umiikot. Hindi ko kayang mag-isip ng maayos—ang lahat ng galit at kaba ay naghalo-halo sa puso ko. Hindi ko alam kung anong nangyayari kay Dylan. Bakit siya ganito? Bakit parang may hinahanap siyang sagot mula sa akin, kahit na wala akong karapatang magbigay ng mga sagot na iyon?