روايات وقصص ضمن I Can't Think Straight

Bigla akong napaupo. Humawak sa ulo. At doon pumasok sa utak ko ang isang kakaibang thought. Isang biglaang realization. Isang tanong. Isang hinala. Isang bulong sa isip ko: “Ganito ba ang mood swings ng buntis?” Napapikit ako. Hindi. Hindi pwede. Hindi ako pwedeng mag-assume. Hindi ako pwedeng mag-overthink.

Binalewala ko ang pagsuway ni Avi sa'kin at agad na tinutungga ang bawat shot na natatanggap ko. I have this annoying habit of torturing myself with my own thoughts. I can't stop myself from overthinking. Hindi ko titigilang isipin ang isang bagay hanggang hindi ito nagiging malinaw sa'kin. Hanggang hindi ko nakukuha ang sagot sa aking mga katanungan, patuloy kong iisipin ito.

Parang sasabog ang ulo ko sa sobrang pag iisip na wala namang tiyak na pumapasok sa utak ko. Nagmadali akong bumaba ng kama ko at naghanap ng isusuot. Kailangan kong mailabas ito ngayon din kung hindi baka sumabog ako.. Fuck shit!!

" sagot nito sabay talukbong ng kumot. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, parang nagsunod sunod pa ang pagiging mainitin ng ulo ko. Hindi kaya baka dala lang ng stressed 'to, pagod o 'di kaya 'yung mens ko na hanggang ngayon ay wala pa. Never pa naman akong na delayed kaya bigla na lang akong natigila sa pag-iisip at natutop ang bibig ng hindi sinasadya. Hindi kaya??? OMG!!!

Malapit na itong mapuno kaya mabigat at hindi gaanong maingay. Nanginginig ang mga tuhod ko, humahangos ako sa matinding pagod dahil sa pagpupumulit kong makawala. Hindi ko alam ang gagawin dahil hindi na ako makapag-isip nang maayos. Blangko ang isipan ko at hindi makausad sa nangyari.

It was early in the afternoon, and I was on my way to Icarus's hacienda. It's been three days since that day he left without saying anything, vanishing like a wind. And in those three days, I was not able to function well, either mentally or physically. Hindi ako nakakapag-isip ng maayos at hindi ko rin nagagawa ng maayos ang trabaho ko dahil ang tanging laman ng isip ko ay si Icarus. In just three days, I managed to make and commit so many mistakes that I usually only make in a year.

Imbes na pagluksaan ang aking nasunog na uniform dahil sa sarili kong katangahan ay tumayo ako at binuksan ang music player ko at kaagad na sinabayan ng indak ang beat ng kanta ni Taylor Swift na Shake it off. "I stay out too late. Got nothin' in my brain. That's what people say, mm-mm!" sabay ko pa sa kanta habang sumasayaw din. Napangiti pa ako nang makita ang reflection ko sa salamin ng glass cabinet ko. Yeah, wala nga talaga sigurong kalaman-laman ang utak ko ngayon pero ang mahalaga ay maganda ako. "I go on too many dates but I can't make 'em stay... No, I don't! These lines aren't suitable for me," react ko pa.

Hindi ko rin kasi alam kung ano ang pumasok sa kokote ko at uminom ako ng gano'n kadami. And then my mind… my mind raced, scrambling, trying to put the pieces together. I swallowed hard, still leaning my back on the sofa, trying to steady myself. My fingers traced the edge of the sofa as I took a deep breath. I had no idea how I ended up here. All I knew was that my head was killing me.

Na hindi dapat ako mawalan ng pag asa kahit pa parang wala naman talagang pag asa. Siguro bahala na lamang ang tadhana sa mangyayari. Ayaw ko ng mag isip dahil parang wala ng espasyo ang utak ko sa sobrang dami ng nilalaman nito. Pero kung magkahimala man at makahanap ako ng paraan para makatakas, susuong at susuong ako kahit pa siguro gaano kadelikado. "Heeeey! Open this damn door!"

It seems like they are covered with afterimages of those slashes, and those slashes were both their offense and defense. Kung lalapit ako sa kanila siguradong tatamaan ako ng sword slashing nila. Kaya wala akong ibang magagawa kundi ang umiwas na naman. I started to get frustrated dahil sa wala akong magawa laban sa kanila at kailangan ko nang tapusin ang laban dahil napapagod na ako. What should I do then? Think Gale. Think. Think.