I Can't Think Straight Mga Nobela at Kwento

Nakatitig ito sa akin. “Nang mabasa ko ang pangalan niyang Rona. Parang may narinig na akong Rona dati. Hindi ko lang alam kung saan. Pero parang pamilyar." sagot ko at napatulala sa kawalan. Muli ay parang may pumitik na naman sa aking noo. Kaya bahagya akong napapikit. “Don't force yourself to think about the things you can't remember, you will hurt even more"

Nalilito siya—pero sabay na sabay do’n, sobrang tinamaan din. Halo-halo na ang laman ng utak niya, parang nagka-crash lahat ng thoughts niya nang sabay-sabay. Hindi na niya alam kung alin ang tama, alin ang delusyon, at alin ang dala lang ng emotions niya sa moment na ’yon. Ang malinaw lang—bago pa man siya makapag-isip nang maayos, nauna nang gumalaw ang bibig niya.

Dakila pa naman akong marupok. Nag-isip ako kung ano bang dapat kong gawin. Damn! Wala akong maisip. Naku naman, ang hirap nito. Tila sasabog na ang utak ko sa kagagahang natamo ko ngayong gabi. Naghanap ako na pwedeng itakip sa sariling kahubdan pero wala talaga, hindi pwedeng magtagal ako sa banyo at baka kabagin pa ako.

Her words keep flashing like broken tape on my head. Damn it!

Paano ko nalaman na ang isang gabi ng pagkakamali ay magiging ganito kalaki ang epekto? Mabilis akong naglakad pabalik sa desk ko, ang utak ko ay patuloy na umiikot. Hindi ko kayang mag-isip ng maayos—ang lahat ng galit at kaba ay naghalo-halo sa puso ko. Hindi ko alam kung anong nangyayari kay Dylan. Bakit siya ganito? Bakit parang may hinahanap siyang sagot mula sa akin, kahit na wala akong karapatang magbigay ng mga sagot na iyon?

Halos mabingi ako sa lakas ng kanyang boses. Mariin kong minasahe ang sentido ko. Mas lalong nadagdagan ang sakit ng ulo ko dahil sa lakas ng kanyang boses. "Please, Portia. I can't think straight right now. I am still too shock to see him. My brain won't function. Pagod na pagod rin ako sa trabaho. Parang awa mo na. Bukas na tayo mag-usap." Mahinahon na sagot ko.

Nasa alphabetical order pa naman kami ngayon at malayo ang dalawa sa akin para masabi ko na kaagad ang kinaiinisan ko at ng makapag- concentrate na ako pero nasa likod ko kasi sila. Wala akong nagawa ng mga sumunod na minuto kung hindi pakalmahin ang sarili ko kahit na nag-uugat at nagkakaroon na ng sanga ang mga sinabi niya sa utak ko.I know i shouldn't be affected pero mahirap talagang hindi iyon pansinin.I just

Mahabang lintayan nito bago lumabas ng kwarto. " She's right... My thoughts are unstable , dahil sa pag- aalala ko Kay Ilyza at pagkadismaya sa sarili. Pero wala akong magagawa kung puro lang ako ganito... Tama na ang pag- iisip, kelangan nang kumilos " Huminga ako nang malalim kasabay nang pagtingala upang ibuga ito sa ere. " I need to calm all my thoughts... Crish is right... Ilyza, need me and I need to focus "

Panaginip! "Hindi ka pa ba aalis?" pagtataray ko saka ko siya nilampasan. Tinungo ko ang sala kung saan nando'n pa rin ang mga gamit ko. I need to work! I need to divert my attention to something else, because I might really going to lose my mind once I keep thinking about it. I really am so stupid! Sobrang lakas ng kabog ng aking dibdib at hindi ko na alam ang gagawin ko para pakalmahin ito.

Ever since it was justified that the world is round, I started listing the groups of people in this universe that I don't really need to deal with during my not-so-intriguing lifetime. First, STRANGERS. I blinked my eyes twice, trying to convince my self that it's not really happening, that I bumped my head on the wall or something, and everything's just a hallucination. Okay, okay. Breathe in. Breathe out. "Miss, ah, p'wede bang umusog ka kahit kaunti lang? Naiipit na kasi ang tiyan ko. Pasensiya na, buntis kasi ako."